บ้านซอมบี้ – คำสาปที่ไม่อาจทำลายได้
ในช่วงบ่ายแก่ๆ ที่แดดของอยุธยายังคงร้อนระอุ Tawan ขับรถตู้เก่าๆ ผ่านทุ่งนาที่แห้งแล้ง เขาหันไปยิ้มกว้างให้กับ Mint ซึ่งนั่งอยู่เบาะหน้า Tawan: ดูสิ Mint ที่นี่มันขลังจริงๆ เลยนะ ฉันรู้สึกได้ถึงประวัติศาสตร์ที่กัดกินอยู่ในอากาศ Mint: ฉันรู้สึกถึงอย่างอื่นมากกว่า Tawan ฉันรู้สึกถึงความไม่สบายใจ บ้านฟันเลื่อยมันไม่ใช่แค่ตำนานนะ มันมีคนตายจริงๆ เสียงของ Mint นั้นสั่นเล็กน้อย เธอเป็นคนเดียวในกลุ่มที่อ่านเรื่องราวท้องถิ่นอย่างจริงจัง ด้านหลังรถ Karn กำลังงีบหลับ หัวชนกับกระจกเป็นจังหวะ ส่วน Nit นักศึกษาสายศิลป์กำลังร่างภาพซากปรักหักพังที่ผ่านหน้าต่างด้วยดินสอชาร์โคล Karn: (สะดุ้งตื่น) เรื่องตายก็ตายไปสิ ถ้าได้รูปดีๆ ได้เงินค่าจ้างพิเศษจากไอ้ Tawan ฉันไม่สนหรอกว่าผีจะมีฟันกี่ซี่ เขาหัวเราะเสียงดัง แต่ดวงตาของเขามีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการขับรถทางไกล Nit: (ไม่เงยหน้า) การตายมันเป็นแรงบันดาลใจเสมอ Karn มันคือการกัดกร่อนของตัวตนจนเหลือแต่ความว่างเปล่า Nit พูดด้วยเสียงเรียบๆ แต่คำพูดของเขามักจะหนักหน่วงกว่าที่คิด Tawan หัวเราะอย่างมั่นใจ เขาหยิบกล้องออกมาถ่าย Mint ที่กำลังทำหน้าเครียด Tawan: พวกเรามาที่นี่เพื่อพิสูจน์ Mint เพื่อเปิดโปงความจริงที่อยู่ใต้ตำนาน และเพื่อทำสารคดีที่ทุกคนต้องพูดถึง บ้านหลังนี้คือทองคำ บ้านฟันเลื่อย เมื่อถนนลาดยางสิ้นสุดลง พวกเขาก็เลี้ยวเข้าสู่ถนนลูกรังที่มีฝุ่นฟุ้งกระจาย Tawan ชี้ไปที่สิ่งปลูกสร้างที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ไกลๆ มันเป็นบ้านไม้ทรงไทยเก่าๆ ที่มีโครงสร้างแปลกตา หลังคามีความโค้งมนแต่ส่วนหน้าต่างและระเบียงกลับเต็มไปด้วยซี่ไม้ที่ดูเหมือนถูกจัดเรียงอย่างจงใจให้คล้ายกับชุดฟันที่กำลังขบกัน บ้านนั้นถูกทิ้งร้างมานานหลายสิบปีแล้ว และบรรยากาศรอบๆ ก็หนักอึ้งอย่างประหลาด เมื่อพวกเขาจอดรถตู้ Karn รีบจัดการลงกลอนประตูรถอย่างแน่นหนา Karn: ฉันไม่สนเรื่องผีหรอก แต่ฉันสนเรื่องขโมยและหมาบ้า ที่นี่มันเปลี่ยวเกินไป Tawan กำชับให้ Karn รออยู่ที่รถพักหนึ่งเพื่อถ่ายภาพเปิดตัวของบ้าน เขาเดินนำหน้า Mint และ Nit เข้าไปใกล้ตัวบ้าน ประตูไม้ด้านหน้าเปิดอ้าอยู่เล็กน้อย ราวกับเชื้อเชิญ Mint กระซิบกับ Tawan ว่าเธอไม่ชอบการออกแบบของบ้านนี้เลย Mint: มันดูเหมือนกับว่าตัวบ้านกำลังพยายามจะกลืนกินตัวเอง Tawan ดูซี่ไม้พวกนั้นสิ ทำไมมันถึงต้องแหลมและขวางทางแบบนั้นด้วย Tawan: มันคือสไตล์ Mint มันคือศิลปะการทำลายล้าง ทุกรายละเอียดของบ้านหลังนี้มันเล่าเรื่องได้ เขาเดินนำเข้าไปในห้องโถงหลักทันที กลิ่นอับชื้นและกลิ่นเหม็นไหม้อ่อนๆ ลอยเข้าจมูก ภายในบ้านไม่ได้ทรุดโทรมจากการถูกทิ้งร้างตามปกติ แต่ทรุดโทรมจากการถูกกัดแทะ พื้นไม้บางส่วนมีรอยแตกและฉีกขาดแปลกๆ ไม่ใช่รอยผุจากน้ำฝน แต่เหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างพยายามฉีกเนื้อไม้เหล่านั้นออก Nit เดินไปที่มุมห้อง เขาไม่ได้มองสิ่งที่ถูกกัดกร่อน แต่เขามองดูเงาที่ทอดยาวบนผนัง Nit: ที่นี่มันเต็มไปด้วยความหิว Tawan ความหิวที่ถูกปิดผนึกไว้ Tawan เริ่มถ่ายทำวิดีโอ เขาบรรยายถึงตำนานของ Dr. Somchai ทันตแพทย์ผู้บ้าคลั่งที่เชื่อว่าฟันคืออาวุธและอำนาจ Tawan: ว่ากันว่า Dr. Somchai ไม่ได้แค่ถอนฟันคนจน แต่เขาใช้ฟันเหล่านั้นในการประกอบพิธีกรรมบางอย่าง และในที่สุดเขาก็ใช้ฟันของตัวเองในการกัดกินทุกคนในครอบครัว ก่อนที่เขาจะหายตัวไปอย่างลึกลับ Mint กลืนน้ำลาย เธอรู้สึกเหมือนผนังบ้านกำลังหายใจ Karn เข้ามาในบ้านพร้อมกับอุปกรณ์ เขาเห็นรอยกัดที่ขอบหน้าต่างใกล้ๆ ที่เขายืนอยู่ Karn: รอยหนูรึเปล่า? หนูตัวใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ? Tawan: ไม่ใช่หนู Karn นี่คือรอยกัดของมนุษย์ หรือสิ่งที่เคยเป็นมนุษย์ Tawan ยิ้มอย่างตื่นเต้น เขาพยายามกระตุ้นความกลัวของ Karn เพื่อให้ได้ภาพปฏิกิริยาที่สมจริง พวกเขากางถุงนอนในห้องโถงใหญ่ Tawan นำกล้องขนาดเล็กไปติดตั้งไว้ในมุมที่มองเห็นทุกคน แต่เขาติดตั้งมันอย่างลับๆ ซ่อนไว้หลังกองหนังสือพิมพ์เก่าๆ เขาต้องการบันทึกทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงกลางคืนโดยที่เพื่อนๆ ไม่รู้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเปลี่ยนแปลงทางจิตวิทยาของพวกเขา Mint สังเกตเห็นความกระตือรือร้นที่เกินเหตุของ Tawan Mint: Tawan ทำไมคุณถึงอยากให้เกิดเรื่องแย่ๆ มากขนาดนั้น Tawan: ไม่ใช่เรื่องแย่ Mint แต่เป็นเรื่องจริง เรื่องจริงที่ยิ่งใหญ่กว่าชีวิต Tawan ปฏิเสธที่จะสบตา Mint ในขณะที่เขาพูด เขากำลังหมกมุ่นอยู่กับการถ่ายทำและสิ่งที่เขาจะได้รับจากมัน เมื่อค่ำคืนมาถึง ความเงียบก็เข้าครอบงำบ้านฟันเลื่อย มันไม่ใช่ความเงียบสงบ แต่เป็นความเงียบที่รอคอย พวกเขาพยายามจุดไฟฉายและไฟแคมป์ แต่ความมืดของบ้านนั้นดูดกลืนแสงทั้งหมดเอาไว้ ก่อนนอน Mint มอบพระเครื่องเล็กๆ ให้ Tawan แต่ Tawan โยนมันกลับไป Tawan: ฉันไม่ได้ต้องการการคุ้มครอง Mint ฉันต้องการการเผชิญหน้า Mint เก็บพระเครื่องไว้และสวมมันเอง เธอรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง Karn นอนตะแคง เขาพยายามจะคิดถึงแต่เรื่องเงินที่เขาจะได้รับเพื่อที่จะได้ไม่ต้องคิดถึงเรื่อง Dr. Somchai และฟันของเขา Nit นอนหงาย เขามองเพดานที่มืดมิด ดวงตาของเขาเปิดกว้างราวกับว่าเขากำลังรอให้บางสิ่งบางอย่างปรากฏตัวออกมา Tawan เป็นคนสุดท้ายที่นอนลง เขาตั้งนาฬิกาปลุกเล็กๆ ไว้ในมือถือให้ปลุกเขาทุกสองชั่วโมง เขาอยากจะเป็นคนแรกที่เห็นเหตุการณ์ กลางดึก Tawan ตื่นขึ้นตามเสียงปลุก เขาหยิบไฟฉายส่องไปรอบๆ ตัว เพื่อนๆ ของเขาทั้งสามคนยังคงหลับใหลอย่างสงบ แต่บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง อากาศหนาวเย็นลงอย่างรวดเร็ว และมีกลิ่นดินจืดๆ ลอยมาจากที่ไหนสักแห่ง Tawan สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติที่ถุงนอนของ Karn ถุงนอนของ Karn ดูเหมือนจะถูกกดทับด้วยน้ำหนักมหาศาล และที่น่ากลัวกว่านั้นคือรอยกดทับเหล่านั้นมีความโค้งมนคล้ายกับแรงบีบจากสิ่งที่แข็งมาก Tawan เดินเข้าไปดูใกล้ๆ เขาเห็นรอยบุ๋มลึกที่เกิดจากแรงดันบนพื้นผิวผ้าของเป้สะพายหลังของ Mint ด้วย ไม่ใช่การกัด แต่เป็นการบีบอัดด้วยความรุนแรง เขารู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังยืนอยู่ข้างๆ เขาในความมืด แต่เมื่อเขาหันไป เขาก็ไม่เห็นอะไรเลย เขาเปิดกล้องที่เขาซ่อนไว้ กล้องไม่ทำงาน หน้าจอเป็นเพียงคลื่นรบกวนสีขาวดำที่น่ารำคาญ Tawan รีบปิดกล้องและกลับไปที่ถุงนอนของตัวเอง หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่ปนกับความกลัว เขาคิดถึงบันทึกเก่าๆ ของ Dr. Somchai ที่เขาเคยอ่าน มันมีประโยคหนึ่งที่เขียนว่า “ความหิวไม่ได้อยู่ในกระเพาะ แต่มันอยู่ในกระดูก มันจะบีบอัดและทำลายจากภายในก่อน” Tawan กลืนน้ำลาย เขารู้แล้วว่าบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็นได้เข้ามาในห้องแล้ว และมันได้ทิ้งลายเซ็นของมันไว้บนสิ่งของของเพื่อนๆ ในตอนเช้า Karn เป็นคนแรกที่ตื่น เขาบ่นเรื่องปวดเมื่อยไปทั้งตัว Karn: ฉันฝันว่าตัวเองกำลังถูกบดขยี้ มีอะไรบางอย่างกำลังบีบฉันไว้ในที่มืด ฉันรู้สึกถึงแรงกดดันที่ฟัน Mint และ Nit ก็ตื่นขึ้นมาด้วยอาการอ่อนเพลีย Mint บอกว่าเธอฝันถึงเสียงเคี้ยว เสียงที่ดังและกรอบแกรบอย่างต่อเนื่อง Mint: มันเหมือนกับว่ามีใครบางคนกำลังกินก้อนกรวดอยู่ข้างหูฉัน Tawan พยายามทำตัวให้เป็นปกติ เขาแสร้งทำเป็นว่าเขาไม่รู้เรื่องอะไร Tawan: มันก็แค่ความฝัน Mint พวกเรากำลังอยู่ในบ้านผีสิง มันเป็นเรื่องปกติที่จะฝันร้าย แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่กระเป๋าของ Mint ที่มีรอยบีบอัดเมื่อคืนนี้ Nit เดินไปที่มุมห้องที่เขาเคยร่างภาพเมื่อวานนี้ เขาก้มลงมองที่พื้นไม้ที่ผุพัง เขาเอานิ้วปาดฝุ่นขึ้นมา แล้วเขาก็พบเข้ากับสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดหายใจ มันคือฟันซี่เล็กๆ ฟันน้ำนมของเด็กที่หลุดออกมาจากราก มันเป็นสีเหลืองและเก่าแก่มาก Nit ถือมันไว้ในมืออย่างระมัดระวัง Nit: นี่คือสิ่งที่ Dr. Somchai ทิ้งไว้ให้เรา ฟันซี่นี้ไม่ได้ถูกถอน มันถูกทิ้ง Mint กรีดร้องเล็กน้อย เธอต้องการที่จะออกไปจากที่นี่ทันที Mint: เราไปกันเถอะ Tawan เราได้สิ่งที่ต้องการแล้ว เราได้ภาพบรรยากาศ เราได้ฟันซี่นี้ เราได้ความฝัน เราได้ความกลัว มันพอแล้ว Tawan หัวเสีย เขายังไม่พอใจ Tawan: ยังไม่พอ Mint ฉันต้องการรอยกัด ฉันต้องการหลักฐานที่ชัดเจนว่าคำสาปมันมีจริง เขาต้องการให้เรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น เขาต้องการให้พวกเขาถูก “กัด” Mint: แต่เราถูกกัดแล้ว Tawan ถูกกัดในความฝัน! Tawan: นั่นมันไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ ฉันต้องการหลักฐานทางกายภาพ เราต้องอยู่ที่นี่อีกคืน Karn พยักหน้าอย่างช้าๆ Karn: ฉันเห็นด้วยกับ Tawan Mint ฉันต้องได้ค่าจ้างเพิ่มเป็นสองเท่าถ้าฉันต้องอยู่ต่ออีกคืน และฉันต้องการมันเดี๋ยวนี้ Tawan Tawan ยิ้มอย่างชั่วร้าย เขาเปิดกระเป๋าสตางค์และยื่นเงินปึกหนึ่งให้ Karn Tawan: ได้เลย Karn คืนนี้เราจะได้มันมา ความกลัวที่แท้จริง Nit ยังคงจ้องมองฟันซี่เล็กๆ ในมือของเขา เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่น่าขนลุก Mint มอง Tawan ด้วยสายตาที่ผิดหวังและหวาดกลัว เธอรู้แล้วว่า Tawan ไม่ได้เห็นเธอเป็นเพื่อน แต่เป็นเพียงเหยื่อในสารคดีของเขา ขณะที่พวกเขาเตรียมตัวสำหรับค่ำคืนที่สอง พวกเขาก็ต้องพบกับสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง Karn ไปหยิบขวดน้ำขนาดใหญ่ที่เขาทิ้งไว้ในครัวเมื่อคืนนี้ แต่ขวดน้ำนั้นไม่ได้อยู่สภาพเดิม มันถูกฉีกขาด ขวดพลาสติกถูกฉีกเป็นเส้นๆ มีรอยกัดเหมือนฟันมนุษย์ขนาดใหญ่เจาะทะลุพลาสติกเข้าไป น้ำไหลออกไปหมดแล้ว Karn: (ตะโกน) นี่มันไม่ใช่หนู นี่มันคืออะไร! รอยกัดนั้นลึกและคมชัด มันเป็นรอยกัดของฟันที่แข็งแรงและเต็มไปด้วยความโกรธ Tawan ยิ้มในเงามืด Tawan: ยินดีต้อนรับสู่บ้านฟันเลื่อย Mint, Karn, Nit คืนนี้เราจะได้รู้ว่าใครกันแน่ที่ถูกกัด Mint รู้สึกถึงแรงบีบที่คอ เธอรู้แล้วว่าพวกเขาจะไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้ง่ายๆ
Mint มองไปที่ Tawan ด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย เธอเห็นความปรารถนาอันดิบเถื่อนในดวงตาของเขา ไม่ใช่ความรัก แต่เป็นความกระหายที่จะพิชิตและเปิดโปงเรื่องราว Mint: Tawan นี่มันเกินกว่าที่เราตกลงกันไว้ คุณไม่ได้แค่ต้องการสารคดี คุณต้องการให้มีคนบาดเจ็บจริง ๆ ใช่ไหม Tawan: ฉันต้องการความจริง Mint และความจริงส่วนใหญ่มันเจ็บปวดเสมอ ถ้าเราออกไปตอนนี้ พวกเขาก็จะบอกว่ารอยกัดพวกนี้เป็นแค่ฝีมือของคนจรจัด หรือสัตว์ป่า แต่ถ้ามันเกิดขึ้นกับพวกเราอีกครั้งในคืนนี้ล่ะ มันจะกลายเป็นสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ Mint สังเกตเห็นว่า Tawan พูดคำว่า “เรา” แต่เธอรู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่ในทีมของเขาอีกต่อไปแล้ว Karn กำลังเดินไปรอบๆ ห้องโถง เขาเริ่มสำรวจรอยกัดบนขวดน้ำอย่างละเอียด Karn: ฟันนี้มันใหญ่มาก Tawan มันต้องเป็นผู้ชายตัวใหญ่ หรือไม่ก็สัตว์ประหลาด Nit เดินเข้ามาดูใกล้ๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างน่าขนลุก Nit: ไม่ใช่สัตว์ประหลาด Karn มันคือมนุษย์ที่ถูกปลดปล่อย มนุษย์ที่กลับไปสู่สัญชาตญาณของการกิน การทำลายล้าง Nit ใช้ปลายเล็บของเขาแตะรอยกัดนั้นเบาๆ และยิ้มออกมาเล็กน้อย ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ Mint รู้สึกขนลุก Tawan เห็นปฏิกิริยาของ Nit แล้วเขาก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ Tawan: เห็นไหม Mint ทุกคนกำลังตื่นเต้นกับสิ่งที่เราค้นพบ Mint: ฉันไม่ได้ตื่นเต้น Tawan ฉันกลัว และฉันต้องการกลับบ้าน Mint ตัดสินใจที่จะไม่ต่อล้อต่อเถียงอีกต่อไป เธอรู้ว่าการใช้เหตุผลกับ Tawan ในสถานการณ์แบบนี้ไม่มีประโยชน์ เธอต้องหาทางออกด้วยตัวเอง เธอเดินไปที่มุมห้องครัวที่ Karn เจอรอยกัดบนขวดน้ำ และเธอก็เริ่มค้นหาอย่างเงียบๆ เธอพบกองเอกสารเก่าๆ ที่ชื้นและยุ่ยติดอยู่กับผนัง พวกมันคือใบเสร็จรับเงิน ใบสั่งยา และเศษกระดาษที่ถูกทิ้งไว้จากคลินิกของ Dr. Somchai ขณะที่เธอปัดฝุ่นออก เธอก็พบสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่เย็บด้วยด้ายสีดำ เธอซ่อนมันไว้ในเสื้อและเดินกลับไปรวมกลุ่ม Tawan กำลังอธิบายแผนการของเขาสำหรับคืนนี้ Tawan: คืนนี้เราจะต้องแยกกันอยู่ ฉันจะอยู่ที่ห้องโถงหลักนี้ Mint กับ Karn ไปที่ห้องพักผู้ป่วยเดิม และ Nit นายไปที่ห้องเก็บของด้านหลัง เราต้องกระจายพื้นที่เพื่อเพิ่มโอกาสในการถูก ‘คุกคาม’ Karn: แยกกัน? Tawan นายบ้าไปแล้วเหรอ? ฉันต้องการอยู่กับคนอื่น Tawan: มันคือการเพิ่มความเสี่ยง Karn ซึ่งแปลว่าฉันจะเพิ่มค่าจ้างให้นายอีกสามเท่า ถ้าเราได้ภาพที่ต้องการ Karn มอง Mint เพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ Mint ส่ายหน้า Karn: โอเค Tawan ฉันจะไป แต่ถ้านายไม่ได้ยินเสียงฉันร้องขอความช่วยเหลือภายในสิบวินาที ฉันจะกลับมาถีบประตูห้องโถงนี้นายให้พัง Nit ยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้น Nit: การแยกกันคือการยอมรับความเปราะบางของร่างกาย มันคือการเปิดประตูให้ความหิวเข้ามา Mint รู้สึกเย็นวาบเมื่อได้ยินคำพูดของ Nit มันฟังดูเหมือนว่า Nit ไม่ได้กลัว แต่กลับรอคอยที่จะได้สัมผัสกับความหวาดกลัวนั้น เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น พวกเขานั่งล้อมวงกินอาหารกระป๋องแบบเงียบๆ ไม่มีใครกล้าพูดเรื่องฟันหรือรอยกัด Mint พยายามเปิดสมุดบันทึกที่เธอซ่อนไว้ มันเป็นลายมือหวัดๆ ของ Dr. Somchai ซึ่งเต็มไปด้วยคำศัพท์ทางการแพทย์และปรัชญาที่บิดเบี้ยว Mint อ่านประโยคหนึ่งที่ถูกเน้นด้วยปากกาสีแดง “ไม่ใช่ความตายที่น่ากลัว แต่คือความต้องการที่ไม่มีวันสิ้นสุดของร่างกาย” “ขากรรไกรคืออาวุธที่พระเจ้าประทานให้ เพื่อแสดงอำนาจเหนือสรรพสิ่ง” “ถ้าเรากัดกินคนที่เรารัก เราก็จะรวมพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของเราตลอดไป” Mint สั่นสะท้าน เธอรีบปิดสมุดบันทึกและซ่อนมันไว้ใต้เสื้อของเธอ เธอไม่ต้องการให้ Tawan เห็นมัน เขาจะยิ่งได้ใจและยิ่งผลักดันให้เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้น Mint สงสัยว่า Tawan รู้เรื่องเกี่ยวกับสมุดบันทึกนี้หรือไม่ หรือเขารู้แค่ว่ามันเป็นคลินิกของญาติ เมื่อความมืดมาเยือน Mint เดินไปกับ Karn ที่ห้องพักผู้ป่วยเก่า ห้องนั้นมีเตียงเหล็กเก่าๆ ที่มีสนิมขึ้นและมีกลิ่นยาฆ่าเชื้อจางๆ Karn จัดการกั้นประตูด้วยตู้ไม้เก่าๆ ที่เขายกมา Karn: ฉันจะนอนที่ประตู Mint คุณนอนในสุด ฉันไม่เชื่อในเรื่องผี แต่ฉันเชื่อในเรื่องความบ้าคลั่งของมนุษย์ Mint: Karn คุณรู้ไหมว่า Tawan เป็นอะไรกับบ้านหลังนี้ Karn: ฉันไม่รู้ ฉันรู้แค่ว่าเขาจ้างฉันด้วยราคาสูงลิ่ว และฉันต้องการเงินนั้น Mint ตัดสินใจที่จะไม่บอก Karn เกี่ยวกับ Dr. Somchai หรือสมุดบันทึก เธอรู้สึกว่าการรู้ความจริงอาจจะทำให้สถานการณ์เลวร้ายลง Tawan อยู่ในห้องโถงใหญ่ เขาติดตั้งกล้องตัวใหม่ที่เขาเตรียมมาด้วย เป็นกล้องอินฟราเรดที่เขามั่นใจว่าจะทำงานได้ เขากลับไปที่มุมเดิมที่เขาเห็นรอยบีบอัดเมื่อคืนนี้ เขาหยิบเป้สะพายหลังของ Mint ออกมา และวางมันไว้ที่พื้น เขาต้องการใช้มันเป็นเหยื่อล่อ Tawan ไม่ได้ต้องการแค่ภาพ แต่เขาต้องการที่จะรู้สึกถึงการคุกคามด้วยตัวเอง เขาเอนตัวลงนอนและพยายามทำใจให้ว่างเปล่า แต่ในหูของเขากลับได้ยินเสียงก้องกังวานของตัวเอง: “มาเลย มากัดฉันสิ” เสียงของเขาเองนั้นทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของ Dr. Somchai Mint พยายามข่มตาหลับในห้องผู้ป่วย แต่เธอไม่สามารถทำได้ เธอรู้สึกถึงแรงกดดันที่หน้าอกและแขนขา เธอเห็นเงาของ Karn ที่นอนกั้นประตู เธอรู้สึกปลอดภัยเล็กน้อย แต่ความหวาดกลัวก็เข้าครอบงำเธออีกครั้ง เธอหันไปทางผนัง เธอเห็นรอยขูดขีดบนผนังที่ดูเหมือนกับรอยเล็บที่ข่วนลงไปอย่างรุนแรง มันมีคำๆ หนึ่งที่ถูกขีดไว้ซ้ำๆ กันด้วยสีดำจางๆ อาจจะเป็นเลือดเก่า หรือสีดำจากเชื้อรา “หิว หิว หิว” Mint กัดฟันแน่น เธอไม่กล้าปลุก Karn ในห้องเก็บของด้านหลัง Nit กำลังเพลิดเพลินกับการอยู่คนเดียว เขาไม่ได้นอน แต่เขานั่งวาดภาพด้วยถ่านที่เขาเตรียมมา เขาไม่ได้วาดบ้าน หรือเพื่อนๆ แต่เขาวาดภาพใบหน้าที่กำลังแสยะยิ้ม มีฟันแหลมคมนับไม่ถ้วน เขาจุ่มนิ้วลงในสีดำที่เขาเตรียมมา และทามันลงบนปากของภาพวาดเหล่านั้น มันดูเหมือนเลือด Nit หัวเราะเบาๆ เขาไม่ได้กลัว แต่เขากำลังบูชาความบ้าคลั่งที่กำลังจะมาถึง กลางดึก Tawan ตื่นขึ้นด้วยเสียงที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน มันเป็นเสียง การขูด ที่ดังมาจากห้องโถง เสียงนั้นดังมาจากทิศทางของเป้สะพายหลังของ Mint ที่เขาใช้เป็นเหยื่อล่อ Tawan เปิดกล้องอินฟราเรดอย่างรวดเร็ว หน้าจอเป็นสีเขียวมืดๆ และสิ่งที่เขาเห็นทำให้เขาเกือบกรีดร้อง เป้สะพายหลังของ Mint กำลังถูกบางสิ่งบางอย่างที่มีรูปร่างคล้ายมือขนาดใหญ่ บีบอัด และ ขูดขีด อย่างรุนแรง กล้องไม่สามารถจับรูปร่างของสิ่งที่กำลังทำร้ายเป้สะพายหลังได้ แต่มันสามารถจับภาพความผิดปกติของ อุณหภูมิ ที่เย็นยะเยือก มันคือความเย็นที่รุนแรงราวกับน้ำแข็ง และมันกำลังเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ บนกระเป๋า เป้สะพายหลังถูกบีบอัดอย่างหนักจนซิปแตก และข้าวของข้างในทะลักออกมา ทันใดนั้น เสียงขูดก็หยุดลง Tawan เห็นวัตถุสีเข้มเล็กๆ หล่นลงมาจากอากาศตรงบริเวณที่เป้สะพายหลังตั้งอยู่ เมื่อความเย็นนั้นหายไป Tawan ก็รีบวิ่งไปที่เป้สะพายหลังที่ถูกทำลาย ข้าวของกระจัดกระจายไปทั่ว แต่สิ่งที่เขาเห็นทำให้มือของเขาเริ่มสั่น มี รอยกัด ขนาดใหญ่และชัดเจนสามรอยบนผ้าใบของกระเป๋า เป็นรอยที่ลึกจนทะลุไปถึงด้านใน และสิ่งที่ตกลงพื้นไม่ใช่ก้อนกรวดหรือเศษไม้ แต่เป็น ตะปู ที่บิดเบี้ยวสามตัว ตะปูที่ดูเหมือนถูกบดเคี้ยวจนแบนราบด้วยแรงบีบและฟันที่แข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ Tawan ไม่ได้ถ่ายรูป เขาแค่จ้องมองตะปูเหล่านั้นด้วยความตื่นเต้นที่บ้าคลั่ง เขาหยิบตะปูที่ถูกกัดแล้วก็เก็บมันไว้ในกระเป๋ากางเกง หลักฐานทางกายภาพ! เขาได้มันแล้ว Tawan เดินกลับไปที่กล้องของเขา และเปิดดูภาพที่บันทึกไว้ เขาเห็นร่องรอยความเย็นยะเยือกที่กำลังเคลื่อนไหว แต่แล้วกล้องก็ดับลงอีกครั้ง พร้อมกับเสียง คลิก ดังสนั่น เขาพบว่าสายไฟของกล้องถูก ฉีกขาด ด้วยความรุนแรง ไม่ใช่รอยตัด แต่เป็นรอยฉีกที่หยาบๆ Tawan รู้สึกได้ว่าสิ่งที่อยู่ในบ้านหลังนี้ ไม่ต้องการถูกบันทึก เขาเดินกลับไปที่ถุงนอนของเขา หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่รอยยิ้มของเขายิ่งกว้างขึ้น เขาได้สิ่งที่ต้องการแล้ว เขาได้หลักฐานที่ชัดเจน และเขาต้องทำให้มันเกิดขึ้นกับเพื่อนๆ Mint ในห้องพักผู้ป่วยตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอยากอาเจียน เธอไม่ได้ฝันถึงเสียงเคี้ยว แต่เธอฝันถึง ความรู้สึก ความรู้สึกของการมีอะไรบางอย่างอยู่ในปากของเธอ บางสิ่งบางอย่างที่แข็งและเป็นโลหะ และเธอพยายาม เคี้ยว มัน เมื่อเธอลืมตาขึ้น เธอเห็น Karn กำลังนอนหลับอย่างสงบ แต่มีบางอย่างที่ผิดปกติ Karn กำลัง นอนกัดฟัน เสียงดังสนั่นจนห้องสั่นสะเทือน ไม่ใช่การกัดฟันธรรมดา แต่เป็นการกัดที่รุนแรงจน Mint ได้ยินเสียง กรอบแกรบ ของกระดูกฟันที่ขบกัน Mint กรีดร้องเงียบๆ เธอพยายามที่จะปลุก Karn แต่ Karn ยังคงหลับลึก ใบหน้าของเขาเกร็งและเหงื่อแตก เมื่อเธอกลับไปที่เตียงของเธอ เธอพบว่า พระเครื่อง ที่เธอสวมเมื่อคืนนี้ไม่ได้อยู่บนคอของเธอแล้ว เธอค้นหาใต้ผ้าห่มและที่นอน แต่ไม่พบ สุดท้าย Mint ก็พบมัน พระเครื่องนั้นถูกวางไว้อย่างประณีตบนหมอนข้างๆ เธอ แต่ไม่ใช่ในสภาพเดิม สายสร้อยขาด และองค์พระที่ทำจากโลหะถูก กัด เข้าไปจนบุบและมีรอยฟันลึกเป็นรู Mint กอดตัวเองแน่น เธอรู้แล้วว่าอะไรที่เข้ามาในห้องนี้เมื่อคืน และมันมาใกล้เธอมากแค่ไหน มันไม่ได้ต้องการทำร้าย Karn หรือ Nit แต่มันต้องการทำร้าย เหยื่อล่อ ของ Tawan Mint หันไปทาง Karn และคิดถึงสิ่งที่ Tawan ทำลงไป เธอรู้สึกว่า Tawan ไม่ได้แค่ทำให้พวกเขาตกอยู่ในอันตราย แต่เขากำลัง ส่งมอบ พวกเขาให้กับความหิวนั้น Mint ตัดสินใจ เธอจะพาตัวเองและ Karn ออกไปจากที่นี่ในเช้านี้ให้ได้
เช้านั้นเป็นเช้าที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยความตึงเครียด Karn ตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดขากรรไกรอย่างรุนแรง Karn: ฉันรู้สึกเหมือนฉันเคี้ยวทรายไปตลอดทั้งคืน ฟันฉัน… เหมือนมันหลวมไปหมด เขาพูดพลางเอามือลูบคาง ดวงตาของเขามีร่องรอยของการนอนไม่หลับและความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ Nit เดินออกมาจากห้องเก็บของพร้อมกับภาพวาดเต็มมือ เขาดูมีความสุขอย่างน่ากลัว ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มจาง ๆ Nit: ฉันวาดได้เยอะมาก Karn ฉันเห็นพวกเขากำลังเคี้ยว ความสุขของการทำลายล้างตัวเอง ภาพวาดของ Nit เป็นเพียงลวดลายซ้ำๆ ของรอยฟันและกระดูกที่แตกละเอียด มันทำให้ Mint รู้สึกคลื่นไส้ Mint เข้าไปหา Tawan ในห้องโถง เธอไม่ได้พูดถึงรอยกัดบนพระเครื่อง แต่เธอโยนเป้สะพายหลังที่ถูกทำลายลงตรงหน้าเขา Mint: คุณทำอะไรลงไป Tawan? คุณรู้ใช่ไหมว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องผี มันคือสิ่งที่มีชีวิตที่เข้ามาใกล้เรามาก Tawan มองรอยกัดบนเป้สะพายหลังของ Mint ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างเปิดเผย Tawan: สุดยอด! นี่คือสิ่งที่ฉันต้องการ Mint รอยกัดของจริง! และมันไม่สำคัญว่าใครเป็นคนทำ มันสำคัญที่ผลลัพธ์ Mint: ผลลัพธ์คือ Karn กำลังจะเสียสติ Nit กำลังหลงทาง และคุณกำลังจะทำลายพวกเราทุกคนเพื่อความโด่งดังของคุณ! Mint ดึงสมุดบันทึกของ Dr. Somchai ออกมาและโยนมันใส่หน้า Tawan Mint: ฉันเจออันนี้ คุณรู้ไหมว่ามันคืออะไร Dr. Somchai เป็นใคร! Tawan ชะงัก สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันทีจากความตื่นเต้นเป็นความเย็นชา Tawan: (เสียงต่ำ) เอาคืนไป Mint มันไม่มีอะไรหรอก มันเป็นแค่นิยายหลอนๆ ที่ฉันเขียนขึ้นเอง Mint: โกหก! ลายมือนี้มันโบราณ คุณรู้ดีว่ามันคือบันทึกของ Dr. Somchai คุณรู้ว่าเขาคือญาติของคุณ! คำพูดของ Mint ทำให้ Karn และ Nit ที่กำลังฟังอยู่ต้องหยุดชะงัก Karn: ญาติเหรอ? Tawan นายโกหกเรื่องนี้มาตลอดเหรอ? Tawan ไม่ตอบคำถามของ Karn เขากลับหันไปทาง Mint ด้วยสายตาที่ดุดัน Tawan: โอเค ฉันยอมรับ Dr. Somchai เป็นพี่ชายของทวดของฉัน ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้สารคดีนี้ทรงพลัง เขาเริ่มพูดอย่างเร่งรีบราวกับกำลังแก้ตัว แต่ความจริงที่ออกมากลับทำให้เขาดูบ้าคลั่งกว่าเดิม Tawan: Dr. Somchai ไม่ได้บ้า เขาแค่ ตื่นขึ้น เขาเห็นว่ามนุษย์เราใช้ชีวิตอย่างมีขีดจำกัด เรากลัวที่จะทำลาย เรากลัวที่จะกินสิ่งที่อยู่เหนือการควบคุมของเรา เขาแค่ปลดปล่อยสัญชาตญาณของการทำลายล้างที่อยู่ในสายเลือดของเรา Mint: คุณกำลังจะบอกว่าการเป็นฆาตกรต่อเนื่องที่กินเนื้อมนุษย์คือการปลดปล่อยงั้นเหรอ! Tawan: ฉันไม่ได้พูดถึงการกินเนื้อมนุษย์ ฉันพูดถึง ความหิว Mint ความหิวที่จะทำลายสิ่งกีดขวางทั้งหมด และฉันคิดว่าฉันกำลังจะได้รับมันมา Tawan ยิ้มอย่างบ้าคลั่ง และ Mint ก็เข้าใจในที่สุดว่า Tawan ไม่ได้แค่ต้องการภาพ แต่เขาต้องการที่จะ เป็น Dr. Somchai Mint ตัดสินใจทันที เธอต้องออกไปจากที่นี่ เธอคว้ากุญแจรถจากกระเป๋าเสื้อของ Tawan ในขณะที่เขาเผลอ Mint: เราไปกันเถอะ Karn, Nit เราจบเกมนี้แล้ว แต่เมื่อ Mint วิ่งไปที่ประตู เธอพบว่าประตูถูก ล็อก จากด้านใน Karn: ล็อกได้ยังไง? ฉันไม่ได้ล็อก Mint: Tawan! Tawan ยืนกอดอกอยู่กลางห้องโถง ดวงตาของเขาลุกวาว Tawan: ฉันขอโทษ Mint ฉันอยากให้พวกเราทุกคนได้เห็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเรา พวกเราถูกขังไว้จนกว่าเรื่องจะจบ Karn พยายามพังประตู แต่ประตูนั้นทำจากไม้เนื้อแข็งเก่าแก่ มันแข็งแกร่งกว่าที่เขาคิด Karn: เปิดประตู Tawan ไม่งั้นฉันจะทำลายหน้าแกแน่! Tawan: ลองสิ Karn ลองทำลายสิ! นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการให้พวกนายทำ Mint พยายามใช้กุญแจรถเปิดประตู แต่กุญแจนั้นถูก บิดเบี้ยว ไปแล้ว Mint: (เสียงแตก) คุณทำลายกุญแจรถ! เราออกไปไม่ได้! Tawan หัวเราะอย่างเย็นชา Tawan: ฉันไม่ได้ทำลาย Mint มัน ทำลายต่างหาก สิ่งที่อยู่ในบ้านหลังนี้มันไม่ต้องการให้เราไป Mint ไม่เชื่อ Tawan เธอรู้ว่า Tawan เป็นคนทำลายมันเองเพื่อขังพวกเขาไว้ Tawan เดินไปที่หน้าต่าง เขาหยิบเศษกระจกที่แตกจากกรอบหน้าต่างที่ถูกกัดแทะเมื่อคืนนี้ Tawan: ดูนี่สิ Mint นี่ไม่ใช่แค่ความบ้าคลั่ง มันคือศิลปะของการทำลายล้าง Nit เดินเข้ามาใกล้ Tawan เขายื่นภาพวาดที่เพิ่งเสร็จให้ Tawan Nit: นี่คือภาพเหมือนของความหิว Tawan ฉันเห็นมันเมื่อคืนนี้ มันไม่มีหน้าตา แต่มันมีเพียง ขากรรไกร ภาพวาดของ Nit ทำให้ทุกคนสั่นสะท้าน มันเป็นภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง Mint รู้สึกหมดหนทาง เธอเดินไปที่ห้องครัวอีกครั้งเพื่อหาทางออกสำรอง เธอเห็นว่าตู้เก็บอาหารด้านบนถูกเปิดออก และมี ถุงขนมปัง ที่ถูก Karn เก็บไว้ถูกลากออกมาจากตู้ ถุงขนมปังนั้นถูก เคี้ยว จนยับยู่ยี่ ขนมปังข้างในถูกกัดหายไปครึ่งหนึ่ง สิ่งที่น่าขนลุกคือ รอยกัดนั้นสะอาดและแม่นยำ มันไม่ใช่รอยกัดของสัตว์ แต่เป็นรอยกัดของฟันที่จัดเรียงอย่างสมบูรณ์แบบ Mint ก้มลงดูที่พื้น เธอเห็น รอยรองเท้า เปื้อนโคลนที่นำจากมุมห้องโถงไปยังห้องครัว รอยรองเท้านั้นเป็นของ Tawan Mint เข้าใจในที่สุด: Tawan คือคนที่ทำลายสิ่งของทั้งหมด เขาใช้ความบ้าคลั่งของ Dr. Somchai เป็นหน้ากากเพื่อปกปิดความปรารถนาของตัวเอง Tawan ต้องการให้เพื่อนๆ เชื่อว่ามีวิญญาณเพื่อที่เขาจะได้เป็น ผู้ควบคุม ความบ้าคลั่งนั้น Mint เดินกลับไปที่ห้องโถง เธอจ้องมอง Tawan ด้วยความโกรธ Mint: คุณทำมันเอง คุณทำลายกุญแจรถ คุณกัดถุงขนมปัง คุณทำทั้งหมดเพื่อให้เรากลัวและอยู่ต่อเพื่อสารคดีบ้าๆ ของคุณ! Tawan: (ยิ้ม) พิสูจน์สิ Mint ไม่มีใครเชื่อคุณหรอก นอกจากว่าคุณจะมีกล้องที่ทำงานได้ Tawan รู้ว่ากล้องทุกตัวของเขาเสียแล้ว Karn เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดทันที Karn: ไอ้สารเลว Tawan! นายใช้พวกเราเป็นเหยื่อล่อ Karn พุ่งเข้าใส่ Tawan ด้วยความโกรธ แต่ Tawan หลบได้อย่างรวดเร็ว Tawan: อย่ามาแตะต้องฉัน Karn นายก็แค่คนงานที่รับจ้าง ฉันเป็นผู้สร้าง! Nit ไม่ได้เข้าไปห้าม เขากลับยืนดูด้วยความสนใจในดวงตาของเขา Nit: การต่อสู้ การทำลายล้าง มันคือการแสดงออกทางศิลปะ Tawan ปล่อยให้มันเกิดขึ้น การต่อสู้ระหว่าง Karn และ Tawan ไม่ได้นำไปสู่การพังประตู แต่กลับนำไปสู่การบาดเจ็บทางจิตใจ Tawan ต่อย Karn เข้าที่ขากรรไกรอย่างจัง ทำให้ Karn ล้มลงไปพร้อมกับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด Karn ล้มลงไปใกล้กับถุงนอนของเขา และเขาสังเกตเห็นบางอย่าง ที่พื้นข้างๆ ถุงนอนของเขา มี เส้นผม สีดำและขาวเส้นเล็กๆ ติดอยู่ เส้นผมนั้นไม่ได้มาจากเขาหรือเพื่อนคนไหนในกลุ่ม แต่มันเป็นเส้นผมที่ ขาดออกจากราก และที่ปลายรากผมนั้นมี เศษผิวหนัง ติดอยู่ด้วย Karn หยิบมันขึ้นมา เขาไม่ได้แค่ปวดขากรรไกร แต่เขารู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่วิ่งไปทั่วร่างกาย นี่ไม่ใช่ฝีมือของ Tawan Tawan อาจจะทำลายสิ่งของเพื่อขังพวกเขาไว้ แต่ ใคร กันแน่ที่ทิ้งเศษผมที่มีผิวหนังติดอยู่ไว้บนพื้นห้องโถง Karn เงยหน้าขึ้นมอง Tawan ด้วยความหวาดกลัวที่แท้จริง Karn: นาย… นายโกหกเรื่องรอยกัดบนเป้ แต่รอยกัดบนขวดน้ำ… นายไม่ได้ทำใช่ไหม Tawan ชะงัก เขามอง Karn ด้วยความสับสน Tawan: ฉัน… ฉันไม่รู้ ฉันทำลายถุงขนมปัง แต่ขวดน้ำ… มันถูกทำลายก่อนที่ฉันจะตัดสินใจ Mint, Karn, และ Tawan สบตากันด้วยความสยดสยอง พวกเขาถูกขังไว้ และมี บางสิ่งบางอย่าง ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นแล้ว และมันกำลังมองพวกเขาอยู่
ความจริงที่เปิดเผยในตอนเช้าทำให้บรรยากาศในบ้านฟันเลื่อยยิ่งเลวร้ายลงไปอีก Tawan ไม่ได้เป็นเพียงผู้กำกับสารคดีที่โลภ แต่เขากำลังเล่นกับไฟที่เขาก็ควบคุมไม่ได้ Karn รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่กรามจากหมัดของ Tawan แต่ความเจ็บปวดนั้นยังเทียบไม่ได้กับความกลัวที่มาพร้อมกับเศษผมที่มีผิวหนังติดอยู่ เขาโยนมันทิ้งไปเหมือนกับว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารังเกียจ Karn: ฉันจะซ่อมกุญแจรถ Tawan ฉันเป็นช่าง ฉันจะทำมันให้เสร็จ และเราจะออกไปจากที่นี่ในตอนนี้ เขาเดินไปที่มุมหนึ่งและเริ่มมองหากล่องเครื่องมือของเขา แต่ Tawan ยืนขวางทาง Tawan: นายจะไม่ไปไหน Karn นายทำไม่ได้ มันกำลังจะเกิดขึ้นคืนนี้แล้ว Mint เข้าไปจับแขน Karn Mint: ปล่อยเขาไป Tawan! หรือคุณต้องการให้เกิดเรื่องกับพวกเราจริงๆ Tawan: ฉันต้องการให้มันเกิดขึ้นกับพวกเรา ทุกคน ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียว นี่คือการตื่นของ Dr. Somchai มันคือมรดกของเรา Nit หัวเราะเบาๆ Nit: มรดกที่น่าตื่นเต้น Tawan ความหิวโหยที่ตกทอด Mint สังเกตเห็นว่า Nit ไม่ได้รู้สึกกลัวเลย แต่กลับรู้สึกว่าตัวเองเป็น ผู้เข้าร่วม ในเรื่องราวนี้แล้ว Mint พยายามหาเครื่องมือช่วย Karn แต่ Tawan ขว้างกล่องเครื่องมือของ Karn ออกไปนอกหน้าต่างที่ถูกกัดแทะ Tawan: ไม่มีใครซ่อมอะไรได้ทั้งนั้น เราจะอยู่จนกว่าเราจะได้ภาพสุดท้าย Karn: ไอ้บ้า! Karn พุ่งเข้าใส่ Tawan อีกครั้ง การต่อสู้ครั้งนี้รุนแรงกว่าเดิม มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือการต่อสู้เพื่ออิสรภาพ ในขณะที่ Karn และ Tawan กำลังพันตู Nit ก็เดินไปที่ถุงนอนของ Karn เขาหยิบมีดพับเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าสะพาย Nit ไม่ได้พยายามจะแทงใคร แต่เขากำลังใช้มีด ขูด กับพื้นไม้ที่ Nit นอนเมื่อคืน เสียงขูดเหล็กกับไม้ทำให้ Karn และ Tawan ต้องหยุดชะงัก Nit: พวกคุณกำลังทำลายสมาธิของฉัน ความหิวที่แท้จริงมันนุ่มนวลกว่านั้นมาก มันรอคอย Nit ยังคงก้มหน้าขูดต่อไป ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจ Karn มอง Tawan ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น Karn: นายกำลังสร้างปีศาจ Tawan และนายจะเป็นคนแรกที่โดนมันกิน หลังจากเหตุการณ์นั้น Tawan และ Karn ก็แยกกันอยู่ Karn ไปนั่งซึมที่มุมห้องโถงพยายามหาทางออก Mint พยายามรวบรวมเศษชิ้นส่วนของกุญแจรถที่ Tawan ทำลาย เธอรู้ว่ามันอาจจะไร้ประโยชน์ แต่เธอก็ต้องทำอะไรสักอย่าง Tawan กลับไปที่ห้องของ Dr. Somchai ที่ชั้นสอง ซึ่งเป็นห้องเดียวที่ถูกล็อกและไม่มีใครกล้าเข้าไป เขาพังประตูเข้าไปอย่างรุนแรง ภายในห้องนั้นเต็มไปด้วยเศษเครื่องมือทันตกรรมโบราณ มีเก้าอี้หมอฟันเหล็กเก่าๆ ที่มีรอยสนิมเกรอะกรัง บนโต๊ะทำงานมี หนังสือพิมพ์เก่า ที่ปกคลุมไปด้วยฝุ่น Tawan เปิดมันออก มันเป็นข่าวเมื่อห้าสิบปีที่แล้ว “ครอบครัว Somchai หายสาบสูญอย่างลึกลับ ทันตแพทย์ถูกกล่าวหาว่าเป็นฆาตกรต่อเนื่อง” แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของ Tawan คือภาพถ่ายเล็กๆ ของ Dr. Somchai ที่ดูคล้ายกับตัวเขาเองอย่างน่าประหลาดใจ Tawan ยิ้ม เขาไม่กลัว เขาคิดว่านี่คือ การเชื้อเชิญ เขาเริ่มค้นหาในห้อง และเขาก็พบเข้ากับสิ่งที่สำคัญที่สุด: สมุดบันทึกเล่มที่สอง ของ Dr. Somchai ที่ถูกซ่อนไว้ในช่องลับใต้พื้น สมุดบันทึกเล่มนี้ไม่ได้เป็นแค่ปรัชญา แต่เป็น คู่มือ มันมีรายละเอียดเกี่ยวกับการเปลี่ยนผ่านของจิตใจจากความหิวธรรมดาไปสู่ความหิวที่ต้องการการทำลาย มันมีวิธีการ ส่งผ่าน ความหิวนั้นผ่านความฝันและแรงกระตุ้น Tawan อ่านมันด้วยความตื่นเต้นที่บ้าคลั่ง “ความหิวที่แท้จริงไม่ต้องการการกิน แต่ต้องการการทำลายผู้อื่นเพื่อปลดปล่อยตัวเอง” “เพื่อที่จะเป็นอมตะ เจ้าต้องแบ่งปันความหิวของเจ้า” Tawan เข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงรู้สึกอยากจะทำลายสิ่งของและขังเพื่อนๆ ไว้ มันไม่ใช่ความปรารถนาของเขาเอง แต่เป็น การกระตุ้น ที่ถูกส่งมาจาก Dr. Somchai ผ่านสายเลือด เขาเป็นผู้แพร่เชื้อ Tawan ปิดสมุดบันทึก เขากลับไปที่ห้องโถงและซ่อนมันไว้ในตัว Mint เห็น Tawan ออกมาจากห้องนั้น แต่เธอไม่ได้พูดอะไร ค่ำคืนที่สามมาเยือนบ้านฟันเลื่อย คืนนี้ความเงียบไม่ได้รอคอย แต่เต็มไปด้วยเสียง กระสับกระส่าย ทุกคนนอนแยกกันตามแผนของ Tawan Mint พยายามที่จะไม่หลับ แต่ความเหนื่อยล้าจากการถูกคุกคามทำให้เธอพ่ายแพ้ Mint หลับไปในที่สุด และเธอเริ่มฝัน ในความฝันนั้น Mint อยู่ในห้องที่มืดมิด เธอถูกรายล้อมไปด้วย ฟัน นับพันซี่ที่ลอยอยู่ในอากาศ ฟันเหล่านั้นกำลัง เคลื่อนไหว เข้ามาหาเธออย่างช้าๆ และพวกมันก็เริ่ม กัดกิน อากาศรอบตัวเธอ เธอได้ยินเสียงกระซิบที่ไม่มีที่มา “หิว… เจ้าก็หิวใช่ไหม? ปลดปล่อยมันออกมา…” Mint พยายามจะกรีดร้อง แต่ปากของเธอถูกเติมเต็มด้วย ก้อนหิน ที่เธอไม่สามารถคายออกมาได้ เธอต้อง เคี้ยว ก้อนหินเหล่านั้นเพื่อให้เธอสามารถพูดได้ Mint กัด กัด และกัด จนกระทั่งเธอรู้สึกถึงรสชาติของเลือดในปากของเธอ Nit ฝันถึง การบดขยี้ เขาไม่ได้เป็นคนถูกบดขยี้ แต่เขาเป็น เครื่องจักร เขาเป็นเครื่องบดที่ไม่มีวันหยุด เขาบดขยี้ไม้ เหล็ก และกระดูก เขารู้สึกถึงความสุขทุกครั้งที่วัตถุเหล่านั้นแตกสลายใต้แรงบีบของเขา Nit ยิ้มในความฝัน และมือของเขาก็กำแน่น Karn ฝันถึง การถูกควัก เขาไม่ได้ถูกควักจากข้างนอก แต่ถูกควักจาก ข้างใน เขาฝันว่าฟันของเขาเองกำลังเติบโตอย่างรวดเร็วและแหลมคม และพวกมันก็พยายามจะ กัดกินเหงือกและกระดูกของเขา Karn กัดฟันแน่นจนกระทั่งมีเลือดไหลซึมออกมาจากมุมปากของเขา Tawan ไม่ได้ฝันถึงความหิว แต่เขารู้สึกถึง พลัง เขารู้สึกเหมือนเป็น ผู้ควบคุม ของความหิวนั้น เขาเห็นเพื่อนๆ ของเขากำลังทรมานในความฝัน เขาตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยความตื่นเต้น เขามองไปที่ Karn Karn กำลังนอนกัดฟันอย่างรุนแรง เสียงนั้นดังจนน่ากลัว Tawan รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายวิดีโอ เขาได้ภาพที่สมบูรณ์แบบ แต่ในขณะที่เขาถ่ายทำ Tawan ก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติที่แขนของ Karn ที่แขนขวาของ Karn มี รอยกัด ที่ชัดเจน ไม่ใช่รอยกัดจากสัตว์ แต่เป็นรอยกัดของมนุษย์ รอยฟันเต็มๆ ที่จมลงไปในเนื้อของเขา เลือดแห้งเกรอะกรังรอบบาดแผล Tawan หยุดถ่ายทำทันที หัวใจของเขาสั่นด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความตื่นเต้นและความกลัว นี่คือหลักฐานที่ปฏิเสธไม่ได้! แต่ ใคร เป็นคนกัด Karn? Tawan ไม่ได้ฝันถึงความหิว แต่เขารู้สึกว่า ปากของเขาเจ็บ เขารีบวิ่งไปที่กระจกที่แตกๆ ในห้องโถง และส่องดูฟันของตัวเอง ฟันของเขาไม่ได้แหลมคม แต่ เหงือกของเขาบวมแดง และมี ร่องรอยของการบาดเจ็บ เล็กน้อยที่ปลายนิ้ว Tawan เพิ่งตระหนักว่าเขา อาจจะ เป็นคนกัด Karn ในขณะที่เขาหลับ ความหิวนั้นไม่ได้แค่ควบคุมเขา แต่กำลังบังคับให้เขา ทำร้าย เพื่อนของเขาในขณะที่เขาไม่รู้สึกตัว Karn ตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด Karn: (ตะโกน) โอ๊ย! แขนฉัน! เขาเปิดไฟฉายและส่องไปที่แขนของเขา และเขาเห็นรอยกัดนั้น Karn: ใคร! ใครทำแบบนี้กับฉัน! Tawan! นายใช่ไหม! Tawan ยืนนิ่งอยู่กับที่ เขาไม่สามารถปฏิเสธหรือยอมรับได้ Mint และ Nit ตื่นขึ้นมาด้วยเสียงร้องของ Karn Mint รีบเข้ามาดูบาดแผลที่น่ากลัวของ Karn Mint: พระเจ้า! นี่มันรอยฟันของคน! เราต้องไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้! Nit เข้ามาดูรอยกัดอย่างใกล้ชิด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหลงใหล Nit: สวยงามมาก Karn มันคือการเริ่มต้นของการทำลายล้างที่แท้จริง Nit ยื่นมือออกไป เลีย เลือดที่แห้งรอบรอยกัดของ Karn ทุกคนจ้องมอง Nit ด้วยความสยดสยอง Mint: Nit! คุณทำอะไรน่ะ! Nit: ฉันชิมมัน Mint ฉันชิมความหิว
Karn คลั่ง เขาลุกขึ้นยืนและพุ่งเข้าใส่ Tawan Karn: นายขังฉันไว้ที่นี่เพื่อให้นายกัดฉันงั้นเหรอ! Tawan พยายามหลบหนี แต่ Karn จับเขาไว้ได้ Karn บีบคอ Tawan อย่างแรง และดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความโกรธที่แท้จริง Tawan: ปล่อย! Karn! นายกำลังทำให้ทุกอย่างพัง! Mint พยายามแยกพวกเขาออกจากกัน Mint: หยุดนะ! Karn! ไม่ใช่ Tawan! มันคือ บ้าน นี้! แต่ Karn ไม่ได้ฟัง เขากำลังจะบดขยี้คอของ Tawan ในเสี้ยววินาทีนั้น Tawan ก็หยิบมีดพับเล็กๆ ที่เขาซ่อนไว้ และ กรีด ไปที่มือของ Karn เพื่อให้ Karn ปล่อยเขา Karn ปล่อย Tawan ด้วยความเจ็บปวด Tawan วิ่งหนีไปซ่อนตัวที่มุมห้องโถง Mint เข้าไปดูแลบาดแผลที่มือของ Karn Karn: เราต้องไปจากที่นี่ ฉันไม่สนใจแล้วว่ากุญแจรถจะเป็นยังไง ฉันจะพังประตูให้ได้! แต่ในขณะที่ Mint กำลังดูแล Karn เธอสังเกตเห็น ร่องรอย บางอย่างที่คอของเธอ ร่องรอยที่ดูเหมือน รอยข่วน เล็กๆ และมี เลือดแห้ง ติดอยู่ Mint มอง Tawan ด้วยสายตาที่สับสน Mint: Tawan คุณทำอะไรกับฉันเมื่อคืนนี้ Tawan ส่ายหน้าด้วยความกลัว Tawan: ไม่ใช่ฉัน Mint ฉันสาบาน! ฉันไม่ได้เข้าใกล้คุณเลย! Mint ตระหนักว่า รอยกัดบนแขนของ Karn อาจจะไม่ได้เป็นฝีมือของ Tawan เพียงคนเดียว แต่เป็นฝีมือของ ตัวเธอเอง ในขณะที่เธอหลับ และถูกความหิวครอบงำ ทุกคนจ้องมองกันด้วยความสงสัยและความหวาดระแวง พวกเขาไม่รู้ว่าใครคือเหยื่อ และใครคือผู้ล่า
ความหวาดระแวงเข้าครอบงำบ้านฟันเลื่อยอย่างสมบูรณ์ Mint พยายามทำความสะอาดบาดแผลของ Karn แต่ Karn ไม่ยอมให้เธอแตะต้องเขา Karn: ฉันไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น Mint โดยเฉพาะคุณ Karn ชี้ไปที่รอยข่วนที่คอของ Mint Karn: รอยนั้นมันคืออะไร? คุณกัดตัวเองเหรอ? หรือคุณกัดใครอื่นในขณะที่หลับ? Mint รู้สึกเหมือนร่างกายของเธอกำลังถูกกัดกินจากภายใน เธอรู้ว่า Tawan เป็นสาเหตุ แต่เธอเริ่มไม่แน่ใจว่าเธอเองก็เป็นเหยื่อบริสุทธิ์ Mint: ฉันไม่รู้ Karn แต่สิ่งเดียวที่เราต้องทำตอนนี้คือ ออกไป เธอหันไปทาง Tawan Tawan ยังคงกุมมือที่มีดบาดอยู่ และพยายามรักษาระยะห่างจากทุกคน Tawan: ฉันไม่ได้ทำ Mint ฉันขอสาบาน! ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะทำร้ายใคร! Karn: นายตั้งใจที่จะขังพวกเราไว้ และนั่นก็พอแล้ว Tawan Karn เดินไปที่ประตู เขาใช้ไหล่กระแทกประตูซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ประตูก็ยังคงแน่นหนา Mint เริ่มรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ขากรรไกรของเธอเอง เธอพยายามที่จะไม่กัดฟัน แต่ริมฝีปากของเธอก็กัดกันอย่างแรงจนมีเลือดซิบ Nit นั่งลงที่มุมห้องอย่างสงบ เขากำลังวาดภาพร่างของ Karn ที่กำลังกระแทกประตู Nit: การต่อสู้ Karn การปฏิเสธความหิว คุณทำได้ไม่นานหรอก Karn ได้ยินเสียงของ Nit และความโกรธก็พุ่งสูงขึ้นไปอีก Karn: แก! ไอ้โรคจิต! แกมีความสุขกับเรื่องนี้ใช่ไหม! Nit เงยหน้าขึ้นมอง Karn ใบหน้าของเขาไม่มีความโกรธ แต่เต็มไปด้วยความเห็นใจอย่างประหลาด Nit: ฉันไม่ได้โรคจิต Karn ฉันแค่ ตื่นขึ้น ฉันได้เห็นความจริงแล้วว่าร่างกายของเราเป็นแค่เครื่องมือในการบริโภค Mint เข้าไปหา Tawan อีกครั้ง เธอรู้ว่าเขาเป็นคนเก็บสมุดบันทึกเล่มที่สองของ Dr. Somchai ไว้ Mint: Tawan เอาสมุดบันทึกเล่มนั้นมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ มันอาจจะมีวิธีหยุดยั้งเรื่องนี้ได้ Tawan ลังเล แต่เขาก็ยอมมอบสมุดบันทึกให้ Mint ด้วยมือที่สั่นเทา Tawan: ฉันคิดว่าฉันเข้าใจมันผิด Mint มันไม่ใช่การปลดปล่อย แต่มันคือ คำสาป Mint รีบเปิดอ่านสมุดบันทึก Dr. Somchai เขียนอย่างละเอียดเกี่ยวกับการถ่ายทอด “The Appetite” “มันไม่ใช่ปีศาจ แต่เป็นไวรัสทางจิตวิทยา ที่ถูกส่งผ่านความกลัว การหลับ และการสัมผัสทางกายภาพที่รุนแรง” “เมื่อความหิวถูกแบ่งปัน มันจะต้องการเหยื่อใหม่ๆ เพื่อดำรงอยู่” “วิธีเดียวที่จะหยุดมันได้คือการ ทำลายแหล่งกำเนิด หรือ ปิดผนึก ผู้ที่ติดเชื้อทั้งหมด” Mint เงยหน้าขึ้นมอง Tawan ด้วยความตกใจ Mint: แหล่งกำเนิด… ห้องของ Dr. Somchai? หรือว่า… คุณ คือแหล่งกำเนิด Tawan Tawan ไม่ได้ตอบ เขาแค่ก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด Mint อ่านต่อไป Dr. Somchai เขียนถึงสิ่งที่เขาทำกับครอบครัวของเขา เขาไม่ได้ฆ่าพวกเขาด้วยความโกรธ แต่เขาฆ่าพวกเขาเพื่อ ปลดปล่อย พวกเขาจากความหิวที่ไม่มีวันจบสิ้น Mint: เขาต้องการให้เราถูกปิดผนึกไว้ที่นี่ Karn ยังคงพยายามพังประตู แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นว่า กุญแจรถสำรอง ที่เขาซ่อนไว้ในถุงนอนก็ หายไป Karn: (ร้องออกมาด้วยความตกใจ) กุญแจรถสำรองฉันหายไป! เขาเริ่มรื้อค้นถุงนอนของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ไม่พบอะไรเลย Tawan: (เสียงอ่อนแรง) ฉันไม่ได้เอาไป Karn ฉันสาบาน Mint เข้าไปช่วย Karn ค้นหา และเธอก็พบสิ่งที่น่ากลัว กุญแจรถสำรองไม่ได้หายไป แต่ถูก ทิ้ง ไว้ที่มุมห้องโถง มันไม่ได้อยู่ในสภาพเดิม มันถูก เคี้ยว จนบิดเบี้ยว ตัวโลหะของกุญแจมีรอยฟันลึกจนไม่สามารถใช้งานได้อีกต่อไป Mint: นี่มันไม่ใช่ฝีมือของใคร Karn นี่มันคือสิ่งที่ เรา ทำ Karn มอง Mint ด้วยความสงสัย Karn: ใคร? ใครคือ “เรา” ? Mint: เราทุกคน Karn เราทุกคนติดเชื้อแล้ว ความโกรธของ Karn พุ่งเป้าไปที่ Tawan อีกครั้ง Karn: นายคือคนเดียวที่บ้าพอที่จะทำแบบนี้ นายต้องการให้เราถูกขังไว้ ในขณะที่ Karn กำลังเข้าใกล้ Tawan Nit ก็ลุกขึ้นยืนจากมุมห้อง Nit เดินเข้ามาหา Tawan และยิ้มอย่างอ่อนโยน Nit: อย่าทำร้ายเขาเลย Karn เขาคือ ผู้ปลดปล่อย ของเรา Nit พูดจบเขาก็ใช้ปลายนิ้ว แตะ ที่รอยกัดบนแขนของ Karn เบาๆ ทันใดนั้น Karn ก็ ชะงัก ร่างกายของเขาสั่นอย่างรุนแรง ดวงตาของเขาเบิกกว้าง Karn: (เสียงกระซิบ) ฉันหิว… ฉันหิวมาก… Karn ไม่ได้พูดถึงความหิวอาหาร แต่เป็นความหิวที่จะ กัด เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าในเนื้อ และเขาก็พยายาม กัด ข้อมือของตัวเอง Mint กรีดร้องและพยายามหยุด Karn Tawan ก็รีบเข้าไปช่วย พวกเขาจับ Karn ไว้ได้ แต่ Karn ก็เริ่ม ต่อสู้ อย่างรุนแรง เขาพยายามกัดทุกสิ่งที่อยู่รอบตัว Karn: ปล่อยฉัน! ฉันต้องกิน! ฉันต้องทำลาย! Mint รู้สึกว่าความแข็งแกร่งของ Karn นั้นเพิ่มขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ มันเป็นความแข็งแกร่งที่มาจากความบ้าคลั่ง ในขณะที่พวกเขาพยายามควบคุม Karn Tawan ก็ถูก Karn กัด เข้าที่ไหล่ Tawan กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ Karn ก็ถูก Mint และ Tawan ผลักให้ล้มลง Mint มองไปที่รอยกัดบนไหล่ของ Tawan ด้วยความสยดสยอง มันคือรอยกัดที่ลึกและเต็มไปด้วยเลือด Tawan ไม่ได้ร้องด้วยความเจ็บปวด แต่เขามองไปที่บาดแผลของตัวเองด้วยความ พอใจ ที่น่ากลัว Tawan: (หัวเราะเบาๆ) มันมาแล้ว Mint มันกำลังจะ เสร็จสมบูรณ์ Mint ตระหนักว่า Tawan ไม่ได้ต่อสู้เพื่อหยุด Karn แต่ต่อสู้เพื่อ รับ รอยกัดนั้น Nit เดินเข้าไปหา Karn ที่กำลังนอนซึมอยู่กับพื้น Nit: ยอดเยี่ยมมาก Karn ตอนนี้เราเป็น ส่วนหนึ่ง ของกันและกันแล้ว Nit คุกเข่าลงข้าง Karn และเริ่ม นวด ที่ขากรรไกรของ Karn เบาๆ อย่างอ่อนโยน Karn ยอมให้ Nit ทำแบบนั้น ดวงตาของเขามีน้ำตาไหลออกมา Karn: ช่วยฉันด้วย Nit ฉันไม่ต้องการให้มันเกิดขึ้น… Nit: ไม่ต้องกลัว Karn ความหิวนี้คือการปลดปล่อย Nit พูดจบเขาก็ใช้ มีดพับ ที่เขาเคยใช้ขูดพื้น กรีด ที่ปากของ Karn เบาๆ ไม่ใช่การทำร้าย แต่เป็นการ เปิด เพื่อให้ Karn สามารถหายใจได้ง่ายขึ้น และ เปิดทาง ให้ความหิวเข้ามา Mint กรีดร้อง เธอพุ่งเข้าใส่ Nit และตบหน้าเขาอย่างแรง Mint: พอได้แล้ว Nit! คุณกำลังทำร้ายเขา! Nit มอง Mint ด้วยความผิดหวัง Nit: คุณปิดกั้น Mint คุณกลัวที่จะเห็นความจริง Nit ลุกขึ้นยืนและเดินไปที่มุมห้อง เขาเริ่ม วาดภาพ อย่างบ้าคลั่ง Karn นอนซึมอยู่กับพื้น เขาไม่ได้ขัดขืนอีกต่อไปแล้ว เขาถูกความหิว ครอบงำ อย่างสมบูรณ์ Mint รู้สึกว่าเธอหมดหวังแล้ว Tawan ถูกกัดแล้ว Karn ก็ถูกครอบงำแล้ว และ Nit ก็เป็นผู้บงการความบ้าคลั่ง Mint ตัดสินใจ เธอต้องไปที่ห้องของ Dr. Somchai อีกครั้งเพื่อหาคำตอบสุดท้าย
Mint วิ่งหนีจากห้องโถงที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง เธอทิ้ง Karn ที่กำลังซึมเซาและ Tawan ที่กำลังจ้องมองบาดแผลที่ไหล่ของตัวเองอย่างพึงพอใจ Nit ยังคงนั่งวาดภาพอย่างสบายอารมณ์ ราวกับว่าเขาเป็นจิตรกรที่กำลังบันทึกฉากการฆาตกรรม Mint ตรงไปที่ห้องของ Dr. Somchai ที่ชั้นสอง เธอพังประตูที่ Tawan เคยพังไว้ก่อนหน้า และรีบเข้าไปในห้องทันที กลิ่นอับและกลิ่นโลหะสนิมรุนแรงขึ้นในห้องนี้ Mint มองไปที่เก้าอี้หมอฟันเก่าๆ และความสยดสยองก็เข้าครอบงำเธอ เธอเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานอย่างบ้าคลั่ง และพบเข้ากับ อุปกรณ์ทันตกรรม ที่น่ากลัว อุปกรณ์เหล่านั้นไม่ใช่เครื่องมือปกติ แต่เป็นเครื่องมือที่มี ฟันเลื่อย ติดอยู่ มันถูกออกแบบมาเพื่อ ฉีก มากกว่า ตัด Mint เข้าใจแล้วว่าทำไมบ้านหลังนี้จึงถูกเรียกว่า “บ้านฟันเลื่อย” เธอเปิดสมุดบันทึกของ Dr. Somchai เล่มแรกที่เธอเจอ และอ่านย้อนหลังไป Dr. Somchai เขียนถึงความเชื่อของเขาในการ ถ่ายโอนความสามารถ ผ่านฟันและเนื้อเยื่อ “เมื่อเจ้าเอาฟันของเหยื่อมาใส่ปากเจ้า เจ้าก็จะได้รับความแข็งแกร่งในการทำลายของพวกเขา” “ข้ามิได้เป็นเพียงทันตแพทย์ ข้าคือผู้รวบรวมอำนาจของขากรรไกร” Mint พบแผนผังเล็กๆ ในสมุดบันทึก มันคือ ห้องใต้ดินลับ ที่อยู่ใต้ห้องโถงหลัก ซึ่งเป็นที่ที่ Dr. Somchai ซ่อนสิ่งที่เขาเรียกว่า “ผลงานชิ้นเอก” Mint สั่นสะท้าน เธอรู้ว่าเธอต้องลงไปที่นั่นเพื่อทำลายแหล่งกำเนิดตามที่สมุดบันทึกเล่มที่สองระบุ ขณะที่ Mint กำลังจะออกจากห้อง เธอก็สังเกตเห็น กระจกเงา เก่าๆ ที่แขวนอยู่บนผนัง Mint มองตัวเองในกระจก เธอเห็นความหวาดกลัวที่อยู่ในดวงตาของเธอ แต่สิ่งที่ทำให้เธอหยุดหายใจคือ การเปลี่ยนแปลง ที่เกิดขึ้น ฟันซี่บนซี่หนึ่ง ของเธอมีรอยแตกเล็กน้อย และ ปลายฟัน นั้นดูเหมือนจะมีความคมขึ้นเล็กน้อย มันไม่ใช่แค่ความรู้สึก Mint ได้เห็นหลักฐานทางกายภาพว่าเธอก็กำลังถูกเปลี่ยนแปลงเช่นกัน Mint กัดฟันแน่น เธอตระหนักว่าเวลาของเธอกำลังจะหมดลงแล้ว ก่อนที่เธอจะกลายเป็นเหมือน Karn และ Nit Mint รีบวิ่งกลับลงไปที่ห้องโถงหลัก Tawan และ Nit กำลังยืนอยู่ข้าง Karn ที่นอนซึม Tawan มีผ้าพันแผลที่ไหล่ แต่ดวงตาของเขาลุกวาวด้วยความคาดหวัง Tawan: เป็นยังไงบ้าง Mint? คุณพร้อมที่จะเข้าร่วมวงแล้วหรือยัง? Mint: ฉันรู้ว่าห้องใต้ดินอยู่ไหน Tawan คุณต้องการภาพใช่ไหม? งั้นคุณต้องตามฉันมา Mint ไม่ได้สนใจ Tawan อีกต่อไปแล้ว เธอต้องการใช้เขาเป็นเหยื่อล่อเพื่อไปถึงห้องใต้ดิน Karn เงยหน้าขึ้นมอง Mint ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยน้ำตาและความเจ็บปวด Karn: อย่าไป Mint อย่าปล่อยให้ความหิวพาคุณไป Mint: ฉันจะไปหยุดมัน Karn ฉันจะไปทำลายมัน Mint ชี้ไปที่จุดที่ควรจะเป็นทางเข้าห้องใต้ดินตามแผนผัง Tawan เห็นแผนผังแล้วเขาก็ยิ้มอย่างบ้าคลั่ง Tawan: ห้องใต้ดิน! นั่นแหละคือสิ่งที่ขาดหายไปในสารคดีของฉัน! Mint คุณคืออัจฉริยะ! Tawan ลืมความเจ็บปวดที่ไหล่ เขาเริ่มรื้อพื้นไม้ตามที่ Mint ชี้ Nit ไม่ได้เข้าร่วม แต่เขานั่งลงกับพื้นและเริ่ม กิน ภาพวาดของเขาเอง เขาค่อยๆ ฉีกกระดาษวาดภาพสีดำที่เขาวาด แล้วเคี้ยวมันอย่างช้าๆ Nit: อร่อย… ความหิวโหยที่ทำจากกระดาษและถ่าน Mint และ Tawan มอง Nit ด้วยความตกตะลึง แต่พวกเขาก็ไม่สนใจ Nit อีกต่อไป Tawan ใช้เครื่องมือที่เขาเตรียมมางัดพื้นไม้เก่าๆ ออก และพบเข้ากับ ฝาไม้ เก่าๆ ที่ถูกปิดผนึกไว้ มันมีกลิ่นดินและกลิ่นเหม็นเน่าลอยขึ้นมาทันทีที่ฝาถูกเปิดออก Mint: Tawan เราต้องลงไปที่นั่นเพื่อทำลายทุกอย่าง! Tawan: ได้เลย Mint ฉันจะไปถ่ายทำ ฉากจบ ของเรา Tawan มอบไฟฉายให้ Mint และเขาก็นำกล้องตัวสุดท้ายที่ยังทำงานได้ลงไปในห้องใต้ดินก่อน Mint ตามลงไปอย่างระมัดระวัง ห้องใต้ดินนั้นเย็นยะเยือกและเต็มไปด้วยราดำ มันเป็นห้องเล็กๆ ที่มีผนังปูนเปลือย มี ชั้นวางกระดูก ที่จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ กระดูกเหล่านั้นไม่ใช่กระดูกมนุษย์ แต่เป็นกระดูกของสัตว์ขนาดใหญ่ที่ถูก เคี้ยว จนแหลกละเอียด และที่มุมห้อง มี โต๊ะผ่าตัด เก่าๆ ที่เต็มไปด้วยคราบเลือดแห้ง แต่สิ่งที่ทำให้ Mint และ Tawan ต้องหยุดหายใจคือ โลงศพ ขนาดเล็กที่ทำจากไม้ ถูกวางไว้กลางห้อง โลงศพนั้นถูกปิดผนึกด้วยโซ่เหล็กที่หนาหนัก Tawan: นี่คืออะไร Mint? นี่คือศพของ Dr. Somchai เหรอ? Mint ไม่ตอบ เธอเดินไปที่โลงศพและเห็นรอย ขีดข่วน ที่รุนแรงบนฝาโลงศพ รอยขีดข่วนนั้นดูเหมือนพยายามจะ กัด ทะลุออกมาจากด้านใน Mint อ่านข้อความสุดท้ายที่ Dr. Somchai เขียนไว้ในสมุดบันทึกเล่มที่สอง “ข้าได้ปิดผนึกตนเองไว้ในห้องนี้พร้อมกับความหิวที่แท้จริง เพื่อไม่ให้มันแพร่กระจายไปอีก… แต่ความหิวนั้นไม่มีวันตาย มันต้องการที่จะกัดกินสิ่งมีชีวิตใหม่ๆ” Mint เข้าใจแล้วว่า Dr. Somchai ไม่ได้หายไปไหน แต่เขา ฝังตัวเองทั้งเป็น เพื่อหยุดยั้งคำสาป ทันใดนั้น เสียง กรอบแกรบ ก็ดังมาจากเหนือศีรษะ Karn และ Nit ได้ตามลงมาในห้องใต้ดินแล้ว แต่พวกเขาไม่ได้ลงมาอย่างสงบ Karn คลาน ลงมาจากช่องทางเข้าเหมือนสัตว์ร้าย ดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยความบ้าคลั่ง ส่วน Nit ยืนอยู่ข้างๆ Karn ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว เขามี เศษกระดาษสีดำ ติดอยู่ที่ริมฝีปาก Nit: พวกคุณลงมาถึงแหล่งกำเนิดแล้ว Tawan, Mint นี่คือจุดสิ้นสุด Karn พุ่งเข้าใส่ Tawan ด้วยความรวดเร็วที่น่าตกใจ Karn: ฉันหิว Tawan! ฉันจะกินกล้องของคุณ! Tawan กรีดร้องด้วยความกลัว เขาพยายามหนีไปที่มุมห้อง แต่ Karn ตามไปทัน Karn ใช้ฟันที่ถูกบดเคี้ยวอย่างหนัก กัด เข้าไปที่กล้องของ Tawan เสียงแก้วและพลาสติกแตกดังสนั่น Tawan มองดูกล้องที่เขารักถูก ทำลาย ต่อหน้าต่อตา Tawan ไม่ได้รู้สึกกลัวความตาย แต่เขากลัวการสูญเสีย ผลงานชิ้นเอก ของเขา Tawan: กล้องฉัน! ไม่นะ! Mint รู้ว่าเธอต้องทำอะไรสักอย่าง เธอคว้าเอา เครื่องมือฟันเลื่อย ที่เธอเจอที่ห้องด้านบน Mint: หยุดเดี๋ยวนี้นะ Karn! Karn ไม่สนใจ เขาหันมาหา Mint และเห็นเครื่องมือในมือเธอ Karn: เครื่องมือของ Dr. Somchai! มันเป็นของฉัน! Karn พุ่งเข้าใส่ Mint Mint พยายามหนี แต่ร่างกายของเธอถูกความหิว กัดกิน จากภายใน Mint รู้สึกถึงแรงกระตุ้นที่จะ กัด กลับไป เธอต้องต่อสู้กับสัญชาตญาณที่กำลังครอบงำเธอ Mint ตัดสินใจ เธอใช้เครื่องมือฟันเลื่อย ฟาด ไปที่โลงศพของ Dr. Somchai อย่างรุนแรง เสียงเหล็กกระแทกไม้เก่าๆ ดังสนั่น Mint ฟาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า Tawan ที่กำลังช็อกจากการสูญเสียกล้อง เงยหน้าขึ้นมอง Mint Tawan: คุณกำลังทำอะไร Mint! นั่นคือหลักฐาน! Mint: ฉันกำลัง ทำลาย มัน Tawan! ในที่สุด Mint ก็ฟาดจน ฝาโลงศพแตก และเปิดออก ภายในโลงศพไม่มีศพของ Dr. Somchai แต่มีเพียง ชิ้นส่วนของกราม ที่ถูกกัดจนแหลกละเอียด และมี กองฟันปลอม นับร้อยซี่ และที่สำคัญที่สุดคือ โถแก้ว ที่เต็มไปด้วย เลือดแห้ง และมี หัวใจ ที่ถูกรักษาไว้ในน้ำยาบางอย่าง มันคือ หัวใจของภรรยา Dr. Somchai Mint เข้าใจในที่สุด: แหล่งกำเนิด ของความหิวไม่ใช่ศพของ Dr. Somchai แต่คือ สิ่งที่เขาเก็บไว้—ความรักที่ถูกบิดเบี้ยวและการทำลาย ทันใดนั้น เสียงร้อง ก็ดังขึ้น Karn ไม่ได้พุ่งเข้าใส่ Mint แต่ Karn ล้มลง ไปกับพื้น ความบ้าคลั่งในดวงตาของเขากลับกลายเป็นความเจ็บปวดอย่างรุนแรง Karn: มันกำลังไหม้… ข้างในมันร้อนไปหมด! Nit หัวเราะด้วยความตื่นเต้น Nit: ไม่ใช่ไฟ Karn แต่มันคือ การถูกปฏิเสธ ! Mint เห็น Tawan กำลังทรุดตัวลงด้วยความเจ็บปวดเช่นกัน รอยกัดที่ไหล่ของเขากำลัง ไหม้ Mint: มันกำลังทำลาย คำสาป ! Mint พยายามรวบรวมเศษชิ้นส่วนที่เหลืออยู่ของโถแก้วและหัวใจที่เน่าเปื่อย และ โยน มันเข้าไปในกองไฟที่ Tawan จุดไว้ก่อนหน้านี้ เมื่อหัวใจถูกเผาไหม้ ความหิวที่อยู่ใน Karn และ Tawan ก็เริ่ม สลายตัว
เมื่อหัวใจในโถแก้วเริ่มถูกไฟไหม้ กลิ่นเหม็นไหม้ของเนื้อเน่าก็คละคลุ้งไปทั่วห้องใต้ดิน Karn และ Tawan กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรง มันไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นความเจ็บปวดของการถูก ถอนรากถอนโคน ความหิวที่ถูกฝังไว้ในจิตวิญญาณของพวกเขา Karn ล้มลงไปกับพื้น เขาตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เลือดที่ไหลซึมออกจากรอยกัดที่แขนของเขานั้นหยุดลงอย่างรวดเร็ว Tawan คลานไปที่มุมห้อง เขาพยายามกอดซากกล้องที่ถูก Karn กัดทำลาย แต่ร่างกายของเขาอ่อนแอเกินกว่าจะทำอะไรได้ Nit เป็นคนเดียวที่ไม่ได้รับผลกระทบจากเปลวไฟที่เผาผลาญหัวใจ เขาไม่ได้รู้สึกเจ็บปวด แต่กลับรู้สึก ว่างเปล่า อย่างรุนแรง Nit: (เสียงแหบแห้ง) คุณทำลายมัน Mint คุณทำลายความสวยงามของการทำลายล้างตัวเอง เขาเดินไปที่กองไฟที่กำลังลุกไหม้ เขาไม่กลัวความร้อน แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง Nit: ฉันเคยเห็นมัน Mint ฉันเคยเห็นโลกที่ถูกกัดกินจนหมดสิ้น มันงดงามมาก แต่ตอนนี้… มันจบแล้ว Nit ไม่ได้พยายามจะโจมตีใคร แต่เขาหันมาหา Mint ด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างน่าขนลุก Nit: คุณไม่เข้าใจ Mint ความหิวนี้ไม่ได้มาจากข้างนอก แต่มันมาจาก คุณ มันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่ต้องการจะครอบงำและทำลาย Nit พูดจบเขาก็ใช้ ถ่านชาร์โคล ที่เขาใช้สำหรับวาดภาพเมื่อคืน ขูด ลงบนแขนของตัวเองอย่างรุนแรง เขาไม่ได้วาดภาพ แต่เขากำลัง กรีด เป็นลายเส้นที่บิดเบี้ยวบนผิวหนังของเขาเอง Mint กรีดร้องด้วยความตกใจ เธอพยายามห้าม Nit แต่ Nit ก็ไม่ยอม Nit: ฉันต้องบันทึกมัน Mint ฉันต้องบันทึกความเจ็บปวดสุดท้ายก่อนที่มันจะหายไป Nit ใช้ถ่านขูดลงบนผิวหนังของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งผิวหนังฉีกขาดเป็นรอยลึก และเลือดก็ไหลออกมาผสมกับผงถ่านสีดำ Mint รู้สึกเหมือนร่างกายของเธอถูกแช่แข็ง เธอไม่สามารถขยับตัวได้ เธอจ้องมอง Nit ด้วยความสยดสยอง Tawan ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เขามองดู Nit ด้วยความเข้าใจที่บิดเบี้ยว Tawan: Nit… อย่าทำลายตัวเอง! นั่นแหละคือสิ่งที่ Dr. Somchai ต้องการ Tawan พยายามจะเข้าไปช่วย Nit แต่เขาเพิ่งหายจากอาการถูกครอบงำ ทำให้ร่างกายอ่อนแรง Nit มอง Tawan ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า Nit: ฉันไม่ทำตามความต้องการของใคร Tawan ฉันแค่ ซื่อสัตย์ ต่อความว่างเปล่าที่เหลืออยู่ Nit พูดจบเขาก็ล้มลงไปกับพื้น หมดสติไปพร้อมกับรอยแผลที่เต็มไปด้วยเลือดและถ่านชาร์โคล Mint เข้าไปตรวจดู Nit และพบว่า Nit ยังมีชีวิตอยู่ แต่ชีพจรของเขาอ่อนมาก Mint มองไปที่ Tawan ด้วยความโกรธที่แท้จริง Mint: ดูสิ Tawan! นี่คือผลงานชิ้นเอกของคุณ! คุณทำลายชีวิตเพื่อนของเรา! Tawan ไม่ได้ตอบ เขาแค่จ้องมองที่รอยกัดบนไหล่ของตัวเองด้วยความสิ้นหวัง Tawan: ฉันไม่ได้ตั้งใจ Mint ฉันแค่… อยากให้ทุกคนรู้ความจริง Mint: ความจริงที่คุณสร้างขึ้นเองงั้นเหรอ! Mint ตัดสินใจทันที เธอต้องพาพวกเขาออกไปจากบ้านหลังนี้ เธอใช้ความแข็งแกร่งสุดท้ายของเธอ แบก Nit ไว้บนหลังของเธอ และพยายามดึง Karn ที่ยังคงสับสนให้ลุกขึ้น Karn: (เสียงกระซิบ) ฉัน… ฉันรู้สึกแปลกๆ Mint ฉันรู้สึกเหมือน… ฉันไม่สามารถเคี้ยวอะไรได้อีกต่อไป Karn พยายามที่จะขยับกรามของเขา แต่เขาก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรง Tawan ยืนนิ่งอยู่กับที่ เขาไม่ยอมออกจากห้องใต้ดิน Tawan: ฉันต้องอยู่ที่นี่ Mint ฉันต้องทิ้งกล้องที่ถูกทำลายไว้ที่นี่ มันคือ หลุมศพ ของความทะเยอทะยานของฉัน Mint: คุณไม่ต้องการภาพแล้วเหรอ Tawan? คุณได้ทุกอย่างที่คุณต้องการแล้ว! Tawan: ฉันไม่ได้ต้องการภาพอีกต่อไปแล้ว Mint ฉันต้องการแค่ความเงียบ Mint รู้ว่าเธอไม่สามารถช่วย Tawan ได้ในตอนนี้ เขาต้องเผชิญหน้ากับปีศาจของตัวเอง Mint ทิ้ง Tawan ไว้ในห้องใต้ดินที่มืดมิด เธอปีนขึ้นมาจากช่องทางเข้าห้องใต้ดินพร้อมกับ Karn และ Nit Mint ลาก Karn และ Nit ออกไปจากบ้านฟันเลื่อยอย่างยากลำบาก เมื่อพวกเขาออกมาถึงข้างนอก แสงแดดยามเช้าก็ส่องกระทบใบหน้าของพวกเขา แสงนั้นทำให้ Mint รู้สึกแสบตา Mint: เราทำได้แล้ว Karn เราออกมาได้แล้ว Karn มอง Mint ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า Karn: เราออกมาได้แล้ว แต่ บางสิ่ง ก็ยังอยู่กับเรา Mint Mint มองไปที่รถตู้ของ Tawan มันยังคงจอดอยู่ที่เดิม แต่กุญแจรถถูกทำลายหมดแล้ว Mint รู้สึกถึงความสิ้นหวัง เธอทรุดตัวลงข้าง Karn และ Nit Mint รู้ว่า Tawan ต้องมีกุญแจรถสำรองที่เขายังไม่ได้ทำลาย หรือมีทางออกอื่นที่เขาซ่อนไว้ Mint ตัดสินใจที่จะ รอ Tawan เธอไม่สามารถทิ้งเขาไว้ที่นั่นได้ ไม่นานนัก Tawan ก็เดินออกมาจากบ้านฟันเลื่อย ใบหน้าของเขาซีดเผือดและมีรอยกัดที่ไหล่ เขาไม่ได้นำอะไรติดตัวออกมาเลยนอกจากเสื้อผ้าที่เปื้อนฝุ่นของเขา Mint: Tawan! คุณเอากุญแจรถสำรองมาไหม! Tawan ส่ายหน้า Tawan: ฉันไม่รู้ Mint ฉันไม่รู้ว่าอะไรจริงอะไรไม่จริงอีกต่อไปแล้ว Mint หมดหนทาง เธอพยายามจะช่วย Tawan แต่ Tawan ก็ไม่ยอมให้เธอแตะต้องเขา Tawan: ฉันกำลังออกไป Mint ฉันกำลังออกไปจากชีวิตของคุณ Mint: คุณจะไปได้ยังไง! รถพังแล้ว! Tawan ยิ้มอย่างอ่อนแรง Tawan:
แน่นอน! เรามาต่อกันที่จุดเริ่มต้นของบทสรุปกันนะครับ Mint ต้องต่อสู้กับบาดแผลทางจิตใจและความจริงที่ว่า “ความหิว” อาจจะไม่ได้ถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง
Mint ทิ้ง Tawan ไว้ที่หน้าบ้านฟันเลื่อย เธอไม่สามารถทนดูความพังทลายของเขาได้อีกต่อไป Mint รู้ว่า Tawan เลือกที่จะกอดรับความว่างเปล่าของการเป็น Dr. Somchai คนใหม่ Mint กลับมาหา Karn และ Nit ที่นอนอยู่ข้างๆ กัน Karn ยังคงสับสนและมีน้ำตาไหลอาบแก้ม ส่วน Nit นั้นตัวเย็นเฉียบจากการเสียเลือด Mint: (กระซิบกับตัวเอง) เราต้องออกไป เราต้องรอด เธอรู้ว่า Tawan ได้ทำลายกุญแจรถทั้งสองดอก แต่เธอจำได้ว่า Tawan มักจะซ่อน แบตเตอรี่สำรอง ของโทรศัพท์ไว้ในช่องลับเล็กๆ ที่ใต้เบาะคนขับ Mint คลานไปที่รถตู้ เธอใช้กำลังทั้งหมดงัดเบาะขึ้น และพบแบตเตอรี่โทรศัพท์สำรอง เธอใส่แบตเตอรี่เข้าไปในโทรศัพท์ของเธอที่แบตหมดไปตั้งแต่เมื่อคืน และกดโทรออกหาเบอร์ฉุกเฉิน Mint ต้องใช้เวลาเกือบสิบนาทีในการอธิบายว่าพวกเขาอยู่ที่ไหนและเกิดอะไรขึ้น โดยที่เธอต้องพูดโกหกไปครึ่งหนึ่ง Mint: มันเป็นอุบัติเหตุค่ะ! เราปีนเล่นในบ้านเก่าแล้วมันพังลงมา! เพื่อนฉันบาดเจ็บหนัก! เธอไม่สามารถบอกความจริงเกี่ยวกับรอยกัด หรือ Dr. Somchai หรือความหิวที่ครอบงำได้ ใครจะเชื่อเรื่องแบบนี้? Mint นั่งรอความช่วยเหลืออยู่ข้างๆ Karn และ Nit แสงแดดสาดส่องลงมาทำให้เธอรู้สึกว่าความมืดมิดในบ้านนั้นยังดีกว่าความจริงที่ต้องเผชิญในแสงสว่าง ในขณะที่รอ Mint สังเกตเห็น รองเท้า ของ Tawan ที่ถูกถอดทิ้งไว้ข้างรถตู้ เธอเดินไปหยิบมันขึ้นมา และพบว่า Tawan ได้ ซ่อน บางสิ่งบางอย่างไว้ในซับในของรองเท้า มันคือ SD Card อันเล็กๆ ที่ Tawan ใช้บันทึกภาพจากกล้องตัวสุดท้ายที่ถูก Karn กัดทำลาย Tawan ไม่ได้ต้องการแค่ความเงียบ แต่เขาต้องการให้ เรื่องราว ของเขาถูกเก็บไว้ Mint เก็บ SD Card นั้นไว้ในกระเป๋ากางเกงของเธอ เธอรู้สึกว่านี่คือ มรดก สุดท้ายที่ Tawan ทิ้งไว้ให้เธอ—ความจริงที่บิดเบี้ยว เสียงรถพยาบาลและรถตำรวจดังขึ้นในที่สุด พวกเขามาถึงบ้านฟันเลื่อย Mint เป็นคนเดียวที่อยู่ในสภาพที่สามารถพูดคุยได้ เธอให้ปากคำที่กำกวมเกี่ยวกับอุบัติเหตุ เจ้าหน้าที่ตำรวจและแพทย์ตกตะลึงกับรอยบาดแผลที่น่ากลัวบนตัว Karn และรอยกรีดที่แขนของ Nit Karn ถูกนำตัวขึ้นรถพยาบาลในสภาพที่สับสนและหวาดกลัว เขายังคงพยายาม กัด ผ้าห่มและอุปกรณ์ทางการแพทย์ Mint: เขา… เขาแพ้บางอย่างค่ะ! เขาควบคุมตัวเองไม่ได้! Nit ถูกนำตัวขึ้นรถพยาบาลในสภาพที่หมดสติ ใบหน้าของเขาซีดเผือด เจ้าหน้าที่ตำรวจพยายามค้นหา Tawan แต่ก็ไม่พบร่องรอย ตำรวจ: คุณ Tawan ไปไหน? ทำไมเขาถึงทิ้งคุณไว้ที่นี่? Mint: ฉันไม่รู้ค่ะ! เขาคงตกใจแล้วหนีไป! Mint โกหกอย่างเลือดเย็น เธอรู้ว่า Tawan เลือกที่จะหายไป เหมือน Dr. Somchai Mint ถูกนำตัวไปที่โรงพยาบาลด้วยเพื่อตรวจร่างกาย แพทย์ทำการตรวจรอยข่วนที่คอของเธอ และรอยกัดเล็กๆ ที่ขากรรไกรของเธอ แพทย์: คุณ Mint คุณมีอาการบอบช้ำทางจิตใจรุนแรง แต่บาดแผลทางกายของคุณไม่ร้ายแรงเท่าเพื่อนของคุณ คุณต้องเข้ารับการบำบัดทางจิต Mint ไม่ได้ต้องการการบำบัด เธอต้องการแค่ความเงียบ เธอไปนั่งรอที่ห้องพักฟื้นข้างๆ Karn Karn ตื่นขึ้นมาแล้ว แต่เขาไม่ยอมพูดอะไรเลย เขาจ้องมอง Mint ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง Karn: (พึมพำ) ฟัน… มันอยู่ในฟัน Karn พยายามที่จะอ้าปากพูด แต่ขากรรไกรของเขา ล็อก ไม่สามารถขยับได้ แพทย์วินิจฉัยว่า Karn มีอาการ Trismus หรือภาวะขากรรไกรค้างอย่างรุนแรง ซึ่งเกิดจากความเครียดและแรงบีบคั้นทางจิตใจ Karn ไม่สามารถกินอาหารแข็งได้อีกต่อไป เขาต้องให้อาหารเหลวผ่านสายยาง เมื่อ Mint พยายามจะจับมือ Karn, Karn ก็สะบัดมือออกด้วยความรังเกียจ Karn: อย่ามาแตะต้องฉัน! ฉันเห็นคุณแล้ว! คุณกำลังกัดฉันในความฝัน! Mint รู้สึกเจ็บปวด เธอรู้ว่า Karn พูดความจริง แต่เธอไม่สามารถยอมรับได้ Mint ไปที่ห้อง Nit, Nit ยังคงไม่รู้สึกตัว เขานอนอยู่บนเตียงคนไข้พร้อมกับผ้าพันแผลที่พันรอบแขนอย่างแน่นหนา Mint มองดูรอยกรีดที่ Nit ทำกับตัวเอง เธอรู้สึกถึงความผิดบาปที่กัดกินเธอ Nit เป็นเหยื่อที่บริสุทธิ์ที่สุดในกลุ่ม เขาแค่ต้องการค้นหาแรงบันดาลใจ แต่กลับถูกความหิวโหยเข้าครอบงำ Mint กลับไปที่ห้องพักฟื้นของเธอ และเธอก็หยิบ SD Card ของ Tawan ออกมา เธอขอให้พยาบาลนำคอมพิวเตอร์แบบพกพามาให้ และเธอก็ใส่ SD Card นั้นเข้าไปอย่างช้าๆ Mint เปิดไฟล์วิดีโอสุดท้ายที่ Tawan บันทึกไว้ วิดีโอนั้นเป็นภาพของ Karn ที่กำลังนอนกัดฟันอย่างรุนแรงในคืนที่สอง แต่แล้วภาพก็เปลี่ยนไปเป็น Tawan ที่กำลังถ่ายทำตัวเอง Tawan: (ในวิดีโอ) ฉันรู้ว่าฉันต้องทำอะไร ฉันต้องทำให้ความหิวนี้สมบูรณ์แบบ ฉันต้องได้รับรอยกัด! วิดีโอแสดงให้เห็น Tawan กำลังเดินเข้าไปหา Karn ที่หลับอยู่ และ ยื่นแขน ของ Karn ไปที่ปากของตัวเอง แต่แล้ว Tawan ก็ ชะงัก แทนที่ Tawan จะกัด Karn กล้องก็สั่นสะเทือน และภาพก็เปลี่ยนไปเป็น รอยข่วน ที่คอของ Mint และภาพสุดท้ายที่กล้องบันทึกไว้ก่อนที่ Karn จะทำลายมันคือ Mint ที่กำลังนั่งอยู่ข้าง Karn และ จ้องมอง ไปที่แขนของ Karn ด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า Mint เห็นตัวเองในวิดีโอ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะทำลาย Mint กรีดร้องเงียบๆ เธอไม่ได้เป็นเหยื่อบริสุทธิ์ แต่เธอเป็น ผู้เข้าร่วม เธอคือคนที่กัด Karn! Mint: (เสียงสั่น) ไม่ใช่ Tawan… ฉันเอง… Mint ตระหนักว่า Tawan ได้ซ่อน SD Card นี้ไว้เพื่อ ปกป้อง เธอและ เปิดเผย ความจริง Tawan ไม่ได้ต้องการให้เธอรู้สึกผิด แต่ต้องการให้เธอรู้ว่า ทุกคน ติดเชื้อแล้ว Mint ปิดวิดีโออย่างรวดเร็ว เธอถอด SD Card ออกและซ่อนมันไว้ในสร้อยคอของเธอ Mint รู้ว่าเธอไม่สามารถให้ใครเห็นวิดีโอนี้ได้ มันจะทำลายชีวิตเธอและ Karn ที่เหลืออยู่ เธอไปที่ห้องน้ำและมองตัวเองในกระจก เธอเห็นความหวาดกลัวในดวงตาของเธอ แต่สิ่งที่ทำให้เธอสั่นสะท้านคือ ความหิว ที่เธอยังรู้สึกอยู่ Mint พยายามที่จะ กัด ริมฝีปากของตัวเองเพื่อทดสอบว่าเธอยังสามารถควบคุมตัวเองได้หรือไม่ เธอหยุดตัวเองไว้ได้ แต่ความปรารถนาที่จะทำลายนั้นยังคงอยู่ Mint ตัดสินใจที่จะ โกหก ต่อไป เธอจะโกหกตำรวจ โกหกแพทย์ และโกหก Karn เพื่อปกป้องตัวเองและเพื่อนๆ เธอจะบอกว่า Tawan เป็นคนทำทุกอย่าง และเขาเป็นผู้บงการความบ้าคลั่ง Mint กลับไปที่ห้องพักฟื้นของ Karn Mint: Karn… Tawan เป็นคนทำทุกอย่าง เขาเป็นโรคจิต เขาบ้าไปแล้ว Karn จ้องมอง Mint ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด Karn: (พยายามพูดแต่ทำได้แค่เสียงคราง) โกหก… Mint ร้องไห้ เธอรู้ว่า Karn รู้ความจริง แต่เธอต้องปกป้อง Karn ด้วยคำโกหก Mint: ฉันจะพาคุณไปจากที่นี่ Karn เราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ เราจะลืมบ้านฟันเลื่อย ในอีกไม่กี่วันต่อมา Mint ได้รับการปล่อยตัวจากโรงพยาบาล เธอจัดการให้ Karn ถูกย้ายไปที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯ เพื่อรับการรักษาเฉพาะทาง ส่วน Nit ถูกส่งกลับบ้านพร้อมกับครอบครัวของเขา แต่เขาก็ยังคงไม่รู้สึกตัว Mint ต้องกลับไปที่บ้านฟันเลื่อยอีกครั้งเพื่อจัดการเรื่องรถตู้และทรัพย์สินที่เหลือ บ้านฟันเลื่อยถูกตำรวจปิดผนึกไว้แล้ว Mint ต้องขออนุญาตเพื่อเข้าไป เมื่อ Mint เข้าไปในบ้านฟันเลื่อยอีกครั้ง เธอก็รู้สึกถึงความเงียบที่น่าขนลุก เธอตรงไปที่ห้องใต้ดินที่เคยเป็นแหล่งกำเนิดของความหิว กองไฟได้มอดดับไปแล้ว เหลือเพียงเถ้าถ่าน โลงศพของ Dr. Somchai แตกหัก และมี กลิ่นโลหะ จางๆ ลอยขึ้นมาจากโถแก้วที่แตก Mint รู้สึกถึงแรงบีบที่คออีกครั้ง เธอต้องรีบออกไปจากที่นี่ ก่อนออกจากห้องใต้ดิน Mint สังเกตเห็น รอยขีดข่วน ใหม่ๆ บนผนังปูนเปลือย รอยขีดข่วนนั้นไม่ได้มาจาก Nit หรือ Karn แต่มันคือ รอยกัด ที่พยายามจะเจาะเข้าไปในเนื้อปูน Mint รู้สึกว่ามันคือ ลายเซ็น สุดท้ายของ Tawan Tawan ไม่ได้หายไปไหน แต่เขา ฝัง ความหิวของ Dr. Somchai ไว้ใน ผนัง ของบ้าน Mint รีบปีนออกจากห้องใต้ดินและวิ่งออกไปจากบ้านฟันเลื่อยอย่างรวดเร็ว Mint ตัดสินใจที่จะ ปิดผนึก เรื่องราวนี้ไว้ตลอดไป เธอจะสร้างเรื่องราวใหม่ที่ Tawan เป็นผู้ร้าย Mint กลับไปใช้ชีวิตปกติ เธอเรียนต่อ ทำงาน และพยายามที่จะลืม แต่เธอก็ไม่สามารถลืมได้ Mint เริ่มมีอาการ นอนกัดฟัน อย่างรุนแรงในตอนกลางคืน และเธอไม่สามารถกินอาหารแข็งได้อีกต่อไป เธอรู้สึกว่า ฟัน ของเธอแหลมคมเกินไป และเธอจะต้อง ทำลาย ทุกสิ่งที่เธอเคี้ยว Mint อาศัยอยู่ด้วย ความหิวที่ถูกควบคุม ตลอดไป และเธอรู้ว่าวันหนึ่งความหิวนั้นอาจจะถูกปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง
Mint กลับมาใช้ชีวิตในกรุงเทพฯ เธอลาออกจากมหาวิทยาลัยชั่วคราวและทำงานเป็นนักออกแบบกราฟิกอิสระ เธอตัดขาดจากเพื่อนเก่าและพยายามหลีกเลี่ยงข่าวสารใดๆ เกี่ยวกับบ้านฟันเลื่อย เธอเปลี่ยนโทรศัพท์ เปลี่ยนที่อยู่ และตัดขาดจาก Karn อย่างสิ้นเชิง Karn ถูกส่งตัวไปรับการบำบัดทางจิตเวชและการรักษาทางกายภาพบำบัดสำหรับขากรรไกรของเขา Mint ได้รับรายงานจากแม่ของ Karn ว่า Karn ยังคงมีอาการหวาดระแวงและไม่สามารถพูดได้อย่างชัดเจน เขาต้องใช้เครื่องช่วยพูดในการสื่อสาร และไม่สามารถเคี้ยวอาหารได้เลย Mint รู้สึกผิด แต่เธอก็ต้องปกป้องตัวเอง เธอได้สร้างเรื่องราวที่สมบูรณ์แบบขึ้นมา: Tawan คือผู้บงการที่บ้าคลั่ง และเธอคือเหยื่อที่บริสุทธิ์ Nit ได้รับการรักษาทางจิตเวชอย่างเข้มข้น และครอบครัวของเขาย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดเพื่อหลีกหนีเรื่องราวทั้งหมด Mint ได้แต่หวังว่า Nit จะสามารถลืมความมืดมิดที่เขาเคยหลงใหลได้ Mint ใช้ชีวิตอยู่ด้วยความระมัดระวังตลอดเวลา เธอไม่เคยปล่อยให้ตัวเองหลับลึก เธอต้องใส่ ที่ครอบฟัน (Mouthguard) ทุกคืนเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเอง กัด ฟันจนแตก กลางดึก Mint มักจะตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอยาก เคี้ยว บางสิ่งบางอย่างอย่างรุนแรง เธอพยายามต่อสู้กับมันด้วยการกัดผ้าห่ม หรือเคี้ยวหมากฝรั่งที่แข็งที่สุดเท่าที่จะหาได้ แต่ความหิวนั้นไม่ได้แค่มาจากภายใน แต่มาจาก ภายนอก ด้วย วันหนึ่ง ขณะที่ Mint กำลังทำงานในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง เธอได้รับ พัสดุ ที่ไม่มีชื่อผู้ส่ง Mint เปิดกล่องอย่างระมัดระวัง ภายในกล่องนั้นมีเพียง ถุงผ้ากำมะหยี่สีดำ ใบเล็กๆ Mint เปิดถุงผ้า และพบเข้ากับ ฟันปลอม สีขาวสะอาดตาหนึ่งซี่ มันเป็นฟันปลอมที่ถูกปั้นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ แต่มี รอยกัด เล็กๆ อยู่ที่ปลายฟัน Mint สั่นสะท้าน เธอรู้ทันทีว่าใครเป็นคนส่งมา Tawan ฟันปลอมซี่นั้นไม่ได้เป็นแค่การเตือน แต่เป็น ลายเซ็น ของเขา Mint รีบวิ่งกลับไปที่ห้องเช่าของเธอ เธอพยายามโทรหา Tawan แต่เบอร์โทรศัพท์ของเขาถูกยกเลิกไปแล้ว Mint ตัดสินใจที่จะ เปิด SD Card ที่เธอซ่อนไว้ในสร้อยคออีกครั้ง เธอต้องการความจริง เธอเปิดไฟล์วิดีโออื่นๆ ที่ Tawan ถ่ายก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงขึ้น วิดีโอเหล่านั้นแสดงให้เห็น Tawan กำลังเดินไปรอบๆ บ้านฟันเลื่อยในช่วงกลางวัน เขาพยายามถ่ายทำบรรยากาศและร่องรอยการทำลาย แต่มีวิดีโอหนึ่งที่ทำให้ Mint ต้องหยุดหายใจ มันคือวิดีโอที่ Tawan สารภาพ Tawan นั่งอยู่หน้ากล้อง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า Tawan: (ในวิดีโอ) ฉันทำลายสิ่งของเพื่อขังทุกคนไว้ แต่ฉันไม่ได้เป็นคนเดียวที่บ้าคลั่ง Tawan ชี้ไปที่แขนของเขาที่ยังไม่มีรอยกัด Tawan: ฉันคิดว่าฉันสามารถควบคุมมันได้ ฉันคิดว่าฉันเป็นผู้ควบคุมความหิวนี้ แต่แล้ว Tawan ก็เริ่มร้องไห้ Tawan: Mint… คุณต้องรู้ความจริง ฉันพบทางเดียวที่จะหยุดมันได้ คือ ฉันต้องเป็นเป้าหมายสุดท้าย ฉันต้องปล่อยให้มันกินฉัน เพื่อที่มันจะได้ปล่อยคุณไป Tawan ในวิดีโอหยิบสมุดบันทึกเล่มที่สองของ Dr. Somchai ออกมา Tawan: Dr. Somchai เขียนไว้ว่า “ความหิวจะตายเมื่อมันได้เหยื่อที่สมบูรณ์แบบ… และนั่นคือ สายเลือด ” Tawan: ฉันคือสายเลือดสุดท้าย Mint ฉันคือแหล่งกำเนิดที่ต้องถูกทำลาย Tawan ในวิดีโอ กัด เข้าที่แขนของตัวเองอย่างรุนแรงจนเลือดไหล Mint กรีดร้อง เธอเข้าใจแล้วว่าทำไม Tawan ถึงยอมให้ Karn กัดเขา และทำไมเขาถึงทิ้งทุกอย่างไว้แล้วหายตัวไป Tawan กำลังพยายามเสียสละตัวเองเพื่อหยุดยั้งความหิว Mint ปิดวิดีโอ เธอร้องไห้อย่างหนัก เธอไม่ได้โกรธ Tawan อีกต่อไปแล้ว แต่เธอรู้สึกผิดอย่างมหันต์ที่เธอตัดสินเขาว่าเป็นคนบ้า หลายเดือนต่อมา Mint ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว วันหนึ่ง ขณะที่ Mint กำลังเดินอยู่ในตลาดนัดที่แออัด เธอรู้สึกว่ามีใครบางคนกำลัง จ้องมอง เธอ เธอหันไปมอง และเธอก็เห็น Tawan ยืนอยู่ห่างออกไปประมาณสิบเมตร Tawan ดูผอมลงอย่างมาก ใบหน้าของเขาซีดเซียว ดวงตาของเขาว่างเปล่า แต่สิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือ รอยแผลเป็น ที่ไหล่ของเขาซึ่งเป็นรอยกัดที่ใหญ่และชัดเจน Mint ก้าวเข้าไปหา Tawan ด้วยความลังเล Mint: Tawan! คุณอยู่ที่ไหนมาตลอด! Tawan ไม่ได้พูดอะไร เขาแค่จ้องมอง Mint ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด Mint สังเกตเห็นว่า ขากรรไกร ของ Tawan ถูก พันด้วยผ้าพันแผล อย่างแน่นหนา Mint: คุณทำอะไรกับตัวเอง Tawan! Tawan พยายามจะพูด แต่เขาทำได้เพียงแค่ เสียงคราง ที่น่ากลัว Tawan: (เสียงกระซิบที่แทบไม่ได้ยิน) ฉัน… ฉันต้อง… ปิด… มัน Mint เข้าใจแล้ว Tawan ไม่ได้แค่ถูกกัด แต่เขา ปิดปาก ตัวเองเพื่อไม่ให้ความหิวถูกปลดปล่อยออกมาอีก Mint: ฉันรู้ Tawan! ฉันรู้ว่าคุณทำอะไร! ฉันดูวิดีโอแล้ว! คุณไม่ต้องทำอย่างนี้! Tawan ส่ายหน้าอย่างรุนแรง เขาพยายามจะ ยื่น มือของเขาออกมาหา Mint แต่ก็ชะงัก Tawan กลัวที่จะ สัมผัส Mint Mint เดินเข้าไปหา Tawan เธอจับมือ Tawan อย่างอ่อนโยน Mint: ฉันจะช่วยคุณ Tawan เราจะไปจากที่นี่ด้วยกัน แต่เมื่อ Mint สัมผัส Tawan, Tawan ก็ กรีดร้อง ด้วยความเจ็บปวด มันไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นความเจ็บปวดที่เกิดจาก การถ่ายโอน Mint รู้สึกถึง ความหิว ที่พุ่งเข้ามาในตัวเธออย่างรุนแรง มันเป็นความหิวที่เข้มข้นกว่าที่เคยรู้สึกมา Tawan ถอยหลังอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้อยากทำร้าย Mint แต่เขาทำมันโดยไม่ได้ตั้งใจ Tawan วิ่งหนีเข้าไปในฝูงชน Mint พยายามตามเขาไป แต่ก็ไม่ทัน Mint ยืนอยู่กลางตลาดนัดที่แออัด หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความกลัว เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ขากรรไกรของเธอเอง และความปรารถนาที่จะ กัด สิ่งที่อยู่รอบตัวเธอ Mint: (พึมพำ) ไม่… ฉันต้องควบคุมมัน Mint กลับไปที่ห้องเช่าของเธอ เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า Tawan ไม่ได้หยุดความหิว แต่มันถูก ส่งต่อ มาที่ Mint แล้ว Tawan ไม่ได้หายไป แต่เขาเลือกที่จะ ส่ง ภาระสุดท้ายมาให้ Mint Mint เปิดดูข่าวสาร เธอเห็นข่าวเล็กๆ เกี่ยวกับ คดีฆาตกรรม ที่เกิดขึ้นในบ้านฟันเลื่อย ตำรวจได้สรุปคดีแล้วว่า Tawan คือผู้บงการที่บ้าคลั่ง และเขาได้หายตัวไป Karn และ Nit ถูกจัดว่าเป็น เหยื่อ Mint รู้สึกว่าเธอถูก ลงโทษ แล้ว Mint นั่งอยู่กับพื้น เธอมองดูฟันปลอมที่ Tawan ส่งมาให้ ฟันปลอมนั้นเป็นสัญลักษณ์ของการ ทำลาย ที่สมบูรณ์แบบ Mint หยิบมันขึ้นมาและ กัด มันอย่างรุนแรง เสียงฟันปลอมแตกดังสนั่น Mint รู้สึกถึงรสชาติของพลาสติกและเลือดในปาก เธอไม่ได้ร้องไห้ แต่เธอยิ้มอย่างบ้าคลั่ง
Mint ใช้ชีวิตอยู่ด้วยการควบคุมความหิวที่กัดกินเธอจากภายใน เธอไม่ไว้ใจใครอีกต่อไปแล้ว เธอรู้ว่าการสัมผัสทางกายภาพสามารถเป็น สื่อกลาง ในการแพร่เชื้อความบ้าคลั่งนี้ได้ Mint สวมถุงมืออยู่ตลอดเวลาแม้กระทั่งตอนนอนหลับ และเธอเคี้ยวแต่หมากฝรั่งชนิดแข็งเพื่อระบายความต้องการที่จะทำลาย Karn ถูกส่งไปรักษาตัวที่ต่างประเทศ ครอบครัวของเขาได้แต่หวังว่าสภาพแวดล้อมใหม่ๆ จะช่วยให้เขาดีขึ้นได้ แต่ Mint รู้ว่ารอยกัดที่แขนของ Karn นั้นจะไม่หายไปไหน ตราบใดที่ Mint ยังคง ควบคุม ความหิวของเธอได้ Karn ก็จะยังคงปลอดภัยจากการถูกครอบงำครั้งใหม่ Nit ยังคงรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวช เขาไม่พูดอะไรเลย และเขายังคง วาดภาพ ด้วยเลือดของตัวเองบนผ้าพันแผล Mint เป็นเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ซึ่งยังคงมี สติ แต่ก็ถูก สาป หนึ่งปีต่อมา Mint ได้รับการติดต่อจากตำรวจอีกครั้ง พวกเขาพบรถตู้ของ Tawan ถูกจอดทิ้งไว้ในป่าลึกใกล้กับบ้านฟันเลื่อย ตำรวจต้องการให้ Mint ยืนยันรถและสิ่งของที่อยู่ภายใน Mint รู้สึกว่านี่คือ การเชื้อเชิญ ครั้งสุดท้ายจาก Tawan Mint เดินทางกลับไปที่อยุธยาพร้อมกับตำรวจ แต่เธอเลือกที่จะเดินเข้าไปในป่าคนเดียวตามรอยเท้าเก่าๆ ที่นำไปสู่รถตู้ รถตู้ถูกปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์และใบไม้แห้ง มันดูเหมือนถูกทิ้งร้างมานานหลายปี Mint เดินไปที่ประตูรถตู้ที่ถูกเปิดทิ้งไว้ และเธอก็พบ สมุดบันทึกเล่มที่สาม วางอยู่บนเบาะคนขับ สมุดบันทึกเล่มนี้ไม่ใช่ของ Dr. Somchai แต่เป็นของ Tawan เอง Mint เปิดอ่านหน้าสุดท้ายที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของ Tawan “ฉันได้ทำลายแหล่งกำเนิดแล้ว แต่ความหิวไม่ตาย มันแค่ต้องการร่างใหม่ ฉันได้ส่งต่อมันให้ Mint เพื่อที่เธอจะรู้ความจริง” “Mint คุณต้องควบคุมมัน อย่าให้มันกินคุณได้ แต่จงเป็น ผู้พิทักษ์ ของมัน” “ฉันได้ทำลายร่างกายของฉัน เพื่อปิดผนึกขากรรไกรของ Dr. Somchai ไว้ใน พื้นดิน “ Mint เงยหน้าขึ้นมอง เธอเข้าใจแล้วว่าทำไม Tawan ถึงหายตัวไป และทำไมเขาถึงพันขากรรไกรของตัวเองไว้ Mint เดินตามร่องรอยของ Tawan เข้าไปในป่าที่รกทึบกว่าเดิม เธอพบกับ บ่อน้ำเก่าๆ ที่ถูกทิ้งร้าง ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านฟันเลื่อยไปประมาณร้อยเมตร บ่อน้ำนั้นมีขอบปูนที่แตกหักและมีน้ำสีดำขุ่นๆ อยู่ข้างใน Mint ก้มลงมองในบ่อน้ำ เธอไม่เห็น Tawan แต่เธอเห็น หินก้อนใหญ่ๆ ที่ถูกทิ้งลงไปในบ่อจนเต็ม Mint รู้สึกว่า ก้อนหิน เหล่านั้นคือสิ่งที่ Tawan ใช้ในการ ถ่วงน้ำหนัก เพื่อไม่ให้ตัวเองลุกขึ้นมาอีก Tawan ไม่ได้ตาย แต่เขา ฝัง ตัวเองในบ่อน้ำพร้อมกับความหิวที่สมบูรณ์แบบ Mint กรีดร้องด้วยความโกรธและความเจ็บปวด เธอต้องการที่จะช่วย Tawan แต่ก็รู้ว่า Tawan เลือกที่จะเสียสละแล้ว Mint กลับไปที่บ้านฟันเลื่อยอีกครั้ง บ้านหลังนั้นยังคงถูกปิดผนึก แต่ Mint รู้ว่าเธอต้องเข้าไปทำลาย ร่องรอย สุดท้ายที่ Tawan ทิ้งไว้ Mint พังประตูที่ถูกปิดผนึกไว้เข้าไปในห้องใต้ดินที่มืดมิด เธอเห็น รอยกัด ที่ผนังปูนเปลือยที่ Tawan ทิ้งไว้ก่อนหายตัวไป รอยกัดเหล่านั้นลึกและรุนแรง Mint เข้าใจว่า Tawan ไม่ได้เป็นแค่มนุษย์ที่บ้าคลั่ง แต่เขาคือ สิ่งมีชีวิต ที่ถูกความหิวเข้าครอบงำอย่างสมบูรณ์ Mint หยิบเครื่องมือฟันเลื่อยที่เธอเคยใช้เมื่อครั้งที่แล้วขึ้นมา และเธอเริ่ม ขูด ผนังปูนเปลือยที่ Tawan กัดไว้ เธอไม่ได้ทำลายรอยกัด แต่เธอกำลัง สร้าง รอยกัดของตัวเองขึ้นมาข้างๆ รอยของ Tawan Mint: (เสียงกระซิบ) ฉันเข้าใจแล้ว Tawan! ฉันจะเป็นผู้พิทักษ์! Mint ไม่ได้ทำลายความหิว แต่เธอ รวม ความหิวของ Tawan เข้ากับความหิวของเธอเอง เธอใช้ฟันของเธอ กัด ลงบนปูนเปลือยข้างๆ รอยกัดของ Tawan อย่างรุนแรง เสียงฟันบดกับปูนดังสนั่น Mint รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เหงือกและฟันของเธอ แต่ความเจ็บปวดนั้นก็ถูกแทนที่ด้วย ความอิ่มเอมใจ ที่แปลกประหลาด Mint ไม่ได้บ้าคลั่ง แต่เธอกำลัง ยอมรับ ความบ้าคลั่งที่อยู่ในสายเลือดของ Dr. Somchai และ Tawan เมื่อ Mint ทำเสร็จ เธอก็ออกมาจากห้องใต้ดินอย่างช้าๆ เธอทิ้งเครื่องมือฟันเลื่อยไว้ที่นั่น Mint กลับมาที่กรุงเทพฯ เธอใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย Mint กลายเป็นคนโดดเดี่ยวที่ทำงานจากที่บ้าน เธอไม่เคยออกไปไหนอีกแล้ว เธอไม่สามารถกินอาหารแข็งได้เลย และเธอต้อง ใส่ที่ครอบฟัน ตลอดเวลา แม้กระทั่งตอนทำงาน Mint กลายเป็น ผู้พิทักษ์ความหิว ที่แท้จริง เธอไม่ได้ต่อสู้กับมัน แต่เธอ ควบคุม มัน Mint รู้ว่าเธอจะไม่มีวันเป็นอิสระจากบ้านฟันเลื่อย แต่เธอจะไม่มีวันปล่อยให้ความหิวนี้ แพร่กระจาย ออกไปสู่โลกภายนอก Mint หันไปที่กระจก และเธอเห็นรอยยิ้มของตัวเอง รอยยิ้มนั้นเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเมตตา แต่แฝงไว้ด้วย ความคม ที่ซ่อนอยู่ Mint ยิ้มให้กับภาพสะท้อนของเธอเอง ฟันของเธอไม่ได้แหลมคม แต่มัน ขาวสะอาด และ สมบูรณ์แบบ อย่างน่าประหลาด เธอคือ มรดก สุดท้ายของ Dr. Somchai และ การเสียสละ ครั้งสุดท้ายของ Tawan Mint ใช้ชีวิตอยู่ด้วยความหิวที่ไม่มีวันอิ่ม แต่เธอเลือกที่จะ เคี้ยว แค่ความปรารถนาของตัวเอง จบ