น้ำซุปนรก: ความลับที่ถูกฝังใต้ภูเขาทอง
(เสียงฝนพรำ… เสียงมอเตอร์ไซค์จอด)
ผมปิดกล้อง… แต่ไฟสีแดงเล็กๆ ยังกะพริบอยู่ ผมถอดหมวกกันน็อคที่เปียกโชกออก สบัดหัวไล่น้ำฝน
“สวัสดีครับ… แบงค็อก มิดไนท์ พัลส์” ผมกระซิบกับเลนส์กล้องตัวเล็กที่ติดอยู่บนอก “ผม กรณ์… และคืนนี้… เรามีเรื่องใหญ่”
ฝนในกรุงเทพฯ ตอนตีหนึ่งมันต่างออกไป มันไม่ใช่ฝนที่โรแมนติก มันเย็น… และมันชะล้างทุกอย่างจนเหลือแต่ความจริงที่ดิบเถื่อน
ผมยืนอยู่หน้าตรอกเล็กๆ ตรอกหนึ่ง… ใกล้วัดสระเกศ
ใช่… วัดภูเขาทอง
สถานที่ที่ตอนกลางวันเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว เสียงสวดมนต์ และความสงบ แต่ตอนกลางคืน… โดยเฉพาะในคืนฝนพรำแบบนี้… มันคืออีกโลกหนึ่ง
“ตำนานที่ผมได้ยินมา” ผมพูดต่อ เสียงเบาจนแทบจะเป็นลมหายใจ “มันคือ… ก๋วยเตี๋ยวป่าช้า”
แค่ชื่อ… ก็ขนลุกแล้ว
ว่ากันว่ามีรถเข็นก๋วยเตี๋ยวร้านหนึ่ง… ไม่… ไม่ใช่ร้านด้วยซ้ำ เป็นแค่รถเข็นเก่าๆ กับโต๊ะพลาสติกไม่กี่ตัว ที่จะเข็นออกมาขายหลังเที่ยงคืนเท่านั้น
และจุดที่ขาย… คือในตรอกนี้… ตรอกที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นทางเดินเข้าสู่แดนประหาร และเป็นส่วนหนึ่งของป่าช้าเก่า… ที่ฝังศพคนนับหมื่นจากโรคห่า
ผมเป็นพวกไม่เชื่อเรื่องผีสาง ผมเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น… ในสิ่งที่กล้องจับภาพได้ ช่องของผมดังเพราะผมมักจะไปท้าทายเรื่องเล่าพวกนี้ ไปเปิดโปงมัน
แต่เรื่องนี้… มันต่างออกไป
ตำนานไม่ได้พูดถึงผี… มันพูดถึง รสชาติ
คนที่เคยมากิน… พวกเขาอธิบายรสชาติของมันไม่ได้ พวกเขาบอกแค่ว่า… มันอร่อยจนลืมไม่ลง อร่อยจน… “หลอน”
อร่อยจนต้องกลับมากินอีก… ไม่ว่าฝนจะตกหนักแค่ไหน… ไม่ว่ามันจะดึกแค่ไหนก็ตาม
ผมนับถือความมุ่งมั่นนั้นนะ… หรืออาจจะ… ความบ้าคลั่ง
ผมนึกถึงยอดวิวที่กำลังจะพุ่งกระฉูด ถ้าผมพิสูจน์ได้ว่านี่เป็นเรื่องจริง… หรือแม้แต่มันเป็นเรื่องแหกตา… มันก็ยังเป็นคอนเทนต์ที่ดีอยู่ดี
“ไปครับ… ไปดูกัน”
ผมก้าวขาแรกเข้าไปในตรอก
ความมืดกลืนผมทันที แสงไฟจากถนนใหญ่หายไป… เหลือแค่ความชื้น… และกลิ่น
กลิ่น… กลิ่นมันแปลก…
มันไม่ใช่กลิ่นเหม็นเน่าของขยะ… กรุงเทพฯ มีกลิ่นแบบนั้นทุกที่ แต่ที่นี่… มันคือกลิ่นดิน… กลิ่นดินชื้นๆ ที่เก่าแก่… กลิ่นที่เหมือนถูกขุดขึ้นมาจากใต้ดินลึกๆ
ผมเดินช้าๆ… พยายามไม่ให้เกิดเสียง รองเท้าบูทของผมเหยียบลงบนแอ่งน้ำเล็กๆ เสียงดัง “จ๋อม”
ผมสะดุ้ง… หัวใจเต้นแรง
ความเงียบ… ที่นี่มันเงียบเกินไป… เงียบจนน่ากลัว… ไม่มีเสียงหมาเห่า… ไม่มีเสียงแมว… มีแค่เสียงฝนที่ตกกระทบสังกะสีไกลๆ
ผมรู้สึกเหมือนกำลังเดินลงไปใต้น้ำ… อากาศมันหนัก… มันกดทับผม
ผมยกกล้องขึ้นเล็กน้อย… ปรับโหมดการมองเห็นในที่แสงน้อย
แล้วผมก็เห็น…
สุดตรอก… มันไม่ได้มืดสนิท
มีแสงไฟ…
แสงสีเหลืองสลัว… ลอยนวลอยู่ในความมืด… เหมือนตะเกียงโบราณ
ผมเดินเข้าไปใกล้อีก… ช้าๆ…
มันคือรถเข็นจริงๆ
เก่า… โทรม… สังกะสีบางส่วนขึ้นสนิม หม้อก๋วยเตี๋ยวทองเหลืองขนาดใหญ่ตั้งอยู่บนเตาถ่าน… ควันจางๆ ลอยขึ้น… ผสมกับกลิ่นดินที่ผมได้กลิ่นตอนแรก… ตอนนี้มันมีกลิ่นเครื่องเทศจางๆ ปนเข้ามาด้วย
โต๊ะพลาสติกสีแดง… สองตัว
และ… มีคนนั่งอยู่
ลูกค้าราวๆ สอง… หรือสามคน ผมมองไม่ชัดในความมืด พวกเขานั่งก้มหน้าก้มตา… กิน
ไม่มีใครพูดอะไร…
ไม่มีเสียงช้อนส้อม… ไม่มีเสียงพูดคุย… ไม่มีเสียงหัวเราะ…
มีแค่เสียง… ตะเกียบกระทบชาม… และเสียงสูดเส้นก๋วยเตี๋ยว… ดัง “ซู้ด… ซู้ด…”
บรรยากาศมัน… กดดันอย่างบอกไม่ถูก ผมเหมือนเป็นผู้บุกรุก… เข้ามาขัดจังหวะพิธีกรรมอะไรบางอย่าง
ผมควรจะถอยออกมา… นี่มันแปลกเกินไปแล้ว…
แต่แล้ว… ผู้หญิงคนหนึ่งก็เงยหน้าขึ้นจากชาม
ผมสบตากับเธอแวบหนึ่ง…
ดวงตาของเธอ… มัน… ว่างเปล่า… เหมือนคนละเมอ…
เธอก้มหน้ากลับไปกินต่อ… ราวกับว่าผมไม่มีตัวตน
ความอยากรู้อยากเห็น… มันชนะความกลัวของผม
ผมเดินเข้าไป…
คนที่ยืนอยู่หลังรถเข็น… คือยายแก่คนหนึ่ง
ผมเรียก “ป้า” ไม่ได้… เธอแก่เกินกว่านั้น…
ผมควรเรียกเธอว่า “ยาย”
ยายปา… ตามที่ตำนานเรียก
ผมไม่รู้ว่านั่นคือชื่อจริงของเธอหรือเปล่า… หรือเป็นชื่อที่คนแถวนี้เรียกเพราะเธอขายของใกล้ “ป่าช้า”
ร่างของเธอผอมเกร็ง… หลังค่อมเล็กน้อย… สวมผ้าถุงเก่าๆ กับเสื้อคอกระเช้าสีมอซอ ผมสีเทาทั้งหัวถูกมัดเป็นมวยยุ่งๆ
เธอยืนนิ่ง… มือเหี่ยวๆ กอดอก… จ้องมองหม้อน้ำซุปของเธอ… ไม่สนใจผม… ไม่สนใจโลกรอบข้าง
“เอ่อ…” ผมกระแอม “…ขายยังไงครับ”
ยายปา… ค่อยๆ หันมามองผม
การเคลื่อนไหวของเธอช้า… ช้ามาก… เหมือนเครื่องจักรเก่าที่ขาดน้ำมัน
ดวงตาของเธอ…
โอ้… พระเจ้า… ดวงตาของเธอ…
มันขุ่นมัว… เหมือนมีฝ้าฟางปกคลุม… แต่ในความขุ่นมัวนั้น… ผมรู้สึกเหมือนมันมองทะลุผม… เห็นไปถึงความกลัว… ความตื่นเต้น… ความหิว… ที่ผมซ่อนไว้
เธอไม่พูด…
เธอแค่… พยักหน้า… ช้าๆ… หนึ่งครั้ง
แล้วเธอก็หันกลับไปที่หม้อ…
เธอมองหน้าผม… แล้วก็พยักหน้าไปที่โต๊ะว่างตัวหนึ่ง…
ผมเข้าใจ… ผมพยักหน้าตอบ… แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะพลาสติกสีแดงตัวที่ว่างอยู่ มันยังเปียกฝนเล็กน้อย
ผมนั่งลง… หัวใจผมเต้นเหมือนกลองรบ…
ผมนั่งรอ…
ผมแอบมองลูกค้ารถเข็นคนอื่นๆ… พวกเขาดูซีด… ซีดกว่าคนปกติ… อาจจะเพราะแสงไฟสีเหลืองสลัวๆ นั่น… หรืออาจจะเพราะ… พวกเขาดู… เหนื่อยล้า… เหมือนเพิ่งผ่านการเดินทางที่ยาวนานมา
พวกเขาไม่สนใจผมเลย… พวกเขาสนใจแค่ชามตรงหน้า…
ยายปา… ใช้กระบวยอันใหญ่… ตักเส้น… ใส่ผัก… ลูกชิ้น… เนื้อเปื่อย…
แล้วเธอก็… ตักน้ำซุป
น้ำซุปในหม้อนั้น… มันไม่ได้เดือดพล่าน… มันแค่… ร้อนระอุ… ไอน้ำลอยขึ้นเป็นเกลียว…
เธอตักมัน… ราดลงในชาม…
กลิ่น…
ตอนนี้กลิ่นมันชัดเจน…
มันคือกลิ่นหอม… หอมมาก… แต่เป็นความหอมที่ผมไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนในชีวิต…
มันไม่ใช่กลิ่นกระดูกหมู… ไม่ใช่กลิ่นไก่… ไม่ใช่กลิ่นเนื้อ…
มันมีกลิ่นของเครื่องเทศ… ใช่… แต่เบื้องหลังกลิ่นเครื่องเทศนั้น… มันคือกลิ่นของ… ดิน… กลิ่นดินชื้นๆ หลังฝนตก… และกลิ่น… อะไรบางอย่างที่… เก่าแก่… ลึก… และ… หนักแน่น
ยายปา… ถือชามนั้นเดินมา…
เธอเดินช้า… แต่ชามในมือของเธอนิ่งสนิท… น้ำซุปไม่กระฉอกแม้แต่หยดเดียว
เธอยืนอยู่ตรงหน้าผม…
แล้วเธอก็วางชามลง…
“กต… แด… ก…”
เสียงของเธอ… มันแหบ… แห้ง… เหมือนกระดาษทราย… เหมือนมันไม่ได้ถูกใช้งานมานาน
ผมไม่แน่ใจว่าเธอพูดว่าอะไร… อาจจะ “ก๋วยเตี๋ยว… ได้แล้ว… กิน…”
ผมพยักหน้า… “ขอบคุณครับ”
เธอยืนนิ่ง… จ้องผม…
ผมเริ่มอึดอัด… “เอ่อ… เท่าไหร่ครับ”
เธอส่ายหัวช้าๆ…
แล้วเธอก็ชี้ไปที่ชาม… ด้วยนิ้วที่เหี่ยวย่น… เล็บยาว… และดำ…
เธอกำลังบอกให้ผม… “กิน”
โอเค… ผมคิดในใจ… กินก่อน… จ่ายทีหลัง… หรืออาจจะไม่ต้องจ่ายเลย…
ผมมองลงไปในชาม…
น้ำซุป… มันไม่ใช่สีน้ำตาลใส… มันเป็นสีน้ำตาลเข้ม… ข้นเล็กน้อย…
เส้นเล็ก… ลอยอยู่ในน้ำซุป… เนื้อเปื่อยดูนุ่มมาก… ลูกชิ้นสีขาว… ผักโรยสีเขียว…
มันดู… น่ากิน… น่ากินอย่างประหลาด…
ผมหยิบตะเกียบ… และช้อน…
ผมรู้สึกถึงสายตาของยายปาที่จ้องมองผมอยู่… ผมรู้สึกถึงความเงียบของลูกค้ารถเข็นคนอื่นๆ…
ผมตักน้ำซุปขึ้นมา…
ผมลังเล… แค่วินาทีเดียว…
กลิ่นดิน… กลิ่นโบราณนั่น… มันแรงขึ้นเมื่อช้อนอยู่ใกล้จมูกผม…
เอาวะ… ผมคิด… มาถึงขนาดนี้แล้ว…
ผมซดน้ำซุปคำแรก…
…
…
…วินาทีนั้น…
โลกทั้งใบ… หยุดหมุน…
เสียงฝน… หายไป…
ความหนาว… หายไป…
ความกลัว… หายไป…
…
ผมไม่รู้จะอธิบายรสชาตินี้ยังไง…
มันไม่ใช่แค่ “อร่อย”
คำว่า “อร่อย” มัน… มันตื้นเขินเกินไปสำหรับสิ่งนี้…
มันคือ… ความ “นัว”… ความกลมกล่อมที่สมบูรณ์แบบ…
มันคือความหวาน… แต่ไม่ใช่ความหวานจากน้ำตาล… ไม่ใช่จากผงชูรส… มันคือความหวานที่มาจาก… จากแก่นของบางสิ่ง…
มันคือความเค็ม… ที่พอดี…
มันคือความหอม… ที่ระเบิดอยู่ในโพรงจมูก… วิ่งขึ้นไปถึงสมอง…
แต่มันไม่ใช่แค่นั้น…
วินาทีที่น้ำซุปสัมผัสลิ้นผม… ผมรู้สึก… “อุ่น”…
ความอุ่น… ที่แผ่ซ่าน… จากท้อง… วิ่งไปที่หน้าอก… ไหลไปตามแขน… จนถึงปลายนิ้ว…
มันเหมือน… การกอด…
ไม่… มันยิ่งใหญ่กว่านั้น…
มันเหมือน… ความทรงจำ…
เหมือนความทรงจำที่ผมไม่เคยมี… แต่มันคุ้นเคย… เหมือนความรู้สึกของการได้กลับบ้าน… บ้านที่ผมไม่เคยรู้จัก…
ผมรู้สึก… ปลอดภัย…
ผมรู้สึก… อิ่มเอม…
ผมรู้สึก… มีชีวิต…
ประสาทสัมผัสของผมคมชัดขึ้น…
ผมได้ยินเสียงเม็ดฝนแต่ละเม็ดที่ตกกระทบพื้น…
ผมเห็นลายเส้นบนโต๊ะพลาสติกสีแดง… ชัดเจน…
ผมได้กลิ่นไอดิน… และตอนนี้… มันไม่ได้น่ากลัวอีกต่อไป… มันหอม… มันคือกลิ่นของ… รากเหง้า…
นี่มัน… อะไรกัน…
นี่มันไม่ใช่ก๋วยเตี๋ยว… นี่มันคือ… ยาเสพติด… หรือ… เวทมนตร์…
ผมตักคำที่สอง…
ครั้งนี้ผมกินเส้น…
เส้นมันเหนียว… นุ่ม… มันดูดซับน้ำซุปนั้นไว้…
ผมเคี้ยว…
เนื้อเปื่อย… ละลายในปาก…
ลูกชิ้น… เด้ง…
ผมเริ่มกิน…
ผมกิน… เร็วขึ้น… เร็วขึ้น…
ผมลืมเรื่องกล้อง… ผมลืมเรื่องช่องของผม… ผมลืมเรื่องตำนาน…
ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น…
ผมสนใจแค่ชามตรงหน้า…
ผมต้องกินมัน… ผมต้องกินมันให้หมด…
ผมก้มหน้าก้มตา… สูบเส้น… ซดน้ำซุป…
ผมกินเหมือนคนอดอยาก… ผมกินเหมือนนี่คืออาหารมื้อสุดท้ายในชีวิต…
รสชาติมัน… มันเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ…
มันไม่จางลงเลย…
ทุกคำ… มันเหมือนคำแรก…
มันเติมเต็ม… มันปลอบประโลม…
ผมกินจนหมด… ไม่เหลือแม้แต่เส้นเดียว… ไม่เหลือแม้แต่ถั่วงอก…
แต่น้ำซุป… ยังเหลืออยู่ก้นชาม…
ผมมองไปรอบๆ…
ลูกค้ารถเข็นคนอื่นๆ… พวกเขากำลังทำแบบเดียวกัน…
ผมไม่สนใจ…
ผมยกชามขึ้น…
ผมซด…
ผมซดน้ำซุปที่เหลือ… จนหยดสุดท้าย…
“อ่า…”
เสียงคราง… หลุดออกมาจากคอผม… โดยที่ผมไม่ได้ตั้งใจ…
ผมวางชามลง…
เสียงดัง “กึก”
ในความเงียบ… เสียงนั้นมันดังเหมือนระเบิด…
ผมตัวสั่น…
เหงื่อออก… ทั้งที่อากาศหนาว…
ผมรู้สึก… ดี…
ดีอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต…
ผมรู้สึกเหมือน… ผมเพิ่งตื่นจากการหลับใหล…
ผมเงยหน้าขึ้น…
ยายปา… ยืนอยู่ที่เดิม…
เธอมองผมอยู่…
ในดวงตาที่ขุ่นมัวของเธอ… ผมเห็นบางอย่าง…
มันคือ… รอยยิ้ม…
ไม่… มันไม่ใช่รอยยิ้มที่ปาก… มันคือรอยยิ้มที่… ดวงตา…
มันเป็นแววตาของความ… พอใจ…
ผมสั่น…
ผมไม่ใช่แค่ชอบมัน…
ผม… “ต้องการ” มัน…
ผมรู้ตัวทันที…
คืนนี้… มันไม่ใช่ครั้งสุดท้าย…
ผม… ต้องกลับมา…
ผมกลับมาถึงห้อง… เกือบตีสาม
ผมตัวยังสั่น… ไม่ใช่เพราะความหนาว… แต่เพราะความตื่นเต้น… หรือความรู้สึกซาบซ่านที่ยังค้างอยู่ในตัว
ผมนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์… ฟุตเทจจากกล้องที่ซ่อนอยู่กำลังเล่น…
ภาพมันสั่นไหว… แสงน้อย… แต่… มันจับภาพทุกอย่างไว้ได้…
ภาพตรอกที่มืดมิด… ภาพรถเข็น… ภาพยายปา…
และภาพ… ชามก๋วยเตี๋ยว…
ผมมองภาพโคลสอัพของน้ำซุปสีเข้มข้นนั้น…
ผม… กลืนน้ำลาย…
ท้องของผม… มันยังอุ่น…
ผมรู้สึกอิ่ม… แต่… ผมก็ยัง “อยาก”
ความรู้สึกบ้าอะไรวะเนี่ย…
ผมพยายามตัดต่อวิดีโอ… ผมพยายามพากย์เสียง…
“และนี่ครับ… คือรสชาติที่… ที่…”
ผมพูดไม่ออก…
ผมจะอธิบายมันยังไง?
“อร่อยเหมือนขึ้นสวรรค์” เหรอ? ไม่… มันไม่ใช่… “รสชาติลึกลับ” เหรอ? มันก็ใช่… แต่…
ผมตัดสินใจ…
ผมจะไม่พยายามอธิบายรสชาติ… ผมจะอธิบาย ความรู้สึก
คลิปถูกตัดต่อ… ผมใส่ดนตรีประกอบที่ลึกลับ… น่าขนลุกเล็กน้อย…
ผมจงใจเบลอภาพทางเข้าตรอก… ผมไม่บอกพิกัด…
ผมตั้งชื่อคลิปว่า: “ก๋วยเตี๋ยวป่าช้า: รสชาติที่เรียกวิญญาณ”
ผมรู้… มันอาจจะดูเว่อร์ไปหน่อย… แต่มันคือสิ่งที่ผมรู้สึกจริงๆ
ผมนั่งเฝ้าหน้าจอ… รอฟีดแบ็ก…
ปกติ… คลิปของผมต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าจะเริ่มมีคนดู…
แต่คลิปนี้…
สิบนาที… ห้าร้อยวิว
ยี่สิบนาที… สองพันวิว
หนึ่งชั่วโมง… หนึ่งหมื่นวิว…
คอมเมนต์… ไหลเข้ามาเหมือนน้ำป่า…
“อยู่ที่ไหน!” “บอกพิกัดมาเดี๋ยวนี้!” “จริงเหรอวะ… หน้าตามึงตอนกิน… แม่งโคตรฟิน” “กูอยู่ใกล้วัดสระเกศ… ไม่เคยเห็นเลย… มึงหลอกป่าว” “อย่าไปเลย… บรรยากาศน่ากลัวชิบหาย”
ผมยิ้ม…
นี่แหละ… นี่คือสิ่งที่ผมต้องการ…
ช่องของผม… “แบงค็อก มิดไนท์ พัลส์”… กำลังจะระเบิด…
ผมควรจะดีใจ… ผมควรจะออกไปฉลอง…
แต่… ผมทำไม่ได้…
ผมปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์…
ผมนอนไม่หลับ…
ผมไม่ได้คิดถึงยอดวิว…
ผมคิดถึง… น้ำซุป…
ผมพลิกตัวไปมาบนเตียง… รสชาติ… กลิ่น… ความอุ่น… มันยังติดอยู่ที่ลิ้น… ติดอยู่ในสมอง…
ผมเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้…
ผมฝัน…
ผมฝันว่าผมเดินอยู่ในป่าช้า… หมอกลงจัด… และผมได้กลิ่น… กลิ่นดิน… และกลิ่นน้ำซุป…
ผมเดินตามกลิ่นไป… จนไปถึงหลุมศพหลุมหนึ่ง…
และในหลุมนั้น… ไม่ใช่ศพ… แต่เป็นน้ำซุปสีน้ำตาลเข้ม… ที่กำลังเดือดปุดๆ…
ผมสะดุ้งตื่น…
บ่ายสองโมง…
ผมลุกจากเตียง… ปากคอแห้งผาก…
ผมไปเปิดตู้เย็น… หยิบน้ำออกมาดื่ม…
มันจืดชืด…
ผมลองกินข้าว… ข้าวผัดกะเพราที่ซื้อมาเมื่อวาน…
มัน… ไม่มีรสชาติ…
เหมือนผมกำลังเคี้ยว… กระดาษ…
ลิ้นของผม… มันตายด้าน… มันไม่รับรสชาติอื่นอีกแล้ว…
มันรอ…
มันรอแค่รสชาตินั้น… รสชาติเดียว…
ผมรู้… ผมกำลังมีปัญหา…
ผมรู้… นี่มันไม่ปกติ…
ผมควรจะหยุด… ผมควรจะไปหาหมอ…
แต่…
เสียงในหัวผม… มันกระซิบว่า… “อีกแค่ครั้งเดียว”…
“แค่กลับไป… เพื่อยืนยัน… ว่ามันอร่อยจริง… ไม่ใช่แค่เราคิดไปเอง”
โกหก…
ผมรู้ว่าผมโกหกตัวเอง…
ผมไม่ได้อยากไป “ยืนยัน”…
ผม “อยาก”…
ผม “โหยหา”…
…
เที่ยงคืน…
ผมยืนอยู่หน้าตรอกเดิม…
ครั้งนี้… ไม่มีฝน… แต่อากาศ… เย็นกว่าเดิม…
ผมเดินเข้าไป…
ทุกอย่างเหมือนเดิม…
ความเงียบ… กลิ่นดิน… แสงไฟสีเหลืองสลัว…
ยายปา… ยืนอยู่ที่เดิม…
ลูกค้ารถเข็น… สองสามคน… นั่งก้มหน้าก้มตากิน…
ผมเดินไปนั่งที่โต๊ะตัวเดิม…
ยายปา… หันมา…
เธอเห็นผม…
ดวงตาที่ขุ่นมัวของเธอ… จับจ้องผม…
ครั้งนี้… ผมรู้สึกว่า… เธอกำลัง… “รอ” ผมอยู่…
เธอไม่ได้พยักหน้า…
เธอแค่… หันกลับไป… ตักก๋วยเตี๋ยว…
ชามถูกวางลงตรงหน้าผม…
กลิ่น… หอม… รุนแรงกว่าเมื่อคืน…
ผมไม่ต้องรอ…
ผมหยิบตะเกียบ… และซดน้ำซุป…
…
“อ่า…”
เสียงครางหลุดออกมาจากปากผมอีกครั้ง…
มัน… อร่อยกว่าเดิม…
อร่อย… จนผมแทบน้ำตาไหล…
ร่างกายของผม… มันตอบสนอง… มันเหมือน… เซลล์ทุกเซลล์ในตัวผม… มันกำลังร้องเพลง… มันกำลังมีความสุข…
ผมกิน…
ผมกินเหมือนเดิม… กินเหมือนสัตว์ป่า…
ผมกิน… จนหยดสุดท้าย…
ผมเงยหน้าขึ้น…
ยายปา… มองผมอยู่…
ผมรู้… ผมติดกับแล้ว…
…
คืนที่สาม…
ผมไปอีก…
คืนที่สี่…
คืนที่ห้า…
ผมไปที่นั่น… ทุกคืน… ตลอดหนึ่งสัปดาห์…
ผมกลายเป็น… ขาประจำ…
ผมกลายเป็นส่วนหนึ่งของ… พิธีกรรม…
ลูกค้ารถเข็นคนอื่นๆ… เริ่มคุ้นหน้าผม… แต่เราไม่เคยคุยกัน…
เราแค่… นั่ง… กิน… และดื่มด่ำ… ในความเงียบ…
คลิปนั้น… ยอดวิวทะลุเจ็ดล้าน…
คนเริ่มตามหา… มีคนเริ่มมาด้อมๆ มองๆ แถววัดสระเกศตอนกลางคืน…
แต่… พวกเขาไม่เคยเจอ…
ผมเดาว่า… ยายปา… อาจจะหยุดขาย… ถ้ามีคนแปลกหน้ามากเกินไป…
แต่ผม… ผมไม่ใช่คนแปลกหน้าอีกต่อไป…
ผมคือ… สาวก…
ผมเริ่มสังเกต…
ผมเริ่มมองเห็น… ในสิ่งที่คนอื่นอาจจะไม่เห็น…
คืนที่เจ็ด… ผมกินชามที่สอง… (ใช่… ผมเริ่มกินชามเดียวไม่พอ)
ผมสังเกตเห็นบางอย่าง…
น้ำซุปในหม้อทองเหลืองใบใหญ่นั้น… มันเริ่มลดลง…
มันเป็นเรื่องปกติ… ขายดี… น้ำซุปก็ต้องหมด…
แต่… ผมไม่เคยเห็นยายปา… เติมน้ำเปล่า…
ผมไม่เคยเห็นเธอ… เติมกระดูก… หรือเครื่องปรุง…
เธอก็แค่… ตัก… ตัก… ตัก…
จนกระทั่ง… ประมาณตีสอง…
ลูกค้าเริ่มซา… เหลือแค่ผม… กับลูกค้าอีกคนหนึ่ง…
น้ำซุป… ใกล้จะหมดหม้อแล้ว…
ผมเห็นยายปา… ชะโงกมองเข้าไปในหม้อ…
เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง…
แล้วเธอก็… หันหลัง…
เธอมองซ้าย… มองขวา… ในตรอกที่มืดมิด…
เธอไม่ได้มองที่ผม… เธอเหมือน… กำลังตรวจสอบ…
แล้วเธอก็… ค่อยๆ… เดินหายไป…
เธอไม่ได้เดินไปที่รถเข็นเก็บของ…
เธอเดิน… ไปทางด้านหลังของร้าน…
ตรงนั้น… มันมืด… แต่ผมพอจะมองเห็น…
มันคือ… บ้าน…
บ้านไม้เก่าๆ… ผุพัง… ลึกลับ… ตั้งอยู่ในมุมที่มืดที่สุดของตรอก…
บ้านที่ดูเหมือน… ไม่มีคนอยู่…
ยายปา… เดินไปที่ประตู…
ประตู… แง้มเปิด…
เธอ… หายเข้าไปในความมืดนั้น…
ผมอึ้ง…
เธอเข้าไปทำไม?
บ้านหลังนั้น… มันดูอันตราย… มันดูเหมือนจะถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ…
ผมนั่งรอ…
หัวใจผมเต้น…
ไม่กี่นาทีต่อมา…
ไม่ถึงห้านาที…
ยายปา… เดินกลับออกมา…
ในมือของเธอ…
เธอถือ… ถังโลหะ…
มันเป็นถังเก่าๆ… ขึ้นสนิม… ขนาดไม่ใหญ่มาก…
เธอเดิน… ช้า… ช้ากว่าปกติ… เหมือนถังนั้น… มัน “หนัก”…
เธอเดินกลับมาที่หม้อก๋วยเตี๋ยว…
เธอยกถังนั้นขึ้น… อย่างทุลักทุเล…
แล้วเธอก็… เท…
เท… “บางอย่าง”… ลงไปในหม้อ…
มันคือ… ของเหลว…
สีน้ำตาลเข้ม… ข้น…
มันไม่ใช่น้ำ…
มันคือ… “หัวเชื้อ”…
มันคือ… “น้ำซุป”…
ไอร้อน… ปะทะกับของเหลวที่เย็นกว่า… เกิดเป็นควันโขมง… ลอยขึ้นมา…
และกลิ่น…
โอ้… กลิ่น…
กลิ่นมัน… เข้มข้น… รุนแรง…
กลิ่นดิน… และกลิ่นโบราณนั่น… มันกระแทกเข้าจมูกผม…
ผม… กลืนน้ำลาย…
นี่คือ… ความลับ…
น้ำซุป ” cốt” (หัวเชื้อ)… มันมาจากในบ้านหลังนั้น…
ยายปา… ไม่ได้ต้มซุปที่นี่…
เธอ… “เก็บ” มันไว้… ในนั้น…
ในบ้านผีสิงหลังนั้น…
ความอยากรู้อยากเห็น… มันพุ่งขึ้นมา…
มันไม่ใช่แค่เรื่องรสชาติอีกต่อไปแล้ว…
มันคือ… ปริศนา…
ยายปา… หันมามองผม…
เธอมองผม… ที่กำลังจ้องเธอเขม็ง…
เธอรู้… ว่าผมเห็น…
ผมคิดว่าเธอจะโกรธ…
แต่เธอ… ไม่…
เธอยังคง… ยิ้ม… ด้วยดวงตา…
เหมือนเธอกำลัง… “เชื้อเชิญ”…
เหมือนเธอกำลังพูดว่า… “อยากรู้เหรอ”… “กล้าพอรึเปล่า”…
ผมตัวสั่น…
ผมรู้ว่าผมนอนไม่หลับแน่… คืนนี้…
ผมต้องรู้…
ผมต้องรู้ให้ได้… ว่าในถังนั้น… คืออะไร…
ผมกลับมาถึงห้อง… แต่ผมนอนไม่หลับ
ผมไม่ได้เปิดคอม… ผมไม่สนใจยอดวิว…
ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น… นอกจาก…
…ภาพที่ยายปา… เทของเหลวสีเข้มข้นนั่นลงไปในหม้อ…
…กลิ่นดิน… ที่รุนแรง…
…และ… แววตาของเธอ… ที่มองผม… ที่ยิ้ม… ที่ “ท้าทาย”…
มันคือการท้าทาย… ผมมั่นใจ…
เธอรู้ว่าผมเห็น… และเธอ… ไม่… แคร์…
หรือ… เธอ “อยาก” ให้ผมรู้…
หัวผม… มันหมุน…
ผมลุกจากเตียง… เดินไปเดินมา…
ผมหิว… ท้องผมร้อง… มันต้องการก๋วยเตี๋ยว…
แต่สมองผม… มันต้องการ “คำตอบ”…
ความอยากรู้อยากเห็น… มันกลายเป็น… ความหมกมุ่น…
ช่อง “แบงค็อก มิดไนท์ พัลส์” ของผม… มันต้องการมากกว่าคลิปชิมอาหาร… มันต้องการ… การเปิดโปง…
ถ้าผมสามารถ… ถ้าผมสามารถถ่ายฟุตเทจ… “ข้างใน” บ้านหลังนั้นได้…
ถ้าผมสามารถค้นพบ… “แหล่งที่มา”… ของน้ำซุปนั่น…
นี่… นี่จะไม่ใช่แค่คลิปไวรัล…
นี่… มันคือ “ตำนาน”…
ผมจะเป็นคนแรก… และคนเดียว… ที่กล้าทำ…
ผมพยายามบอกตัวเองว่านี่ “เพื่อคอนเทนต์”… เพื่อผู้ติดตาม…
โกหก…
ผมรู้ว่าผมทำเพื่อใคร…
ผมทำ… เพื่อตัวเอง…
ผมทำ… เพราะผม “ต้อง” รู้…
ผมหยุดเดิน…
ผมนั่งลง… และเริ่ม… วางแผน…
ผมมีเวลาไม่มาก… ผมต้องทำ… ในคืนพรุ่งนี้…
ผมรื้อลิ้นชัก… ดึงเอา “อุปกรณ์” ของผมออกมา…
นี่ไม่ใช่แค่กล้องติดอก… นี่มันงาน “สายลับ”…
กล้องกระดุม… ตัวเล็กที่สุดที่ผมมี… ความละเอียดสูง… และ… โหมดอินฟราเรด…
ไมโครโฟนทิศทางสูง…
ผมเตรียมเสื้อผ้า…
ชุดที่ดำที่สุด… เสื้อฮู้ดสีดำ… กางเกงสีดำ… รองเท้าผ้าใบพื้นนิ่ม… ที่สุด…
ผมจะกลายเป็น… เงา…
ผมเช็คแบตเตอรี่… สามรอบ…
ผมฟอร์แมตการ์ดหน่วยความจำ…
ผมไม่ได้แค่จะไปถ่ายคลิป…
ผม… กำลังจะไป… “บุกรุก”…
หัวใจผมเต้นแรง…
ความกลัว… แล่นผ่านสันหลัง…
ผมอาจจะโดนจับ… ยายปานั่น… ดูไม่ธรรมดา…
แต่…
รสชาติ…
ความอยากรู้…
มัน… “แรงกว่า”…
…
คืนต่อมา…
ตีหนึ่งครึ่ง…
ผมไม่ได้เดินไปที่รถเข็น…
ท้องของผม… มันบีบตัว… มันโหยหา…
กลิ่นก๋วยเตี๋ยว… ลอยมาตามลม… มันเหมือน… เสียงไซเรน… เรียกผม…
“มากินสิ… กรณ์… มาสิ…”
ผมฝืน…
ผมกลั้นหายใจ…
ผมไม่ได้มา… ในฐานะ “ลูกค้า”…
ผมมา… ในฐานะ “นักล่า”…
ผมเคลื่อนตัว… เข้าไปในความมืด… ฝั่งตรงข้าม…
ตรอกนี้… มันไม่ได้มีแค่บ้านของยายปา… มันมีซากปรักหักพัง… กองวัสดุก่อสร้างที่ถูกทิ้งร้าง…
ผมพบจุดซ่อนตัว…
หลังกองอิฐเก่าๆ… มืด… และเหม็นอับ…
แต่… มันสมบูรณ์แบบ…
ผมมองเห็น…
ผมเห็นรถเข็น… แสงไฟสีเหลือง…
ผมเห็นลูกค้าสองสามคน… นั่งกินในความเงียบ…
และผมเห็นเธอ…
ยายปา…
เธอยืนนิ่ง… เหมือนรูปปั้น…
ผมยกกล้องขึ้น… ซูม…
เธอดู… เหมือนเดิม… ไม่…
วันนี้… เธอดู… “กระสับกระส่าย”…
เธอหันมองซ้าย… มองขวา… บ่อยกว่าปกติ…
เธอกำลัง… มองหาใคร…
เธอกำลัง… มองหาผม…
ขนที่ต้นคอผม… ลุกชัน…
เธอรู้… เธอรู้ว่าผมจะมา…
แต่เธอไม่รู้… ว่าผมมา… ในรูปแบบไหน…
ผมรอ…
เวลา… ผ่านไปอย่างเชื่องช้า…
ตีสอง…
ลูกค้าคนสุดท้าย… ลุกขึ้น… จ่ายเงิน (ผมเพิ่งเคยเห็นคนจ่ายเงิน… หรืออาจจะแค่แกล้งทำ)… และเดินจากไป…
ในตรอก… เหลือแค่ผม… และยายปา…
เหลือแค่… นักล่า… และ… เหยื่อ…
(หรือ… ผมคือเหยื่อ?)
ยายปา… ยืนนิ่ง…
เธอมองมาทางที่ผมซ่อนตัว…
ผมหยุดหายใจ…
เธอจ้อง… ทะลุความมืด…
ผมสาบาน… ว่าเธอเห็นผม…
แต่เธอ… ไม่ได้ขยับ…
เธอแค่… ยืน… และจ้อง…
สิบวินาที…
ยี่สิบวินาที…
เหมือนเวลาผ่านไปเป็นชั่วโมง…
แล้ว…
เธอก็หันหลัง…
เธอเดินไปที่หม้อก๋วยเตี๋ยว…
ชะโงกมอง…
(ผมรู้… มันหมดแล้ว…)
เธอ… หัน…
เดินช้าๆ…
ไปที่… บ้านไม้หลังนั้น…
ประตู… แง้มเปิด… มีเสียง “เอี๊ยด”… เบาๆ…
เธอ… หายเข้าไปในความมืดนั้น…
…
ผม… ไม่ได้รอ…
ผมไม่ได้รอให้เธอออกมา…
นี่คือ… โอกาส…
“ตามเธอไปเดี๋ยวนี้… กรณ์… เข้าไป…”
เสียงในหัวผมสั่ง…
ผมเปิดกล้องกระดุม… โหมดอินฟราเรด…
ผมกดอัดเสียง…
ผมก้าว… ออกจากที่ซ่อน…
เท้าของผม… เบา… เหมือนแมว…
ผมข้ามถนน… ไปยัง… ปากทางเข้าบ้านหลังนั้น…
กลิ่น…
กลิ่นดิน… และกลิ่นหัวเชื้อ… มันแรงมาก… มันทะลักออกมาจากประตูที่แง้มอยู่…
มัน… กำลัง… เรียกผม…
ผมยืนอยู่หน้าประตู…
ผมได้ยินเสียง…
เสียง… ยายปา…
เธอ… กำลัง… “ไอ”…
เสียงไอดังมาจาก… ข้างใน… และ… “ข้างล่าง”…
ผมผลักประตู…
มันเปิดออก… อย่างเงียบเชียบ…
ข้างใน… มืดสนิท…
กล้องอินฟราเรดของผม… เริ่มทำงาน…
มันคือความโกลาหล… ข้าวของกองระเนระนาด…
แต่ที่กลางบ้าน…
ผมเห็นมัน…
ประตู…
ประตูไม้… ที่เปิดลงไป… “ใต้ดิน”…
ผมได้ยินเสียงเธอไอดังขึ้น…
และเสียง… “บางอย่าง”… กำลังถูก… “ตัก”…
ผมกลืนน้ำลาย…
ผมกระซิบกับตัวเอง… กับกล้อง…
“เอาล่ะ… ยายปา… ผมไม่สนว่าคุณจะซ่อนอะไรไว้…”
“…คืนนี้… ผมจะรู้ความจริง…”
ผมก้าวข้ามธรณีประตู…
ความเย็น… ปะทะหน้าผมทันที…
มันไม่ใช่ความเย็นจากอากาศ… มันคือความเย็นที่ออกมาจาก… พื้นดิน…
ในบ้าน… มืดสนิท…
แต่กล้องอินฟราเรดของผม… มันเปลี่ยนโลกให้กลายเป็นสีเขียว… สีเทา… และความหลอน…
มันคือซาก…
บ้านหลังนี้… ข้างในคือซาก…
เฟอร์นิเจอร์เก่าๆ ถูกคลุมด้วยผ้าขาว… ฝุ่นหนาเตอะ… หยากไย่… เกาะอยู่ทุกที่…
เหมือนมันถูกทิ้งร้างมา… หลายสิบปี…
แต่… ทางเดิน…
ทางเดิน… จากประตู… ไปยัง… “ประตูกลางบ้าน”…
มัน… สะอาด…
ไม่มีฝุ่น…
มันคือร่องรอย… ของการใช้งาน… ทุกคืน…
กลิ่น…
โอ้… กลิ่นมัน… รุนแรง…
มันไม่ใช่แค่กลิ่นหัวเชื้อก๋วยเตี๋ยว…
มันคือกลิ่น… ดิน… กลิ่นอับชื้น… กลิ่น… ของเก่า…
และกลิ่น… “เหล็ก”…
กลิ่นเหมือน… เลือด… หรือ… สนิม…
ผมขนลุก…
เสียง…
เสียงไอของยายปา… ดังมาจากข้างล่าง…
“แค่ก… แค่ก…”
เสียงแหบแห้ง… ก้องกังวาน…
ตามด้วยเสียง… ของเหลว…
เสียงเหมือน… คนกำลังใช้กระบวย… ตักน้ำ… ที่ข้น… และหนัก…
“จ๋อม…”
“…แคร่ก…” (เสียงกระบวยขูดกับบางอย่าง)
ผมตัวสั่น… แต่ผมหยุดไม่ได้…
ผมเดิน… ย่อง… ช้าๆ… ข้ามพื้นไม้ที่ผุพัง…
ผมภาวนา… อย่าให้มันมีเสียง…
ผมก้าว…
“เอี๊ยด…”
เสียงไม้ลั่น…
ผมหยุดกึก… หัวใจผม… หยุดเต้น…
ข้างล่าง…
เสียงตัก… หยุด…
…เงียบ…
ความเงียบ… มันน่ากลัวกว่าเสียง…
ผมได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง… ดัง “ตึก… ตึก… ตึก…”
ผมคิดว่าเธอได้ยิน… ผมคิดว่า… จบแล้ว…
ผมกำลังจะถอย…
แต่แล้ว…
“แค่ก… แค่ก… แค่ก…”
เสียงไอดังขึ้นอีก…
และเสียง… “จ๋อม”… ก็เริ่มดังต่อ…
เธอ… ไม่ได้ยิน…
(หรือเธอ… ไม่สนใจ…)
ผมถอนหายใจ… เบา… เบาที่สุด…
ผมเคลื่อนตัวต่อ…
ผมไปถึง… ขอบ…
ขอบของ… ประตู hầm (ประตูห้องใต้ดิน)
มันคือ… ช่องสี่เหลี่ยม… ที่เจาะทะลุพื้นบ้าน…
มีบันไดไม้… เก่า… ชัน… ทอดลงไปใน… ความมืด…
แสง…
มีแสง… อยู่ข้างล่าง…
ไม่ใช่แสงไฟนีออน… ไม่ใช่แสงจากหลอดไฟ…
มันคือแสง… สีเหลือง… สลัว…
เหมือน… แสงเทียน… หรือ… ตะเกียง…
มันสั่นไหว…
ผมชะโงกหัว… ช้าๆ…
ผมเห็น…
ผมเห็น… หลังค่อมๆ ของยายปา…
เธอนั่งยองๆ… หรือยืน… ผมมองไม่ชัด…
เธออยู่… ก้นบันได…
เธอกำลัง… ตัก…
ตัก… ของเหลว… จาก… “บางอย่าง”…
ใส่ลงใน… ถังโลหะ…
ถังใบเดียวกับที่ผมเห็นเมื่อคืน…
กลิ่น… มันโชยขึ้นมา… กระแทกหน้าผม…
มันคือกลิ่นนั้น… กลิ่นหัวเชื้อ…
แต่… มัน “แรง” กว่า… แรงกว่าเป็นร้อยเท่า…
มันหอม… หอมจน… น่าคลื่นไส้…
มันเข้มข้น… จนผมรู้สึก… เมา…
ผมต้องเห็น… ผมต้องเห็นว่าเธอ… ตักมันมาจากไหน…
ผม… ควรกระโดดลงไปเลยไหม?
ไม่… เสี่ยงเกินไป…
ผมสังเกตเห็น… กองกระสอบ…
กองกระสอบป่านเก่าๆ… วางอยู่ข้างๆ ช่องเปิด…
มันคือที่กำบัง…
ผมค่อยๆ… เคลื่อนตัว… ไปหลบหลังกองกระสอบ…
ผมซ่อนตัวอยู่ในเงามืด… แต่… ผมมองเห็น…
ผมเห็นชัดเจน…
ยายปา… ไออีกครั้ง…
“แค่ก… แค่ก…”
เธอตัก… ครั้งสุดท้าย…
“จ๋อม…”
ของเหลวในถัง… เกือบเต็ม…
เธอวางกระบวย…
เธอ… ค่อยๆ… ยืดตัว…
หลังของเธอ… ปวด…
เธอยกถังขึ้น…
“อึ้บ…”
เสียงเธอคราง… มันหนัก…
เธอ… กำลังจะขึ้นมา…
ผมตัวแข็ง…
ผมต้องรอ…
ผมต้องรอให้เธอ… ออกไปก่อน…
ผมต้อง… ไม่ขยับ…
ยายปา… เริ่มก้าว… ขึ้นบันได…
ช้าๆ…
ทีละก้าว…
“เอี๊ยด…” (เสียงบันได)
“…แค่ก…”
“…เอี๊ยด…”
เธอ… ถือถัง… และตะเกียงน้ำมัน…
เธอ… กำลัง… ขึ้นมา…
ผมหลบ… ลึกเข้าไป… หลังกระสอบ…
ผมกลั้นหายใจ…
ผมภาวนา… อย่ามองมาทางนี้… อย่า…
ยายปา… ก้าวขึ้นมาถึง… ชั้นบน…
เธอวางถังลง… เสียงดัง “กึก”…
พื้นไม้สั่น…
เธอหอบ…
เธอ… ยืนนิ่ง…
เธอมองไปรอบๆ…
ผมเห็นเงาของเธอ… ทอดสั่นไหว… ตามแสงตะเกียง…
เธอ… หันมาทางผม…
ทาง… กองกระสอบ…
หัวใจผม… หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม…
เธอ… เห็นผม…
เธอ… รู้…
ผมหลับตา… เตรียม…
…
…
…
…
“เมี๊ยว…”
เสียง… แมว…
แมวตัวหนึ่ง… สีดำ… เดินออกมาจาก… หลังกองกระสอบอีกฝั่ง…
มันเดินมา… คลอเคลีย… ที่ขายายปา…
ยายปา… ก้มลงมอง…
เธอ… ไม่ได้ยิ้ม…
เธอ… แค่… ใช้เท้าเขี่ยมัน… เบาๆ…
“ไป…”
เสียงเธอแหบ…
แมว… วิ่งหนีไป…
ยายปา… หันกลับ…
เธอยกถังโลหะขึ้น…
เธอ… เดิน… ช้าๆ…
“เอี๊ยด… อ๊าด…” (เสียงเดินบนพื้นไม้)
เธอเดิน… ออกจากประตู…
เธอ… ออกไปที่ร้าน…
…
ผม… ยังไม่ขยับ…
ผมรอ…
สามสิบวินาที…
หนึ่งนาที…
ผมได้ยินเสียง… “โครม”… เบาๆ…
เสียงเธอ… เทหัวเชื้อ… ลงในหม้อก๋วยเตี๋ยว…
…เธอไปแล้ว…
เธอ… ออกไปแล้ว… จริงๆ…
ผม… ถอนหายใจ…
เหงื่อ… ท่วมตัวผม…
ผม… รอดแล้ว…
แต่…
มันยังไม่จบ…
ผมมอง… ไปที่… ช่องเปิด…
แสงตะเกียง… หายไปแล้ว…
ข้างล่าง… มืดสนิท…
แต่กลิ่น… มันยังลอยขึ้นมา…
มัน… “เรียก” ผม…
“ลงมาสิ… กรณ์… ลงมาดู… ความจริง… อยู่ข้างล่างนี้…”
ผมหยิบไฟฉายคาดหัวอันเล็กๆ ออกมา… ผมไม่ได้เปิดมัน…
ผมเปิด… โหมดอินฟราเรด…
ผมต้องรู้…
ผมต้องเห็น… “แหล่งที่มา”…
ผมไม่สนใจอีกแล้วว่ามันอันตราย…
ความอยากรู้… มันกลายเป็น… “ความจำเป็น”…
ผมนั่งลง… หย่อนขา…
เหยียบ… บันไดขั้นแรก…
“เอี๊ยด…”
ไม้… มันเย็น… และ… ชื้น…
ผมก้าว…
ทีละก้าว…
ลงไปในความมืด…
กล้องอินฟราเรดของผม… คือดวงตาคู่เดียวของผม…
มันเปลี่ยนความมืด… ให้กลายเป็นโลกสีเขียว… ที่น่าขนลุก…
บันได… มันเก่า… และชัน…
ไม้… มันชื้น… และ… ลื่น…
ผมต้องใช้มือ… จับราวบันไดที่ผุพัง…
“เอี๊ยด… อ๊าด…”
เสียงมันดัง… ดังเกินไป…
ผมหยุด…
เงี่ยหูฟัง…
…ไม่มี…
ไม่มีเสียงจากข้างบน…
ยายปา… คงกำลังยุ่งอยู่กับลูกค้า… (หรือ… เหยื่อ… รายต่อไป…)
ผมก้าวต่อ…
ความเย็น… มันหนักขึ้น…
มันไม่ใช่แค่ “เย็น”… มันคือ “ความหนาว”…
ความหนาว… ที่กัดกิน… กระดูก…
มันคือความหนาว… ของ… “ใต้ดิน”…
และกลิ่น…
โอ้… กลิ่น…
มัน… “หนาแน่น”…
มันไม่ใช่แค่ลอยในอากาศ… มัน “คือ” อากาศ…
ผมกำลัง… หายใจ… เอากลิ่นนั้นเข้าไป…
กลิ่นดิน… กลิ่นเครื่องเทศ… กลิ่นสนิม… และกลิ่น… “บางอย่าง”…
กลิ่น… หวาน…
หวานจน… น่าสะอิดสะเอียน…
มันคือกลิ่นของ… “ความเสื่อมสลาย”… ที่ถูกหมักดอง…
ผมเกือบจะ… สำลัก…
ท้องของผม… มันบิดตัว…
มันทั้ง “โหยหา”… และ “ขยะแขยง”… ในเวลาเดียวกัน…
ผมมาถึง… พื้น…
พื้น… ไม่ใช่ไม้…
มันคือ… ดิน…
ดิน… ที่ถูกอัด… จนแน่น… แต่ยัง… ชื้น…
ผมยืน… อยู่ใน… ห้องใต้ดิน…
เพดาน… ต่ำ…
ผมต้อง… ก้มหัว…
ผมมองไปรอบๆ… ด้วยตา… สีเขียว… ของกล้อง…
ที่นี่… มันไม่ใช่… ห้องใต้ดิน… แบบที่ผมคิด…
มันไม่ใช่ห้องเก็บของ… ไม่ใช่ห้องเก็บไวน์…
มันคือ… “อุโมงค์”…
ใช่… มันคืออุโมงค์…
ทางเดินแคบๆ… ที่ทอด… ลึกเข้าไป…
ผนัง… ไม่ใช่คอนกรีต…
มันคือ… หิน… และ… ดิน…
มันดู… เก่า…
เก่า… ขนาดไหน?
ร้อยปี? สองร้อยปี?
นี่มัน… อะไรกัน…
ผมยืนนิ่ง…
“กูมาทำอะไรที่นี่วะ…”
เสียง… ความกลัว… ที่แท้จริง… ดังขึ้นในหัวผม…
“นี่มันบ้าไปแล้ว… นี่มันไม่ใช่การทำคอนเทนต์… นี่มัน… การบุกรุก… สถานที่… ที่ไม่ควรมีใครเข้ามา…”
ผมควรจะ… หันหลัง…
วิ่ง…
วิ่งขึ้นบันได…
วิ่งออกจากบ้านหลังนี้…
วิ่ง… ออกจากตรอกนี้…
แล้ว… ไม่ต้องกลับมาอีก…
“ลืมมันซะ… กรณ์… ลืมรสชาตินั้น… ลืมทุกอย่าง…”
ผม… กำลังจะหมุนตัว…
ผม… กำลังจะ…
“จ๋อม…”
เสียง…
เสียง… ของเหลว…
ดังมาจาก… ข้างใน…
ดังมาจาก… สุดอุโมงค์…
มันคือเสียง… “นั่น”…
เสียงที่ผมได้ยิน… ตอนที่ยายปา… กำลัง… “ตัก”…
เธอ… ไม่ได้อยู่คนเดียว… เหรอ?
ไม่…
มันไม่ใช่เสียงคน…
มันคือเสียง… ของ… “มัน” …เอง…
เหมือน… มีฟองอากาศ… ผุดขึ้น… และแตก…
“ปุด…”
“…จ๋อม…”
…
…
ผม… หยุดชะงัก…
เท้าของผม… มันแข็ง…
ผม… หันหลังกลับ… ไม่ได้…
กลิ่น…
กลิ่น… มันแรงขึ้น…
มัน… กำลัง… “เรียก” ผม…
มัน “รู้”… ว่าผมอยู่ที่นี่…
ความอยากรู้…
ไม่…
มันไม่ใช่ความอยากรู้…
มันคือ… “ความหิว”…
ท้องของผม… ร้อง…
ร่างกายของผม… มัน “ต้องการ”…
มันต้องการ… “หัวเชื้อ”…
มันต้องการ… “ความจริง”…
“มึงต้องไปต่อ…”
เสียงกระซิบ… มันไม่ใช่เสียงผม… มันคือเสียงของ… “ความหิวกระหาย”…
“ไปดู… ไปดูให้เห็นกับตา…”
ผมกลืนน้ำลาย…
รสชาติ… ของก๋วยเตี๋ยวเมื่อคืนก่อน… มันย้อนกลับมาที่ลิ้น…
ความหวาน… ความอุ่น… ความอิ่มเอม…
…มันชนะ…
ความหิว… มันชนะ… ความกลัว…
ผม… ก้าว…
ผมก้าว… เข้าไปในอุโมงค์…
ผมก้มตัว… เดินไปตามทางเดินที่มืด… และเย็น…
ผมใช้มือ… แตะผนัง…
มัน… ชื้น… และ… ลื่น…
มี… เมือก… บางอย่าง… ติดมือผมมา…
ผมไม่อยากรู้… ว่ามันคืออะไร…
ผมเดิน…
สิบก้าว…
ยี่สิบก้าว…
มัน… ลึกกว่าที่คิด…
อุโมงค์นี้… มันไม่ได้อยู่… ใต้บ้าน…
มัน… “ทะลุ”…
มันทะลุ… ออกไป… “ข้างหลัง”…
ผมได้ยินเสียง… ชัดขึ้น…
“ปุด… ปุด…”
“…จ๋อม…”
เสียง… ของเหลว… ที่มีชีวิต…
และผมเห็น…
ผมเห็น… แสง…
ไม่ใช่… มันไม่ใช่แสง…
มันคือ… “จุดสิ้นสุด”…
สุดอุโมงค์… มันคือ… ช่องเปิด…
ช่องเปิด… ที่ไม่ได้นำไปสู่ห้องอื่น…
มัน…
ผมเดิน… ช้าลง…
ผม… มาถึง… ปากอุโมงค์…
ผม… โผล่หัว… ออกไป…
…
…
…ผม… ไม่ได้อยู่… ในอุโมงค์อีกต่อไป…
ผม… ไม่ได้อยู่… ใต้ดิน…
ผม… ยืนอยู่…
ผม… กำลังยืน… อยู่ใน…
“ลาน”…
ลาน… ขนาดเล็ก…
สี่เหลี่ยม…
มัน… “ไม่มี”… หลังคา…
ผมมองขึ้น…
ผมเห็น… ท้องฟ้า…
ท้องฟ้า… สีดำ… ของกรุงเทพฯ…
ผม… ออกมา… “ข้างนอก”…
แต่… ไม่ใช่…
มันคือ… “ลาน”… ที่ถูก… “ปิดล้อม”…
สี่ด้าน… คือ… กำแพง…
กำแพงหิน… สูง… ทึบ…
เหมือน… บ่อ… ที่ไม่มีน้ำ…
เหมือน… “หลุม”…
หลุม… ที่ถูกสร้างขึ้น… หรือ… ถูกค้นพบ…
ผม… ยืนอยู่ที่ขอบหลุม…
และ… กลิ่น…
ที่นี่… กลิ่นมัน… “เข้มข้น”… จนผมแทบจะ… “มองเห็น”…
มันคือ… กลิ่นดิน…
และ… “ศูนย์กลาง”…
ศูนย์กลาง… ของลาน…
ผมเห็นมัน…
ด้วยกล้องอินฟราเรด…
มัน… ไม่ใช่… “บ่อ”…
มันคือ… “บางสิ่ง”… ที่ถูก… “ฝัง”…
…ผม… ผมกำลังจะก้าวขา…
ผมกำลังจะ… เดินเข้าไป… ในลานประหลาดนั่น…
ผมก้าว…
เท้าของผม… สัมผัส…
มันไม่ใช่ดินอัดแน่น… เหมือนในอุโมงค์…
มันคือ… หิน…
หิน… ที่ปูพื้น…
หิน… ที่เก่า… และแตก…
ผมยืน… อยู่กลางลาน…
ลาน… ที่เงียบ… จนน่าขนลุก…
ไม่มีเสียง… จากข้างนอก…
ไม่มีเสียง… รถ…
ไม่มีเสียง… เมือง…
กำแพงหินสูง… มัน… “กัน” …ทุกอย่าง…
เหลือแค่… ผม…
และ… “มัน”…
ผมมอง… ไปที่… “ศูนย์กลาง”…
กล้องอินฟราเรด… ทำให้ผมเห็น…
มัน… “กลม”…
มันคือ… “บางสิ่ง”… ที่กลม… และ… ใหญ่…
มัน… ถูกฝัง…
ฝัง… ลงไปในพื้นดิน…
โผล่ขึ้นมา… แค่… ประมาณ… ครึ่งหนึ่ง…
มันคือ… “โอ่ง”…
โอ่ง… ดินเผา…
โอ่ง… แบบโบราณ…
โอ่งมังกร… ไม่… มันเก่ากว่านั้น…
มันคือ… โอ่งดิน… สีเข้ม…
ใหญ่…
ใหญ่… ขนาดที่… คน… ลงไปได้…
ผม… กลืนน้ำลาย…
คอของผม… แห้งผาก…
กลิ่น…
กลิ่น… มันมาจาก… “ที่นั่น”…
กลิ่นดิน… กลิ่นหวาน… กลิ่นสนิม…
มัน… “รั่ว”… ออกมา…
“ปุด…”
“…จ๋อม…”
เสียง…
เสียง… มันดังมาจาก… “ข้างใน”…
ข้างใน… โอ่งนั่น…
หัวใจผม… มันเต้น… แรง… จนเจ็บอก…
ผม… อยาก… วิ่ง…
ผม… “ควร”… วิ่ง…
แต่… เท้าของผม…
เท้าของผม… มัน… “ก้าว”…
มันก้าว… ไปหา… โอ่งนั่น…
เหมือน… มีแม่เหล็ก…
เหมือน… “มัน”… กำลัง… “ดึง” ผม…
ผมเดิน… ช้าๆ…
ทีละก้าว…
ผมเข้าใกล้…
ผม… ยืน… อยู่… “ขอบ”… โอ่ง…
ผม… ก้ม… มอง…
…
…
มัน… มี… “ฝา”…
ฝา… ไม่ใช่ดินเผา…
มันคือ… “แผ่นหิน”…
แผ่นหิน… กลม… หนา…
ปิด… ปากโอ่ง…
แต่… มันปิด… “ไม่สนิท”…
มี… รอยแยก…
รอยแยก… เล็กๆ…
กลิ่น… และ… เสียง…
มัน… ลอด… ออกมาจาก… รอยแยกนั่น…
…
ผม… ต้อง… เปิด…
ผม… “ต้อง” …ดู…
“อย่า… กรณ์… อย่า…”
เสียง… เหตุผล… สุดท้าย… ของผม… กรีดร้อง…
“ถอยออกมา… แค่นี้… ก็มากพอแล้ว… มึงได้ฟุตเทจแล้ว… มึง… ออกไปได้แล้ว…”
แต่…
ผม… “อยาก”…
ผม… “อยาก”…
ผม… “อยาก” …ชิม…
ไม่…
ผม… “อยาก”… “รู้”…
ผม… ยื่นมือ…
มือ… ที่สั่น… เทา…
ผม… แตะ…
…แผ่นหิน…
…มัน… “เย็น”…
เย็น… เหมือน… น้ำแข็ง…
และ… มัน… “ชื้น”…
ผม… วางมือ… บนขอบ…
ผม… ออกแรง…
… “ดัน”…
“อึ้ก…”
…มัน… “หนัก”…
หนัก… กว่าที่คิด…
ผมกัดฟัน…
ผม… “ต้อง” …เห็น…
“อึ… อึ๊บ!”
แผ่นหิน…
มัน… “ขยับ”…
“ครืด…”
เสียง… หิน… เสียดสี… กับ… ขอบโอ่ง…
ดัง… ก้อง… ใน… ลาน… ที่เงียบสงัด…
ผมหยุด…
ฟัง…
…ไม่มี…
ไม่มีใคร… มา…
ยายปา… ไม่ได้ยิน…
…ผม… ปลอดภัย…
ผม… ดันต่อ…
“ครืด… ครืด…”
ช่อง… มัน… “เปิด”…
มันเปิด… กว้างพอ… ที่ผมจะ…
“ฟู่…”
กลิ่น…
กลิ่น… ที่เข้มข้น…
มัน… “พุ่ง”… ออกมา…
กระแทก… หน้าผม…
ผม… สำลัก…
“อ่อก… แค่ก… แค่ก…”
ผม… เกือบ… อ้วก…
มัน… ไม่ใช่แค่… กลิ่นดิน…
มันคือ… กลิ่น… “เน่า”…
กลิ่น… เหม็นเน่า…
กลิ่น… ซากศพ…
กลิ่น… ความตาย… ที่ถูก… “หมัก”…
“ไม่… ไม่… ไม่จริง…”
ผม… ถอย…
ผม… จะ… หนี…
แต่…
ท่ามกลาง… กลิ่นเน่า…
มันมี… กลิ่น… “นั้น”…
กลิ่น… “หัวเชื้อ”…
กลิ่น… “ก๋วยเตี๋ยว”…
มัน… หอม…
มัน… “หอม”… อย่าง… “บ้าคลั่ง”…
มัน… “กลบ”… กลิ่นเน่า…
มัน… “เรียก” ผม… อีกครั้ง…
“ดูสิ… กรณ์… ดู…”
ผม… ตัวสั่น…
ผม… คลาน… กลับไป…
ผม… ต้อง… เห็น…
ผม… เปิด… ไฟฉาย…
ผมไม่สนแล้ว… ว่าใครจะเห็น…
ผม… ต้อง… ใช้… “แสงจริง”…
ไม่ใช่… อินฟราเรด…
ผมกด…
แสง… สีขาว… สว่าง…
ผม… ส่อง…
ผม… ส่อง… ไฟ…
ลงไป… ใน… “ช่อง”…
ลงไป… ใน… “โอ่ง”…
…
…
…
…วินาที… นั้น…
สมอง… ของผม… หยุด… ทำงาน…
ผม… “เห็น”…
มัน… ไม่ใช่… “น้ำ”…
มัน… ไม่ใช่… “ซุป”…
มันคือ…
“ของเหลว”…
ของเหลว… สี… “น้ำตาลเข้ม”…
สี… ดำ…
มัน… “ข้น”…
ข้น… หนืด…
เหมือน… “น้ำมันดิน”…
และ… มัน…
มัน… “ไม่นิ่ง”…
“ปุด…”
ฟอง…
ฟอง… ผุด… ขึ้นมา…
ช้าๆ…
…และ… แตก…
“จ๋อม…”
มัน… “มีชีวิต”…
มัน… “หายใจ”…
ผม… จ้อง…
ผม… จ้อง… จนตาค้าง…
ผม… “เข้าใจ”… แล้ว…
ผม… กำลัง… อยู่… ที่ไหน…
วัดสระเกศ…
“ป่าช้า”… เก่า…
“โรคห่า”…
ศพ… นับ… “หมื่น”…
ฝัง… “ทับถม”… กัน…
ที่นี่…
ตรงนี้…
บ้านหลังนี้… อุโมงค์นี้… ลานนี้…
มัน… ถูกสร้าง… “คร่อม”…
คร่อม… “หลุม”…
หลุม… “ศพ”…
หลุม… ศพ… “หมู่”…
และ… โอ่ง… นี้…
โอ่ง… นี้… มันถูก… “ฝัง”…
ฝัง… ใน… จุด… ที่…
จุดที่… “ต่ำที่สุด”…
จุด… ที่… “ทุกอย่าง”…
…ไหล…
…มารวมกัน…
…
…
“น้ำ… เหลือง…”
ผม… กระซิบ…
“น้ำ… จาก… ศพ…”
น้ำ… ที่ถูก… “กลั้น”…
น้ำ… ที่… “ชุ่ม”…
น้ำ… ที่… “กลั่น”…
น้ำ… ที่… “หมัก”…
หมัก… มา… “ร้อย”… ปี…
…จาก… ศพ… นับ… หมื่น…
…
…
นี่คือ… “หัวเชื้อ”…
นี่คือ… “น้ำซุป”…
นี่คือ… “ความอร่อย”… ที่ผม… “โหยหา”…
…
ผม…
ผม… จะ… อ้วก…
ผม… อ้าปาก…
“อ่อ…”
ผม… ต้อง… เอา… มัน… ออก…
ความ… ขยะแขยง… มัน… “ท่วม”…
ผม… ทำ…
ผมทำ… “ฝา”…
ฝา… “ไฟฉาย”…
ผม… ทำ… มัน… “หลุด”…
มันหลุด… จากมือ… ที่… สั่น…
…
…มัน… “ร่วง”…
…
…ร่วง… ลง… ไป…
กระทบ…
“แกร๊ง!”
เสียง… โลหะ…
กระทบ… หิน…
ดัง…
ดัง… “ก้อง”…
ดัง… จน… “แสบหู”…
…ใน… ความเงียบ…
…
…
“มึง…”
…
…เสียง…
…เสียง… ที่… “แหบ”…
…เสียง… ที่… “เย็น”…
…
…เสียง… ของ… “เธอ”…
…
…มันไม่ได้… มาจาก… ข้างหลัง…
มัน… มาจาก… “ข้างบน”…
ผม… แข็ง…
ผม… ค่อยๆ…
ค่อยๆ… “เงย”… หน้า…
…
…
ยายปา…
เธอ… ไม่ได้… อยู่… ที่… “ปากอุโมงค์”…
เธอ… ยืน… อยู่…
ยืน… อยู่… “ขอบ”…
“ขอบกำแพง”…
เธอยืน… อยู่… “ข้างบน”…
เธอยืน… อยู่… ใน… “เงา”…
เธอมอง… “ลง”… มา…
เธอมอง… “ผม”…
เธอยืน… อยู่ตรงนั้น…
…นาน… แค่ไหน… แล้ว…
…
ดวงตา… ที่… “ขุ่นมัว”… ของเธอ…
ใน… ความมืด…
…มัน…
…มัน… “สะท้อน”…
มัน… “วาว”…
…
“มึง… หา… อะ… ไร…
…
…ใต้… นั้น…”
ผม… แข็งเป็นหิน…
ผม… มอง… ขึ้นไป…
ยายปา… ยืนอยู่บน… ขอบกำแพง…
เหมือน… ยักษ์… ที่กำลังมอง… หนู…
เธอมองลงมา…
ในความมืด… ใบหน้าของเธอ… ถูกกลืนกิน…
เหลือแค่… ดวงตา…
ดวงตา… ที่… “ไม่น่าเชื่อ”… ว่าเป็นของคน…
“ป้า…”
เสียงผม… แหบ… แห้ง… จนผมแทบไม่ได้ยินตัวเอง…
“ป้า… เห็น…”
“กู… เห็น…” เสียงยายปา… แหบแห้ง… “มึง… เห็น…”
“มึง… ไม่ควร… เห็น…”
เธอ… ค่อยๆ… เดิน…
เธอไม่ได้เดินไปที่… ทางเข้าอุโมงค์…
เธอเดิน… ไปตาม… ขอบกำแพง…
เดิน… ไป… “รอบ”… หลุม…
เธอ… ช้า… มาก…
แต่… ทุกก้าวของเธอ… มัน… “หนัก”…
เหมือน… เสียง… “โลงศพ”… กำลังถูกลาก…
ผม… ไม่ได้… มอง… โอ่ง… อีกต่อไป…
ผม… มอง… เธอ…
ความกลัว… มัน… “แช่แข็ง”… ผม…
“ไอ้หนุ่ม…” เธอหยุด… ตรงจุดที่… มี… เถาวัลย์… ห้อยลงมา…
“มึง… เข้ามา… ทำไม…”
“ผม… ผม… แค่… อยากรู้…” ผมตอบ… เสียงสั่น… “ผม… อยากรู้… ว่า… น้ำซุป… มันมาจาก… ไหน…”
ยายปา… หัวเราะ…
ไม่ใช่เสียงหัวเราะ… ของคน…
มันคือ… เสียง… “หายใจ”… ของคนแก่… ที่… “ขบขัน”…
“ฮึ… ฮึ… ฮึ…”
“มึง… รู้… แล้ว…”
เธอ… ชี้… ด้วยนิ้ว… ที่เหี่ยวย่น… ลงไปที่… โอ่ง…
“มัน… คือ… ของขวัญ…”
“มัน… คือ… สิ่งที่… พวก… เขา… ให้มา…”
“ป้า… ป้าพูดถึง… ใคร…” ผมพยายาม… ตั้งสติ…
“พวก… เขา…” เธอพูด… “พวกที่… นอนอยู่… ข้างล่าง…”
“เมื่อ… ก่อน…” เธอพูดต่อ… เสียงเธอ… เบาลง… เหมือน… เล่า… นิทาน…
“ที่นี่… คือ… ที่ที่… พวก… คนตาย… ถูกทิ้ง…”
“เป็นพัน… เป็นหมื่น… ตัว…”
“พวก… โรคห่า… พวก… อดอยาก…”
“พวกเขา… เน่า… พวกเขา… ไหล…”
“และ… ที่นี่… คือ… จุด… รวม…”
“โอ่ง… นี้… บรรพบุรุษ… กู… เขา… ขุด… ลงไป… เพื่อ… รับ…”
“รับ… น้ำ… เหลือง…”
“มัน… คือ… แก่น… มัน… คือ… พลัง…”
“มัน… คือ… รสชาติ… ที่… มึง… ติด…”
“มัน… คือ… ความตาย… ที่… ทำให้… มึง… มีชีวิต…”
ผม… ตัวสั่น…
ผม… มอง… ไปที่… โอ่ง…
แล้ว… มอง… ไปที่… ยายปา…
“ป้า… ป้า… เอา… น้ำ… จาก… ศพ… มา… ขาย… ให้… คน… กิน…”
“ฮึ… ฮึ… ฮึ…” ยายปา… หัวเราะอีก… “ไม่…”
“กู… ไม่ได้… ขาย…”
“กู… แจก…”
เธอ… ยื่นมือ… ออกมา…
มือของเธอ… สั่น…
“มัน… หนัก… ไอ้หนุ่ม…”
“น้ำ… นี่… มัน… หนัก…”
“มัน… ต้อง… ถูก… เอาออกไป…”
“ถ้า… ไม่… มีใคร… เอา… มัน… ออกไป…”
“มัน… จะ… ล้น…”
“มัน… จะ… ท่วม…”
“มัน… จะ… กลืนกิน… ทุกอย่าง…”
“กู… กับ… ครอบครัว… กู… ต้อง… เลี้ยง… มัน…”
“ต้อง… ใช้… มัน…”
“เพื่อให้… พวก… เขา… สงบ…”
“และ… พวก… เขา… ให้… รสชาติ… ตอบแทน…”
ผม… เข้าใจ…
ยายปา… ไม่ใช่… ฆาตกร…
เธอ… คือ… “ผู้ดูแล”…
ผู้ดูแล… “หลุมศพ”… ที่… “มีชีวิต”…
แต่… มันไม่สำคัญ…
ผม… กิน…
ผม… ติด…
ผม… กิน… น้ำ… จาก… ศพ…
ความขยะแขยง… มัน… “ระเบิด”… ขึ้นในหัวผม…
ผม… อ้วก…
“อ่อก! แหวะ!”
ผม… ก้มลง… อ้วก… ใส่… พื้นหิน…
อ้วก… ที่… มี… แต่… น้ำย่อย…
ผม… อ้วก… รสชาติ… ของ… “ก๋วยเตี๋ยว”… ออกมา…
“อึ่ก… แหวะ…”
ผม… เงยหน้า…
น้ำตา… ไหล…
ผมมอง… ไปที่… ยายปา…
เธอ… ยังคง… ยืนอยู่…
เธอ… ไม่ได้… รังเกียจ…
เธอ… ดู… “เศร้า”…
“กู… เตือน… มึง… แล้ว…” เธอพูด…
“มึง… ไม่ใช่… คนแรก… ที่… อยากรู้…”
“แต่… มึง… จะ… เป็น… คนสุดท้าย…”
“ที่… หนี… ไปได้…”
“ไม่…” ผม… ลุกขึ้น…
ผม… ไม่สนใจ… ความเจ็บปวด…
ผม… ไม่สนใจ… กลิ่น…
ผม… สนใจ… แค่… “หนี”…
ผม… ชี้… ไปที่… โอ่ง…
“ผม… จะ… เปิดโปง… ป้า!”
“ผม… จะ… บอก… ทุกคน…”
“ว่า… ป้า… ทำ… อะไร…”
ยายปา… ยิ้ม…
รอยยิ้ม… ที่… “น่ากลัว”… ที่สุด… ในชีวิตผม…
“ไปสิ…”
“ไป… บอก… พวกเขา…”
“แต่… มึง… คิดว่า… ใคร… จะ… เชื่อ… มึง…”
“ใคร… จะ… เชื่อ… ว่า… รสชาติ… สวรรค์… ของ… พวกเขา…”
“คือ… นรก…”
ผม… ไม่ฟัง…
ผม… ไม่สนใจ…
ผม… วิ่ง…
ผม… วิ่ง… เข้าไปใน… อุโมงค์…
ผม… พุ่ง… ขึ้น… บันได…
ผม… ไม่ได้… สนใจ… เสียง… ไม้ลั่น…
ผม… ดัน… ประตูบ้าน…
“โครม!”
ผม… ทะลัก… ออกไป… ใน… ตรอก… ที่… มืดมิด…
ผม… วิ่ง…
วิ่ง… เร็ว… ที่สุด… เท่าที่… ชีวิต… เคยวิ่ง…
วิ่ง… ออกจาก… กลิ่น… นั้น…
วิ่ง… ออกจาก… ยายปา…
วิ่ง… ออกจาก… “ความจริง”…
ผม… ได้ยิน…
เสียง… หัวเราะ… แหบแห้ง… ของ… เธอ…
“ฮึ… ฮึ… ฮึ…”
มัน… ไล่… ตาม… ผม…
มัน… “ก้อง”… อยู่ใน… หูผม…
ผม… ไม่ได้… หันหลัง… กลับไป… มอง…
ผมวิ่ง…
วิ่ง… จนกระทั่ง… ผมรู้สึก… ปลอดภัย…
ผมวิ่ง… จนกระทั่ง… ผมมาถึง… รถของผม…
ผม… ล้มตัว… ลงไป… บนเบาะ…
ผม… หอบ…
อากาศ… ข้างนอก… มัน… “สะอาด”…
แต่… ในปอด… ของผม…
มัน… ยังคง… “มีกลิ่น”…
กลิ่น… ของ… “มัน”…
ผม… ตัวสั่น…
ไม่ใช่… เพราะความกลัว… อย่างเดียว…
แต่… เพราะ… “การถอนยา”…
ร่างกายของผม… มัน… “ประท้วง”…
มัน… ต้องการ… น้ำซุปนั่น…
ผม… กำมือ… แน่น…
“ไอ้… บ้า… เอ๊ย…” ผมสบถ…
ผม… นั่งพัก… อยู่ในรถ… เป็นชั่วโมง…
จนกระทั่ง… ตะวัน… เริ่มขึ้น…
ผม… ขับรถกลับ…
ผมมาถึงห้อง…
ผม… ไม่ได้… อาบน้ำ… ผม… ไม่ได้… เปลี่ยนเสื้อผ้า…
ผม… ตรงดิ่ง… ไปที่… คอมพิวเตอร์…
กล้องกระดุม…
ผม… ดึง… การ์ด… หน่วยความจำ… ออกมา…
มือของผม… สั่น… จนแทบ… ทำมันหลุดมือ…
ผม… เสียบ… เข้าไป…
ผม… เปิด… ไฟล์…
ผม… ต้อง… ดู…
ผมต้อง… ยืนยัน… ว่า… “มัน”… ไม่ใช่… “ความฝัน”…
ฟุตเทจ… มัน… มืด… มัน… สั่น…
แต่…
มัน… ชัดเจน…
ภาพ… ภายใน… บ้านไม้…
ภาพ… อุโมงค์…
ภาพ… ลาน… หิน…
ภาพ… โอ่ง…
ภาพ… แผ่นหิน… ที่… ถูก… “ดัน”…
และ…
ภาพ… ภายใน… โอ่ง…
ของเหลว… สีดำ… ข้น… ที่… “ผุด”… ขึ้นมา…
ผม… จ้อง…
ผม… รู้สึก… คลื่นไส้… อีกครั้ง…
ผม… ก้มหน้า…
ผม… ปิด… เสียง…
ผม… ตัดต่อ…
ผม… ตัดต่อ… ไฟล์… อย่างบ้าคลั่ง…
ผม… ไม่ได้… สนใจ… ความสวยงาม…
ผม… สนใจ… แค่… “ความจริง”…
ผม… ซูม… เข้าไป… ที่… โอ่ง…
ผม… เพิ่ม… คอนทราสต์…
ให้… ผู้ชม… เห็น… ให้… ชัดเจน…
ผม… พากย์… เสียง… ทับ…
เสียงของผม… แหบ… และ… สั่น…
“นี่… คือ… สิ่งที่… พวกคุณ… กำลัง… กิน…”
“นี่… คือ… ความลับ… ของ… รสชาติ… สวรรค์…”
“นี่… คือ… น้ำ… จากศพ… ที่… หมัก… มา… เป็นร้อยปี…”
ผม… โพสต์…
ชื่อคลิป: “THE TRUTH: ส่วนผสมลับของก๋วยเตี๋ยวป่าช้า (ภาพสยองขวัญ)”
ผมกด… “อัพโหลด”…
แล้ว… ผม… ก็… “ล้มตัว”… ลง…
ผม… หลับ…
ผมหลับ… ไปพร้อมกับ… ความ… “โล่งใจ”…
ผม… เปิดโปง… มัน… แล้ว…
…
ผมตื่นขึ้นมา…
โทรศัพท์… ของผม… “ระเบิด”…
ข้อความ… ไลน์… อีเมล…
สาย… ไม่ได้รับ… เป็นร้อย…
ผม… เปิดดู…
วิดีโอ… ทะลุ… สิบ… ล้าน… วิว… ใน… สองชั่วโมง…
สื่อ… ทุกสำนัก… เอาไป… ลง…
ตำรวจ… กำลัง… “ตามหา”… ผม…
ผม… คือ… “ฮีโร่”…
ผม… คือ… “คนบ้า”…
ผม… ยิ้ม…
ความ… “สำเร็จ”… ที่… หอมหวาน…
แต่…
มัน… ไม่ได้… หอม… อย่างที่… คิด…
ผม… เปิด… ทีวี…
นักข่าว… ยืนอยู่หน้า… ตรอก… วัดสระเกศ…
“จากการตรวจสอบ… ของเจ้าหน้าที่…”
“รถเข็นก๋วยเตี๋ยว… ได้… หายไป… แล้ว…”
“เหมือน… มัน… ไม่เคย… มีอยู่…”
“บ้านไม้เก่า… ที่… ถูกอ้างถึง…”
“ถูก… ปิดตาย… ด้วย… ปูนซีเมนต์… ตั้งแต่… สมัย… โรคห่า…”
“ไม่มี… อุโมงค์…”
“ไม่มี… โอ่ง…”
“ไม่มี… ยายปา…”
“เหมือน… มัน… เป็น… แค่… นิทาน…”
ผม… อึ้ง…
“ไม่… ไม่จริง…”
ผม… เปิด… คอม…
วิดีโอ… ของผม… ยังอยู่…
มัน… “เป็นหลักฐาน”…
แต่…
ตำรวจ… ไม่เชื่อ…
พวกเขา… สงสัย… “เทคนิค”… การตัดต่อ…
“ภาพ… มัน… มืด… และ… สั่น…”
“มัน… อาจจะ… เป็น… การจัดฉาก…”
“นาย… กรณ์… ถูก… หมายเรียก… ในข้อหา… ทำให้ตื่นตระหนก…”
ผม… นั่งนิ่ง…
“เธอ… ชนะ…”
ยายปา… ชนะ…
เธอ… “หายไป”…
เธอ… เอา… “หลักฐาน”… ไป… ด้วย…
เธอ… เอา… “โอ่ง”… ไป… ด้วย…
เธอ… ลบทิ้ง… “ทุกอย่าง”…
เหลือแค่… “คำพูด”… ของ… ผม…
คำพูด… ของ… “คนบ้า”… ที่… ติด… ก๋วยเตี๋ยว…
ผม… กลายเป็น… “ตัวตลก”…
ผม… กลายเป็น… “คนดัง”… ที่… ถูกตั้งคำถาม…
…
แต่…
มัน… ไม่ใช่… “แค่นั้น”…
ความทรมาน… ที่แท้จริง…
มัน… เริ่มต้น…
ผม… หิว…
ผม… หิว… อย่าง… “บ้าคลั่ง”…
ผม… ลอง… กิน…
ผม… ลอง… ซื้อ… ก๋วยเตี๋ยว…
ก๋วยเตี๋ยว… เรือ… ก๋วยเตี๋ยว… ไก่…
มัน… ไม่มีรสชาติ…
มัน… จืดชืด…
มัน… เหมือน… “น้ำเปล่า”…
ลิ้นของผม… มัน… “ตาย”… ไปแล้ว…
มัน… ไม่รับ… รสชาติ… อื่น…
มัน… จำ… ได้… แค่… รสชาติ… นั้น…
รสชาติ… “ความตาย”…
ผม… ซูบผอม…
ผม… นอนไม่หลับ…
ผม… หายใจ… เข้าไป…
ผม… ได้กลิ่น…
กลิ่น… ที่… ไม่ใช่… กลิ่น…
กลิ่น… ที่… ผม… คิด…
กลิ่น… ดิน…
กลิ่น… โบราณ…
กลิ่น… หัวเชื้อ…
มัน… ตาม… ผม… มา…
มัน… อยู่… ใน… ห้อง… ของผม…
มัน… อยู่… ใน… หมอน… ของผม…
มัน… อยู่… ใน… ลมหายใจ… ของ… ผม…
ผม… ถูกสาป…
ผม… ถูก… สาป… ให้… “โหยหา”…
ผม… เปิด… คลิป… ของ… ผม…
ผม… ดู… ซ้ำๆ…
ดู… ภาพ… โอ่ง…
ดู… ของเหลว… สีเข้ม…
ดู… เพื่อ… “ระลึก”… รสชาติ…
มัน… คือ… “ยาเสพติด”… ที่… ไม่… มี… วัน… เลิก…
ผม… คือ… คนบ้า… ที่… รู้ความจริง…
และ… ถูก… ความจริง… นั้น… “กลืนกิน”…
ผม… ผอมลง…
ผอมลง… จน… กระดูก… โผล่…
ผม… ไม่ได้… กิน… อะไรเลย… มา… เป็น… สองสัปดาห์…
ร่างกาย… ของผม… มัน… ปฏิเสธ… อาหาร…
มัน… ต้องการ… แค่… “นั้น”…
ผม… คือ… วีรบุรุษ… ของ… โลก… ออนไลน์…
แต่… ผม… คือ… ซากศพ… ที่… กำลัง… เดินได้…
ผม… นั่ง… อยู่… หน้า… กล้อง… ตัวเดิม…
ผม… เปิด… ไลฟ์… สด…
มันคือ… การ… “สารภาพ”… ครั้งสุดท้าย…
ผม… มอง… เข้าไป… ใน… เลนส์…
ใบหน้า… ของผม… โทรม… ซูบ…
ผม… เริ่ม… พูด…
“สวัสดีครับ… ผม… กรณ์…”
“ผม… รู้… ว่า… พวกคุณ… คิด… ว่า… ผม… บ้า…”
“ผม… รู้… ว่า… พวกคุณ… คิด… ว่า… คลิป… นั้น… คือ… การจัดฉาก…”
“แต่… ผม… จะ… บอก… ความจริง… ทั้งหมด…”
ผม… เล่า…
เล่า… ตั้งแต่… คืนแรก…
เล่า… ถึง… รสชาติ…
เล่า… ถึง… การ… บุกรุก…
เล่า… ถึง… โอ่ง…
เล่า… ถึง… “น้ำ… เหลือง”…
ผม… ไม่ได้… หวัง… ให้… ใคร… เชื่อ…
ผม… แค่… ต้องการ… พูด… มัน… ออกมา…
“ผม… คือ… ผู้เสพ… ติด…”
“ผม… เสพติด… ความตาย…”
“ยายปา… เธอ… ชนะ…”
“เธอ… ไม่ได้… ฆ่า… ผม…”
“เธอ… แค่… สาป… ผม…”
“สาป… ให้… รู้… ว่า… รสชาติ… ที่… แท้จริง… คือ… อะไร…”
“และ… สาป… ให้… ไม่สามารถ… กิน… อย่างอื่น… ได้… อีก…”
ผม… น้ำตาไหล…
มัน… ไม่ใช่… น้ำตา… แห่ง… ความเศร้า…
มัน… คือ… น้ำตา… แห่ง… “ความพ่ายแพ้”…
“ผม… ต้อง… หา… มัน…”
“ผม… ต้อง… กลับไป…”
“ผม… ต้อง… ได้… กิน… มัน… อีก… ครั้ง…”
ผม… จบ… ไลฟ์…
…
ผม… ลุกขึ้น…
ร่างกาย… ของผม… อ่อนล้า…
ผม… เดิน… ไปที่… ประตู…
ผม… กำลัง… จะ… ไป…
ผม… กำลัง… จะ… ไป… ที่… ตรอก… นั้น… อีก… ครั้ง…
ผม… ไม่แคร์… ว่า… มัน… จะ… มี… อะไร… เหลืออยู่… ไหม…
ผม… ต้อง… ไป…
…
ก๊อก… ก๊อก…
เสียง… เคาะ… ประตู…
มัน… เบา…
แต่… ใน… ห้อง… ที่… เงียบสงัด… มัน… ดัง… เหมือน… ระเบิด…
ผม… หยุด…
ใคร…
ใคร… มา…
ตำรวจ?
นักข่าว?
ผม… ไม่ได้… สั่ง… อาหาร…
ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…
เสียง… เคาะ… ดังขึ้น…
ผม… เดิน… ช้าๆ… ไปที่… ประตู…
ผม… ไม่ได้… มอง… ผ่าน… ช่องมอง…
ผม… แค่… “รู้สึก”… ว่า… ต้อง… เปิด…
ผม… เลื่อน… กลอน…
…
ผม… เปิด… ประตู…
…
ไม่มี… ใคร…
โถงทางเดิน… ว่างเปล่า…
แสงไฟ… นีออน… หรี่ๆ…
ผม… หัน… มอง… ซ้าย… ขวา…
“ใคร…”
ผม… กระซิบ…
…
…ผม… มอง… ลง…
ที่… พื้น…
มี… “กล่อง”…
กล่อง… กระดาษ… เก่าๆ…
วางอยู่… หน้า… ประตู…
มัน… ไม่ได้… ถูก… ผูก… โบว์…
มัน… ไม่ได้… มี… ที่อยู่…
มัน… มี… แค่… “กระดาษ”…
กระดาษ… พับ… วางทับ… อยู่… บน… กล่อง…
มือ… ของผม… สั่น…
ผม… ก้มลง… หยิบ… กล่อง…
มัน… “หนัก”…
หนัก… อย่าง… ประหลาด…
ผม… นำ… กล่อง… เข้ามา… ใน… ห้อง…
ผม… ปิด… ประตู…
ผม… วาง… กล่อง… บน… โต๊ะ…
ผม… หยิบ… กระดาษ… แผ่น… นั้น…
ผม… คลี่… ออก…
มันคือ… “กระดาษ… ขาว”…
มี… ตัวอักษร… “เขียน”… ด้วย… ปากกาเมจิก…
ตัวอักษร… “หวัดๆ”…
…
…
“มึง… ต้อง… รับ… ผิด… ชอบ…”
…
ผม… จ้อง… ตัวอักษร… นั้น…
“รับผิดชอบ…”
ผม… มอง… กล่อง…
ผม… รู้…
ผม… รู้… ว่า… ข้างใน… คือ… อะไร…
ผม… ตัวสั่น…
ผม… ใช้… มีด… กรีด… เทป…
ผม… เปิด… ฝา… กล่อง…
…
…
กลิ่น…
กลิ่น… นั้น…
กลิ่น… ดิน…
กลิ่น… โบราณ…
กลิ่น… หอม… ที่… “น่าคลื่นไส้”…
มัน… พุ่ง… ออกมา… จาก… กล่อง…
ข้างใน…
ข้างใน… คือ… “โอ่ง… เล็ก”…
โอ่ง… ดินเผา… ขนาด… กระป๋อง… กาแฟ…
มัน… ถูก… “อุด”… ด้วย… “จุกไม้ก๊อก”…
แต่… กลิ่น… มัน… ทะลุ… ออกมา…
ผม… หยิบ… มัน… ขึ้นมา…
มัน… “หนัก”…
หนัก… เหมือน… โลก… ทั้ง… ใบ…
…
ผม… ยืน… นิ่ง…
ผม… มอง… โอ่ง… เล็ก… ใน… มือ…
ผม… มอง… กล้อง…
ผม… มอง… ตัวเอง… ใน… หน้าจอ…
นี่… คือ… “ความจริง”…
นี่… คือ… “บทลงโทษ”…
นี่… คือ… “ของขวัญ”…
ผม… รู้สึก… “ยินดี”…
ความหิว… มัน… “ระเบิด”…
ผม… แกะ… จุกไม้ก๊อก… ออก…
“ฟู่…”
กลิ่น… มัน… “ท่วมท้น”…
ผม… หยิบ… ช้อน… เล็กๆ…
ช้อน… ที่… ผม… ใช้… กิน… กาแฟ…
ผม… จุ่ม… ช้อน… ลงไป… ใน… โอ่ง… เล็ก…
“จ๋อม…”
ของเหลว… สีดำ… ข้น… ติด… ช้อน… ขึ้นมา…
ผม… มอง… มัน…
มัน… สั่นไหว…
มัน… คือ… “ชีวิต”…
ชีวิต… ที่… มา… จาก… “ความตาย”…
ผม… ยก… ช้อน… ขึ้น…
ผม… เอา… มัน… เข้า… ปาก…
…
…
…
วินาที… นั้น…
โลก… ทั้ง… ใบ… กลับมา… มี… สีสัน… อีก… ครั้ง…
ความ… หวาน…
ความ… นัว…
ความ… อุ่น…
มัน… “ท่วมท้น”…
“อ่า…”
เสียงคราง… แห่ง… ความสุข… ที่… แท้จริง…
ผม… ลืม… ทุกอย่าง…
ผม… ลืม… ยายปา…
ผม… ลืม… โอ่ง… ใหญ่…
ผม… ลืม… ศพ… นับ… หมื่น…
ผม… จำ… ได้… แค่… “รสชาติ”…
ผม… ซด… มัน…
ผม… ซด… มัน… จาก… ช้อน…
ผม… ยิ้ม…
รอยยิ้ม… แห่ง… ความ… “หลุดพ้น”…
…
…
ผม… คือ… ผู้ดูแล… คนใหม่…
ผม… คือ… ผู้เสพติด… ที่… ถูก… “ปลดปล่อย”…
ผม… จะ… ไม่… หิว… อีก… ต่อไป…
เพราะ… ผม… มี… “มัน”… แล้ว…
ผม… มี… “น้ำ… แห่ง… ชีวิต”… ที่… มา… จาก… “ความตาย”…
…
ผม… วาง… ช้อน… ลง…
ผม… กอด… โอ่ง… เล็ก… นั้น…
ผม… จ้อง… กล้อง…
(จบ)