“Đứa Con Không Bao Giờ Gọi Cha” (เด็กชายที่ไม่เคยเรียกผมว่าพ่อ).
แสงแดดยามบ่ายที่กรุงเทพฯ มักจะแผดเผาจนรู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังจะละลายลงไปบนพื้นถนน อนันต์นั่งอยู่ในรถยุโรปคันหรูที่ปรับอุณหภูมิไว้พอเหมาะ เสียงเพลงคลาสสิกเบาๆ ดังคลออยู่ข้างหู แต่มันไม่ได้ช่วยให้ใจของเขาสงบลงเลย ในวัยห้าสิบปี อนันต์มีทุกอย่างที่ผู้ชายคนหนึ่งจะปรารถนาได้ เขามีอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ขยายตัวไม่หยุดยั้ง มีชื่อเสียง และมีเงินทองมากพอที่จะซื้อความสะดวกสบายทุกอย่างในโลกนี้ ยกเว้นเพียงสิ่งเดียวคือความอบอุ่นภายในบ้านหลังใหญ่ของเขาเอง เขาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ที่มีห้องนอนนับสิบห้อง แต่เขากลับรู้สึกว่าบ้านมันกว้างเกินไปสำหรับคนคนเดียวเสมอ สายตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่างรถ เห็นตึกสูงระฟ้าที่เป็นผลงานการสร้างของเขาเอง แต่ลึกๆ ในใจเขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงนักโทษในคุกทองคำที่สร้างขึ้นมากับมือ วันนี้เขาต้องเดินทางออกไปดูโครงการจัดสรรที่ดินในแถบชานเมือง ซึ่งเป็นพื้นที่ห่างไกลจากความวุ่นวายของตัวเมือง…