“Vết Sẹo Dưới Ánh Đèn Hòa Quang” (รอยแผลใต้แสงไฟ).
แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับล้อกับฟองแชมเปญในแก้วทรงสูง เสียงหัวเราะและเสียงดนตรีคลาสสิกเบาๆ ดังคลออยู่ในคฤหาสน์หรูหลังใหญ่ วันนี้เป็นงานเลี้ยงครบรอบวันแต่งงานปีที่เจ็ดของอารยาและกวิน ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างไร้ที่ติ ตั้งแต่ดอกกุหลาบสีขาวที่สั่งตรงจากต่างประเทศ ไปจนถึงอาหารรสเลิศที่จัดวางอย่างประณีต อารยายืนมองตัวเองในกระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว เธอสวมชุดราตรีสีเงินเมทัลลิกที่ขับเน้นผิวพรรณให้ดูผุดผ่อง หน้าท้องที่นูนออกมาเล็กน้อยเพราะการตั้งครรภ์ห้าเดือนทำให้เธอดูอ่อนโยนและสง่างาม มือเรียวบางลูบไล้ไปบนท้องอย่างแผ่วเบา เธอกำลังรอคอยชีวิตใหม่ที่กำลังจะลืมตาดูโลกในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า แต่ในแววตาของเธอกลับมีความหม่นแสงซ่อนอยู่ลึกๆ มันไม่ใช่ความกังวลของคุณแม่มือใหม่ แต่มันคือความเหนื่อยล้าของหัวใจที่แบกรับความเย็นชามานานนับปี กวินเดินเข้ามาในห้อง เขาดูหล่อเหลาในชุดสูทสีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีต เขามองภรรยาผ่านกระจก แต่สายตานั้นกลับว่างเปล่าไม่มีแม้แต่ความชื่นชมหรือความรักเหมือนในวันวาน เขาเพียงแค่จัดเนกไทให้เข้าที่แล้วบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า…