NỢ MÁU TRẢ BẰNG NƯỚC MẮT (หนี้แค้นน้ำตาแม่)
เสียงเสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะฉีกกระชากท้องฟ้าในคืนนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของฉันเสมอ มันเป็นเสียงที่เตือนให้ระลึกถึงความเจ็บปวดที่ฝังรากลึกในกระดูก ลมพายุพัดแรงจนเม็ดฝนที่เย็นเฉียบปะทะเข้ากับผิวหนังจนรู้สึกแสบร้อนไปหมด ในอ้อมแขนของฉันมีเพียงห่อผ้าผืนบางที่เปียกชุ่ม ภายในนั้นคือเด็กทารกตัวแดงๆ ที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่กี่วัน ลูกชายของฉันที่ส่งเสียงร้องไห้จ้าแข่งกับเสียงพายุราวกับจะถามว่าทำไมโลกใบนี้ถึงใจร้ายกับเรานัก ฉันล้มลงบนพื้นถนนคอนกรีตที่เย็นจัดหน้าประตูรั้วเหล็กดัดบานยักษ์ของตระกูลจิรวงศ์ ประตูบานนั้นที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของความหวัง แต่ในคืนนั้นมันกลับกลายเป็นกำแพงที่กั้นระหว่างความเป็นและความตาย ฉันมองลอดซี่กรงเหล็กเข้าไป เห็นแสงไฟระยิบระยับจากโคมไฟระย้าในห้องโถงใหญ่ เห็นเงาร่างของผู้ชายที่ฉันเคยเรียกว่าสามี ยืนหันหลังให้ฉันอยู่ข้างๆ แม่ของเขา ผู้หญิงที่เพิ่งจะโยนกระเป๋าเสื้อผ้าขาดๆ ของฉันออกมาพ้นรั้วบ้าน พร้อมกับตราหน้าว่าฉันเป็นผู้หญิงแพศยาที่คบชู้สู่ชาย ทั้งที่ความจริงทั้งหมดถูกจัดฉากขึ้นอย่างเลือดเย็น ฉันตะโกนเรียกชื่อเขาจนเสียงแหบพร่า…