Category: TC THÁI

แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลสะท้อนลงบนแก้วไวน์ทรงสูง เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบาคลอไปกับเสียงหัวเราะของแขกเหรื่อในงาน คืนนี้คือคืนครบรอบแต่งงานปีที่ห้าของฉันกับกวิน ห้าปีที่ใครต่อใครต่างพากันอิจฉา ห้าปีที่ฉันทุ่มเททุกลมหายใจเพื่อสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ฉันยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในชุดราตรีสีขาวบริสุทธิ์ มือของฉันลูบไล้หน้าท้องที่ยังคงแบนราบอย่างเบามือ ข้างในนี้มีสิ่งมหัศจรรย์ตัวน้อยๆ กำลังเติบโตขึ้น ผลตรวจครรภ์ในกระเป๋าถือคือของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดที่ฉันเตรียมไว้ให้กวิน ฉันจินตนาการถึงรอยยิ้มของเขา จินตนาการถึงอ้อมกอดที่อบอุ่นเมื่อเขาได้รู้ว่าเขากำลังจะได้เป็นพ่อคน “ณิชา คุณสวยมากจริงๆ” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหลัง กวินเดินเข้ามาสวมกอดฉันจากด้านหลังผ่านกระจก เขายังคงดูดีเหมือนวันแรกที่เราเจอกัน สายตาของเขาดูรักใคร่และทะนุถนอมฉันเสมอมา แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้สายตาคู่นั้น มันซ่อนความเยือกเย็นเอาไว้…

เสียงฝนตกหนักกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ของโรงพยาบาลรัฐในต่างจังหวัด ดังเหง่งหง่างราวกับเสียงระฆังแห่งความตาย พลอยชมพูนอนอยู่บนเตียงคนไข้ที่ส่งกลิ่นเหม็นอับของน้ำยาฆ่าเชื้อ ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดจากการคลอดลูกที่ยาวนานกว่าสิบชั่วโมง เหงื่อกาฬไหลโทรมใบหน้าที่ซีดเซียว มือที่ผอมบางกำผ้าปูเตียงแน่นจนเส้นเลือดปูดโป่ง ในใจของเธอมีเพียงใบหน้าของชายคนหนึ่ง… ธนัตถ์ ชายที่เธอรักสุดหัวใจ ชายที่สัญญาว่าจะดูแลเธอและลูกไปตลอดชีวิต แต่ในขณะที่พลอยชมพูกำลังสู้ตายเพื่อลมหายใจของลูก บนหน้าจอโทรทัศน์เก่าๆ ที่มุมห้องฉุกเฉิน กลับปรากฏภาพงานวิวาห์แห่งปีที่จัดขึ้นอย่างหรูหราในโรงแรมห้าดาวใจกลางกรุงเทพฯ ธนัตถ์ในชุดสูทสีขาวสะอาดตา กำลังยืนเคียงข้างพิม ลูกสาวเศรษฐีอสังหาริมทรัพย์ผู้มั่งคั่ง เขายิ้มแย้มอย่างมีความสุข รอยยิ้มที่เขาเคยใช้ล่อลวงเธอให้ติดกับดักแห่งความรัก…

ค่ำคืนนั้นสายฝนเทกระหน่ำลงมาเหมือนจะล้างโลกทั้งใบให้สิ้นซาก ฉันยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตูเหล็กบานยักษ์ของคฤหาสน์ตระกูลนพรัตน์ น้ำฝนเย็นเฉียบซึมผ่านเสื้อผ้าบาง ๆ จนถึงผิวหนัง แต่นั่นยังไม่เจ็บปวดเท่ากับความเย็นชาที่ส่งออกมาจากสายตาของผู้ชายที่ฉันเคยรักที่สุด นพรัตน์ยืนอยู่ใต้ร่มคันใหญ่ที่คนขับรถถือให้ เขาดูสูงส่ง สะอาดสะอ้าน และห่างไกลจากฉันเหลือเกิน ในขณะที่ฉันยืนแบกท้องที่แก่จวนเจาะคลอดอยู่กลางโคลนตม เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ เพียงแค่โบกมือไล่เหมือนฉันเป็นสิ่งของสกปรกที่หลุดเข้ามาในเขตสายตา คำพูดสุดท้ายของเขาที่ยังก้องอยู่ในหูคือ “ไปซะ ชลิตา อย่าให้ชื่อของเธอมาแปดเปื้อนวงศ์ตระกูลของฉัน” ฉันทรุดตัวลงกับพื้นถนน ความเจ็บปวดจากครรภ์เริ่มถาโถมเข้ามาเป็นระลอก มันไม่ใช่แค่ความเจ็บทางกาย…

แสงไฟสปอร์ตไลท์สีขาวนวลสาดส่องลงมากลางเวที เสียงรัวชัตเตอร์จากกล้องนับร้อยตัวดังประสานกันเหมือนเสียงฝนตกกระทบหลังคาเหล็ก กฤษฎา ยืนอยู่ตรงนั้น เขาสวมชุดสูทสั่งตัดราคาแพงที่ขับเน้นรูปร่างให้ดูสง่างามดุจเทพบุตร รอยยิ้มที่เขาพ่นออกมาใส่เลนส์กล้องนั้นดูอบอุ่นและจริงใจจนไม่มีใครกล้าสงสัยเลยว่า ภายใต้ใบหน้าอันสมบูรณ์แบบนั้นมีความลับอะไรซ่อนอยู่ กฤษฎาคือพระเอกเบอร์หนึ่งของประเทศ เขาคือภาพลักษณ์ของความสมบูรณ์แบบ เป็นต้นแบบของลูกกตัญญูและสุภาพบุรุษที่ผู้หญิงทั้งประเทศใฝ่ฝันถึง แต่ที่หลังเวที ในมุมมืดที่แสงไฟส่องไม่ถึง อนงค์นั่งกำมือตัวเองจนแน่น เธอมองดูความสำเร็จของเขาผ่านรอยแยกของม่านสีดำผืนใหญ่ อนงค์เป็นเพียงช่างแต่งหน้าตัวเล็กๆ ที่คอยซับเหงื่อและเติมแป้งให้เขาในยามที่กล้องหยุดทำงาน เธอเป็นโลกใบที่สอง เป็นเงาที่ไม่มีตัวตน และเป็นคนที่กฤษฎาสัญญาว่าจะดูแลตลอดไป แต่วันนี้หัวใจของเธอกำลังเต้นแรงด้วยความกังวล…

เสียงฝนที่ตกหนักกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ดังสนั่นไปทั่วห้องเช่าแคบๆ กลิ่นอายดินและความชื้นแทรกซึมเข้ามาตามรอยแตกของฝาผนังไม้ พิมพิมลพัสพยายามขยับกะละมังพลาสติกไปรองน้ำที่รั่วลงมาจากเพดาน เสียงหยดน้ำกระทบก้นถังดังกังวานเป็นจังหวะที่น่าหดหู่ เธอถอนหายใจยาวพลางมองไปที่ร่างเล็กๆ ของมะลิ ลูกสาววัยห้าขวบที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนฟูกบางๆ ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงสลัวจากตะเกียงดวงเล็ก มะลิหายใจหอบถี่ ใบหน้าเล็กๆ นั้นแดงซ่านด้วยพิษไข้ พิมเอื้อมมือไปแตะหน้าผากลูกสาว ความร้อนที่สัมผัสได้ทำให้หัวใจของคนเป็นแม่หล่นวูบ เธอไม่มีเงินเหลือพอที่จะซื้อยาลดไข้ดีๆ ให้ลูกได้ในคืนนี้ พิมพิมลพัสจำได้ดีว่าเมื่อหกปีก่อน ชีวิตของเธอไม่ได้เป็นแบบนี้ เธอเคยเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลกในสายตาของคนอื่น เธอแต่งงานกับกฤต…

เสียงเม็ดฝนกระทบกระจกหน้าต่างดังเปาะแปะแว่วมาจากที่ไกลๆ กรุงเทพมหานครในคืนนี้ดูหม่นหมองและวุ่นวายเหมือนเมื่อสิบปีก่อนไม่มีผิด พิมรดายืนนิ่งอยู่หน้ากระจกใสบานใหญ่บนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางเมือง แสงไฟจากท้องถนนเบื้องล่างระยิบระยับเหมือนเพชรที่ถูกโปรยทิ้งไว้บนพื้นดินที่สกปรก เธอกำลังจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเอง ผู้หญิงในชุดสูทสีดำคัตติ้งเนี้ยบที่ดูสง่าและเยือกเย็นจนน่ากลัว ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้มซื่อๆ และหยาดน้ำตาในวันวาน ถูกแทนที่ด้วยแววตาที่เรียบเฉยเหมือนผิวน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็ง มือเรียวยาวของเธอขยับไปสัมผัสที่หน้าท้องเบาๆ แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน แต่ความรู้สึกสั่นสะท้านในคืนนั้นยังคงฝังรากลึกอยู่ในกระดูก คืนที่ฝนตกหนักเหมือนฟ้าจะถล่มลงมา คืนที่เธอก้มลงเก็บเศษธนบัตรที่ถูกขว้างใส่หน้าด้วยมือที่สั่นเทา เสียงของนางดารินยังคงก้องอยู่ในหู มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความรังเกียจเหยียดหยาม บอกว่าเธอเป็นเพียงกาฝากที่หวังจะชูคอในฝูงหงส์ พิมรดายังจำสัมผัสของน้ำฝนที่เย็นเฉียบผสมกับหยดน้ำตาที่ร้อนผ่าวได้ดี เธอถูกขับออกจากคฤหาสน์หรูเหมือนสุนัขข้างถนนตัวหนึ่ง เพียงเพราะเธอตั้งท้องกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตระกูลที่มั่งคั่งที่สุดในประเทศ…

อากาศในบ้านหลังนี้มักจะเย็นยะเยือกเสมอ แม้จะเป็นฤดูร้อนที่แดดแผดเผาเพียงใดก็ตาม ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่า ๆ ในห้องครัว มองดูเข็มนาฬิกาที่เดินไปอย่างเชื่องช้า เสียงติ๊กต็อกของมันเหมือนค้อนเล็ก ๆ ที่คอยตอกย้ำความเงียบเหงาในหัวใจของฉัน มือของฉันลูบไล้ไปบนหน้าท้องที่กลมโตและหนักอึ้ง ลูกรัก… เจ้าคงกำลังหลับอยู่ใช่ไหม? อีกไม่กี่สัปดาห์เราจะได้เจอกันแล้วนะ ฉันกระซิบเบา ๆ กับตัวเอง ความหวังเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้ฉันยังหายใจอยู่ในบ้านที่ไร้ซึ่งความรักแห่งนี้คือสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ข้างใน ลลิน……

เสียงฟ้าร้องคำรามดังสนั่นหวั่นไหวราวกับท้องฟ้ากำลังจะถล่มลงมา แสงฟ้าแลบแปลบปลาบผ่านหน้าต่างบานเก่าของโรงพยาบาลรัฐขนาดเล็ก กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อรุนแรงผสมกับกลิ่นอับชื้นของสายฝนที่สาดซัดเข้ามาตามรอยแตกของขอบหน้าต่าง พิมพ์นอนอยู่บนเตียงคนไข้ที่ปูด้วยผ้าปูสีขาวซีดจนเกือบเป็นสีเทา ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพียงเพราะความหนาวเย็นจากลมพายุภายนอก แต่เป็นเพราะความเจ็บปวดมหาศาลที่เพิ่งผ่านพ้นไปจากการให้กำเนิดชีวิตใหม่ เธอมองไปที่ทารกตัวน้อยที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ในรถเข็นข้างเตียง เด็กชายตัวเล็กที่มีผิวสีชมพูระเรื่อและกลุ่มผมสีดำสนิท เขายังไม่รู้เลยว่าโลกภายนอกที่เขาเพิ่งลืมตาดูไม่งดงามอย่างที่ควรจะเป็น พิมพ์พยายามขยับตัวด้วยความยากลำบาก ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วหน้าท้อง แต่เธอก็ยังเอื้อมมือที่สั่นเทาไปแตะปลายนิ้วเล็กๆ ของลูกน้อย น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินลงมาอาบแก้มที่ซูบผอม เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ ในใจว่า มิน ลูกแม่ ความเงียบในห้องพักฟื้นรวมถูกทำลายลงด้วยเสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบกับพื้นปูนดังเป็นจังหวะหนักแน่นและเย็นชา…

ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพมหานครในเย็นวันนั้นกลายเป็นสีเทาหม่น เมฆครึ้มตั้งเค้ามาแต่ไกลก่อนที่สายฝนจะเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหวเป็นระยะ ราวกับจะประกาศถึงลางร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น หน้าโรงแรมหรูใจกลางเมือง ขบวนรถยนต์ราคาแพงจอดเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ แสงไฟจากโคมระย้าด้านในส่องสว่างออกมานอกถนน สะท้อนกับหยดฝนที่ตกลงมาบนพื้นผิวถนนที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำ ลินยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายผอมบางของเธอสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่เปียกโชกจนแนบไปกับลำตัว มือทั้งสองข้างกุมท้องที่เริ่มนูนออกมาเล็กน้อยอย่างทะนุถนอม ในกระเป๋าเสื้อที่เปียกปอนมีซองกระดาษสีขาวขุ่นที่ข้างในบรรจุผลตรวจครรภ์และภาพอัลตราซาวด์ใบแรกเอาไว้ หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความหวังและความกลัวที่ผสมปนเปกัน เธอไม่ได้มาเพื่อทำลายงานมงคล แต่มาเพื่อขอความเมตตาจากชายที่เธอรักที่สุด ข้างในหอประชุมใหญ่ เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงอย่างนุ่มนวล นนท์ในชุดสูทเจ้าบ่าวสีขาวบริสุทธิ์ดูสง่างามและสมบูรณ์แบบ เขากำลังยืนเคียงข้างลูกสาวเจ้าของอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประเทศ…

แสงไฟระยิบระยับจากตึกสูงเสียดฟ้าของกรุงเทพมหานครในยามค่ำคืนดูเหมือนดวงดาวที่ร่วงหล่นลงมาบนพื้นดิน แต่น่าเสียดายที่แสงเหล่านั้นไม่ได้ให้ความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย รดายืนอยู่บนดาดฟ้าของร้านอาหารสุดหรู ลมหนาวพัดผ่านร่างบางของเธอจนต้องห่อไหล่ แต่สิ่งที่ทำให้เธอสั่นสะท้านยิ่งกว่าลมข้างนอกนั่น คือความจริงที่เธอกำลังกุมไว้ในมือ ผลตรวจครรภ์ที่ยืนยันว่าชีวิตน้อยๆ กำลังก่อตัวขึ้นในกายเธอ หัวใจของรดาเต้นรัวด้วยความกลัวระคนมีความสุขลึกๆ เธอจินตนาการถึงรอยยิ้มของธนวัฒน์ จินตนาการถึงอ้อมกอดที่เขาจะมอบให้เธอเมื่อรู้ข่าวดีนี้ วันนี้เป็นวันฉลองการเลื่อนตำแหน่งเป็นรองประธานบริหารของเขา เธอคิดว่านี่คือของขวัญที่ดีที่สุดที่เธอจะมอบให้เขาได้ในวันแห่งความสำเร็จ ธนวัฒน์เดินออกมาจากกลุ่มผู้คนในชุดสูทราคาแพงที่ตัดเย็บอย่างประณีต ใบหน้าของเขาดูหล่อเหลาและเต็มไปด้วยความมั่นใจ เขาดูเหมือนพระเอกในนิยายที่ใครๆ ก็ต่างพากันอิจฉา เมื่อเขาเห็นรดายืนรออยู่ เขายิ้มกว้างแต่ดวงตากลับไม่ได้มีความอบอุ่นเหมือนที่รดาเคยเห็น เขาก้าวเข้ามาหาเธอพร้อมกับแก้วแชมเปญในมือ…