Category: TC THÁI

กดติดตามก่อนเลย เร็วๆ! ไม่งั้นดูจบแล้วจะเสียดายว่า “เอ๊ะ ทำไมเพิ่งเจอช่องนี้! เสียงฝนที่ตกหนักกระทบหน้าต่างห้องพักในโรงพยาบาลดังระรัว ราวกับจะพยายามตะโกนบอกความลับบางอย่างที่ฉันยังไม่รู้ ฉันลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความพร่ามัว กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อรุนแรงแทรกซึมเข้าสู่โสตประสาทอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้ไม่ใช่ความโล่งใจ แต่มันคือความเหน็บหนาวที่กัดกินเข้าไปถึงกระดูก เพดานสีขาวโพลนดูเหมือนจะขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนฉันรู้สึกอึดอัด ฉันพยายามจะขยับตัว แต่ความเจ็บปวดแปลบจากรอยแผลผ่าตัดที่หน้าท้องก็แล่นพล่านขึ้นมาทันที มันเจ็บเหมือนร่างกายถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ แต่ที่เจ็บกว่านั้นคือความว่างเปล่าในท้องที่เคยนูนเด่น ฉันยกมือขึ้นลูบหน้าท้องอย่างแผ่วเบาด้วยนิ้วที่สั่นเทา มันแฟบลงไปแล้ว หัวใจของฉันเริ่มเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว…

ก่อนจะเริ่ม อย่าลืมกดติดตามช่องนี้นะครับ/นะคะ จะได้ไม่พลาดตอนต่อไป! เสียงฝนตกกระทบหน้าต่างบานใหญ่ในห้องนอนที่กว้างขวางจนน่าใจหาย นลินลืมตาขึ้นมาในความมืดที่คุ้นเคย กลิ่นเทียนหอมอโรม่าที่ธนิทจุดไว้ให้ก่อนนอนยังคงอบอวลอยู่ แต่มันกลับไม่ได้ช่วยให้เธอหลับสบายขึ้นเลยแม้แต่น้อย ทุกคืนวันที่วนมาถึงเดือนนี้ หัวใจของเธอจะหนักอึ้งเหมือนถูกถ่วงด้วยก้อนหินขนาดมหึมา เธอขยับกายอย่างเงียบเชียบเพื่อไม่ให้ชายหนุ่มที่นอนอยู่ข้าง ๆ รู้สึกตัว ธนิทเป็นสามีที่สมบูรณ์แบบ เขายังคงหล่อเหลา สุขุม และดูแลเธออย่างดีเสมอมา โดยเฉพาะในช่วงเจ็ดปีที่ผ่านมาหลังจากเกิด “เหตุการณ์นั้น” เขาทำหน้าที่เป็นเกราะกำแพงปกป้องเธอจากความใจสลาย แต่ในความสมบูรณ์แบบนั้น…

กดติดตามไว้เลย แล้วมาดูกันว่าเรื่องนี้จะพีคขนาดไหน! เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องผ่าตัดดังหึ่งอยู่ในหูของฉัน มันเป็นเสียงที่เย็นชาและไร้ความรู้สึกพอๆ กับเตียงเหล็กที่ฉันนอนอยู่ ฉันจำได้ว่าร่างกายของฉันสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความหนาวเพียงอย่างเดียว แต่เพราะความหวาดกลัวที่กัดกินลึกเข้าไปในทรวงอก แสงไฟบนเพดานสว่างจ้าจนฉันต้องหลับตาลงเป็นพักๆ ทุกครั้งที่ลืมตา ฉันจะเห็นเงาของเหล่าหมอและพยาบาลที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับหุ่นยนต์ กลิ่นยาฆ่าเชื้อฉุนกะทัดรัดอยู่ในจมูก มันเป็นกลิ่นที่ฉันจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต กลิ่นของความตายที่ซ่อนอยู่ในคราบของความสะอาดสะอ้าน ฉันพยายามหายใจเข้าลึกๆ แต่หัวใจของฉันกลับเต้นระรัวจนเจ็บหน้าอก มือของฉันกำขอบเตียงไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ในใจของฉันเรียกหาเพียงคนเดียว ปกรณ์… คุณอยู่ที่ไหน?…

ก่อนจะเริ่มเรื่องดราม่าสุดมัน อย่าลืมกดติดตามช่องเราก่อนนะครับ/นะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวความลับหลุดแล้วจะหาว่าไม่เตือน! ฉันจำวันแรกที่ฉันก้าวเท้าเข้ามาในคฤหาสน์อัศวกุลได้ดี ราวกับว่ามันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง ลมเย็นที่พัดผ่านประตูรั้วเหล็กดัดขนาดมหึมาทำให้ฉันหนาวสั่นไปถึงกระดูก ทั้งที่แดดบ่ายของกรุงเทพฯ ยังแผดเผาอย่างหนักหน่วง คฤหาสน์สีขาวหลังใหญ่นี้ดูราวกับปราสาทในเทพนิยาย พื้นหินอ่อนขัดเงาวับจนสะท้อนเงาใบหน้าของฉันที่ดูซีดเซียวด้วยความตื่นเต้น ในตอนนั้น ฉันคิดจริงๆ ว่าตัวเองคือซินเดอเรลล่าผู้โชคดี พิมลาภัส เด็กกำพร้าที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากพู่กันและสีน้ำ กลับได้แต่งงานกับธีรัช ทายาทเพียงคนเดียวของมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของประเทศ ธีรัชกุมมือฉันไว้แน่นในวันนั้น เขายิ้มด้วยแววตาที่ดูเหมือนจะรักฉันสุดหัวใจ…

ก่อนจะเริ่มเรื่องดราม่าสุดมัน อย่าลืมกดติดตามช่องเราก่อนนะครับ/นะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวความลับหลุดแล้วจะหาว่าไม่เตือน! เสียงเปียโนหลังเก่าในห้องอัดเสียงที่มืดสลัวยังคงดังเหงา ๆ เหมือนหัวใจของฉันที่กำลังเต้นอยู่ท่ามกลางความเงียบ มันเป็นท่วงทำนองที่ฉันกลั่นออกมาจากหยดน้ำตาและเศษเสี้ยวของความทรงจำ ฉันชื่อริน หรือที่คนในวงการเพลงรู้จักกันในฐานะเงาที่ไม่มีตัวตน ทุกตัวโน้ตที่กวินร้องบนเวทีแสงสีตระการตานั้น คือลมหายใจที่ฉันมอบให้เขา ฉันนั่งอยู่หลังแผงควบคุม มองดูผู้ชายที่ฉันรักที่สุดในชีวิตกำลังเปล่งประกายผ่านกระจกกั้นห้องอัด เขากำลังร้องเพลงที่ฉันแต่งขึ้นในคืนที่ฉันแพ้ท้องอย่างหนัก นิ้วมือของฉันยังสั่นเทาจากการตรากตรำเขียนสกอร์เพลงทั้งคืนเพื่อให้เขาได้มีผลงานใหม่ไปเสนอค่าย กวินหันมาส่งยิ้มให้ฉันผ่านกระจก ยิ้มที่เคยทำให้ฉันเชื่อว่าเขาคือโลกทั้งใบ แต่ในดวงตาคู่นั้น ฉันเริ่มมองเห็นอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความรักที่บริสุทธิ์เหมือนวันแรกที่เราเจอกันในบาร์เล็ก…

ก่อนจะเริ่มเรื่องดราม่าสุดมัน อย่าลืมกดติดตามช่องเราก่อนนะครับ/นะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวความลับหลุดแล้วจะหาว่าไม่เตือน! เสียงฝนตกหนักกระทบหน้าต่างกระจกของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในค่ำคืนที่มืดมิด แสงฟ้าแลบแปลบปลาบสะท้อนให้เห็นใบหน้าของ นารา ที่เต็มไปด้วยเหงื่อและคราบน้ำตา เธอกำลังนอนอยู่บนเตียงคลอด ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างกายเหมือนเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง แต่ในหัวใจของเธอกลับพองโตด้วยความหวัง เพราะนี่คือวันที่เธอรอคอยมาตลอดเก้าเดือน วันที่จะได้เห็นหน้าลูกน้อยที่เป็นพยานรักระหว่างเธอกับ ธนา สามีที่เป็นถึงศัลยแพทย์สูตินรีเวชฝีมือดี นาราสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายตามคำสั่งของพยาบาล เสียงของธนาดังอยู่ข้างหู เขาบอกให้เธออดทน เขาบอกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย…

แสงไฟสปอร์ตไลท์สีขาวนวลสาดส่องลงมาบนพรมแดงที่ทอดยาว พิมนภาในชุดราตรีสีขาวบริสุทธิ์ดูสง่างามราวกับนางฟ้าที่หลุดออกมาจากภาพวาด ท้องที่นูนเด่นชัดขึ้นมาเพราะอายุครรภ์แปดเดือนไม่ได้ทำให้ความงามของเธอลดน้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียว เธอยิ้มให้กล้องด้วยความอ่อนโยน มือข้างหนึ่งลูบไล้หน้าท้องอย่างแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของชีวิตน้อยๆ ที่อยู่ข้างใน ซึ่งเป็นพยานรักระหว่างเธอกับกร ผู้กำกับหนุ่มไฟแรงที่กำลังยืนโอบเอวเธออยู่ข้างๆ กรส่งยิ้มที่ดูแสนอบอุ่นให้ช่างภาพทุกคนที่รุมล้อม เขาประกาศต่อหน้าสื่อมวลชนว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะเป็นผลงานชิ้นเอกที่เขามอบให้เป็นของขวัญแด่ภรรยาและลูกที่กำลังจะเกิดมา โดยมีเมย์ น้องสาวบุญธรรมของพิมนภายืนอยู่เยื้องไปทางด้านหลัง เมย์คอยจัดชายกระโปรงและส่งน้ำให้พิมนภาอยู่ตลอดเวลาในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวที่ซื่อสัตย์ แต่หากใครสังเกตลึกลงไปในดวงตาของเมย์ จะเห็นประกายความริษยาที่วูบผ่านออกมาทุกครั้งที่แสงแฟลชกระทบใบหน้าของพี่สาว พิมนภาไม่เคยระแคะระคายเลยว่าภายใต้หน้ากากแห่งความรักและความหวังดีนั้นมีความอำมหิตซ่อนอยู่ แผนการลวงโลกเริ่มต้นขึ้นในคืนที่อากาศขมุกขมัว ณ สตูดิโอเก่าแก่ชายป่า…

เดี๋ยวก่อนนน! ถ้ายังไม่กดติดตาม ห้ามเริ่มดูนะ เดี๋ยวพล็อตพีคแล้วคุณจะติดงอมแงม! เสียงดนตรีคลาสสิกเบาๆ ในงานเลี้ยงฉลองครบรอบ 5 ปีของบริษัทพิมลอจิสติกส์ยังคงดังก้องอยู่ในหูของฉัน มันคือค่ำคืนที่ฉันคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก ฉันสวมชุดคลุมท้องผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ ยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับ มือข้างหนึ่งลูบท้องที่นูนเด่นออกมา อีกข้างหนึ่งกุมมือของธนัท สามีที่เป็นทั้งคู่ชีวิตและทนายความคู่ใจของเรา เขาหันมายิ้มให้ฉัน ดวงตาของเขาดูอบอุ่นและเต็มไปด้วยความรัก จนฉันไม่เคยเฉลียวใจเลยว่าภายใต้หน้ากากนั้นมีความอำมหิตซ่อนอยู่ “พิม คุณต้องพักผ่อนบ้างนะ ลูกในท้องคงอยากให้คุณแม่นั่งพักแล้ว”…

ก่อนจะเริ่มเรื่องดราม่าสุดมัน อย่าลืมกดติดตามช่องเราก่อนนะครับ/นะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวความลับหลุดแล้วจะหาว่าไม่เตือน! ฉันลูบหน้าท้องที่นูนเด่นของตัวเองเบาๆ สัมผัสได้ถึงแรงดิ้นเล็กๆ จากข้างในที่คอยย้ำเตือนว่าฉันไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในโลกใบนี้ มันเป็นความรู้สึกที่มหัศจรรย์และเปราะบางในเวลาเดียวกัน ในฐานะสถาปนิก ฉันเคยชินกับการคำนวณโครงสร้างที่มั่นคง การวางรากฐานที่ไม่มีวันสั่นคลอน แต่ตอนนี้ ร่างกายของฉันกลับกลายเป็นสิ่งก่อสร้างที่ฉันควบคุมไม่ได้ และดูเหมือนว่าจิตใจของฉันเองก็เริ่มจะเป็นแบบนั้นด้วย บ้านของเราสวยงามเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารสถาปัตยกรรม กริชเป็นคนออกแบบส่วนต่อเติมทั้งหมดเพื่อให้รับกับแสงยามเช้า เขาบอกว่าแสงธรรมชาติจะช่วยให้จิตใจของฉันสงบขึ้นในช่วงที่ฮอร์โมนแปรปรวน กริชเป็นสามีที่ใครๆ ก็ต้องอิจฉา เขาเป็นจิตแพทย์ชื่อดังที่มีรอยยิ้มอบอุ่นและน้ำเสียงที่นุ่มนวลเหมือนกำมะหยี่ ทุกเช้าเขาจะตื่นมาเตรียมอาหารเช้าที่มีสารอาหารครบถ้วน…

ก่อนจะเริ่มเรื่องดราม่าสุดมัน อย่าลืมกดติดตามช่องเราก่อนนะครับ/นะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวความลับหลุดแล้วจะหาว่าไม่เตือน! กลิ่นหอมของซุปเห็ดเป๋าฮื้อที่เคี่ยวจนได้ที่โชยออกมาจากห้องครัว มันเป็นกลิ่นที่คุ้นเคย กลิ่นที่นรินทร์หลงรักมาตลอดทั้งชีวิต ในฐานะทายาทเพียงคนเดียวของอาณาจักรอาหาร “โกลเด้น เฮอริเทจ” เธอเติบโตมาในห้องครัว ท่ามกลางเสียงตะหลิวกระทบกระทะและไอร้อนที่อบอวลไปด้วยเครื่องเทศราคาแพง แต่ในวันนี้ นรินทร์ไม่ได้ยืนอยู่หน้าเตาเหมือนเคย เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวยาวกลางคฤหาสน์หรู มือข้างหนึ่งลูบท้องที่นูนเด่นชัดขึ้นทุกวัน ลูกสาวตัวน้อยของเธอกำลังจะลืมตาดูโลกในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า และนั่นคือเหตุผลที่เธอตัดสินใจวางมือจากทุกอย่างเพื่อทำหน้าที่แม่ให้ดีที่สุด กริชเดินออกมาจากครัวพร้อมชามกระเบื้องเคลือบลายครามในมือ รอยยิ้มของเขาดูอบอุ่นและอ่อนโยนเสมอในสายตาของเธอ เขาคือเชฟมือหนึ่งที่เธอเป็นคนปั้นมากับมือ…