Blogs

HỒI 1 – PHẦN 1 เสียงฝนตกหนักกระทบกระจกหน้าต่างบานสูงของคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธีดังระรัวเหมือนจังหวะกลองที่บีบคั้นหัวใจ นรินทร์ยืนนิ่งอยู่หน้าเตาในห้องครัวที่กว้างขวางทว่าเงียบเหงา กลิ่นหอมของต้มข่าไก่ที่เธอตั้งใจปรุงสุดฝีมืออบอวลไปทั่วห้อง แต่มันกลับไม่ได้ทำให้บรรยากาศในบ้านหลังนี้อบอุ่นขึ้นเลย มือเรียวบางประคองทัพพีไม้ไว้อย่างสั่นเทา เธอพยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาเมื่อนึกถึงสายตาเย็นชาของปกรณ์เมื่อเช้า วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่สามของเธอและเขา แต่ดูเหมือนว่าจะมีเพียงเธอคนเดียวที่จำมันได้ นรินทร์ก้มมองแหวนแต่งงานบนนิ้วนางข้างซ้าย มันเริ่มหลวมหลุดได้ง่ายพอๆ กับความสัมพันธ์ที่เธอกำลังพยายามรักษาไว้ด้วยกำลังทั้งหมดที่มี เธอใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังนี้เหมือนคนรับใช้ชั้นสูงที่ไม่มีสิทธิ์มีเสียงใดๆ หน้าที่เดียวของเธอคือการดูแลสามีและปรนนิบัติคุณหญิงสุมาลี แม่สามีผู้สูงศักดิ์ที่มองเธอเป็นเพียงขยะที่บังเอิญติดเท้าลูกชายเข้ามาในบ้าน นรินทร์จัดวางชามอาหารลงบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีราคาแพงอย่างประณีต…

องก์ที่ 1 – ส่วนที่ 1 กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเค้กวานิลลาที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ อบอวลไปทั่วห้องครัวขนาดเล็กแต่แสนอบอุ่น ฉันประคองถาดเค้กออกมาวางบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง บนหน้าเค้กมีตัวอักษรสีฟ้าเขียนว่า “สุขสันต์วันเกิดครบ 2 ขวบ ตะวัน ลูกรัก” วันนี้เป็นวันที่ฉันมีความสุขที่สุดในชีวิต ตะวันลูกชายตัวน้อยของฉันกำลังหลับปุ๋ยอยู่ในเปลไม้ข้างหน้าต่าง แสงแดดยามบ่ายที่ส่องลงมาบนแก้มใสๆ ของเขาทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาด้วยความรักสุดหัวใจ ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา…

นี่คือ หồi 1 – ส่วนที่ 1 ของกิตติกรรมประกาศแห่งความเจ็บปวดและการทวงคืน แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านม่านลูกไม้สีขาวสะอาดตาในห้องนั่งเล่นของบ้านหลังใหญ่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่ฉันบรรจงปักใส่แจกันกระจายไปทั่วห้อง วันนี้เป็นวันที่หัวใจของฉันพองโตที่สุด วันครบรอบวันเกิดปีที่สองของเป่า ลูกชายตัวน้อยที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของฉัน ฉันก้มลงมองใบหน้าที่หลับสนิทของลูก ขนตายาวงอนและลมหายใจที่สม่ำเสมอนั้นทำให้ฉันรู้สึกว่าความเหนื่อยยากทั้งหมดในการสร้างครอบครัวนี้ขึ้นมามันช่างคุ้มค่าเหลือเกิน ฉันชื่อนลิน ผู้หญิงที่ใครๆ ต่างก็บอกว่าโชคดีที่สุดในโลก ฉันมีอาชีพเป็นสถาปนิกที่มีชื่อเสียง มีบ้านที่สวยงาม…