Blogs

เสียงหยดน้ำที่ตกลงกระทบหลังคาสังกะสีเก่า ๆ ดังรบกวนสมาธิของฉันมานานกว่าสองชั่วโมงแล้ว กลิ่นควันไฟจาง ๆ ผสมกับกลิ่นน้ำมันที่ไหม้อยู่บนเตาในร้านอาหารตามสั่งท้ายซอยยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกไม่จางหาย ฉันชื่อหลิน และนี่คือชีวิตของฉัน ชีวิตที่ถูกหล่อหลอมด้วยคราบน้ำมันและความเหนื่อยล้า ฉันก้มลงมองมือตัวเองที่ทั้งหยาบและแดงก่ำจากการหยิบจับของร้อนและล้างจานในน้ำเย็นจัดมาทั้งคืน มือคู่นี้แหละที่ส่งเสียให้ผู้ชายคนหนึ่งได้เดินไปตามความฝัน กานต์เป็นผู้ชายที่ฉันรักที่สุด เขาคือแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในห้องเช่าแคบ ๆ ที่มืดมิดของเรา เราทั้งคู่โตมาด้วยความว่างเปล่า ไม่มีต้นทุนชีวิต ไม่มีครอบครัวที่คอยหนุนหลัง มีเพียงกันและกันที่ประคองกันมาตั้งแต่วันที่ไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อข้าวประทังหิว ฉันจำได้ดีถึงวันที่ฉันตัดสินใจลาออกจากมหาวิทยาลัย…

Hồi 1 – Phần 1 เสียงพัดลมเก่าที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดอยู่ในห้องเช่าแคบ ๆ ย่านชานเมืองกลายเป็นจังหวะชีวิตที่อรินคุ้นเคยมาตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอนั่งอยู่บนเตียงไม้ขนาดเล็กที่ส่งเสียงประท้วงทุกครั้งที่ขยับตัว ในมือของเธอมีแท่งพลาสติกสีขาวเล็ก ๆ ที่ปรากฏขีดสีแดงเข้มสองขีดชัดเจน อรินจ้องมองมันด้วยหัวใจที่เต้นรัว ราวกับว่านี่คือปาฏิหาริย์เพียงอย่างเดียวที่เกิดขึ้นในชีวิตที่แสนเหนื่อยล้าของเธอ น้ำตาอุ่น ๆ ค่อย ๆ ไหลอาบแก้ม ไม่ใช่เพราะความเศร้า…

เสียงฝนตกกระทบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหราดังสนั่นไปทั่วห้อง พิมยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานยาว มือเรียวบางลูบท้องที่แก่จัดอย่างแผ่วเบา วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้าของเธอและกริช ในกระจกนั้นเธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะมีความสุขที่สุดในโลก เธอมีสามีที่ประสบความสำเร็จ มีบ้านที่ใหญ่โต และกำลังจะมีโซ่ทองคล้องใจในอีกไม่กี่วันข้างหน้า พิมอมยิ้มเมื่อนึกถึงวันที่เธอและกริชยังเป็นเพียงนักศึกษาไฟแรงที่ไม่มีอะไรเลย นอกจากความฝันและดินสอเขียนแบบหนึ่งแท่ง ในตอนนั้นกริชบอกกับเธอเสมอว่า เขาจะสร้างอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่เพื่อเธอ และเขาก็ทำได้จริงๆ พิมยอมทิ้งอนาคตสถาปนิกดาวรุ่งของตัวเองเพื่อมาเป็นลมใต้ปีกให้เขา เธอเป็นคนช่วยเขาร่างแบบโปรเจกต์แรกๆ จนบริษัทของเขาเติบโตอย่างรวดเร็ว สำหรับพิมแล้ว ความสำเร็จของกริชก็คือความสำเร็จของเธอ พิมหันไปมองชุดสูทที่เตรียมไว้ให้กริชบนเตียง เธอเตรียมดินเนอร์สุดพิเศษไว้รอเขาที่ห้องอาหารชั้นล่าง…

แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะยังคงส่องสว่างท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องทำงานในเวลาล่วงเลยเข้าสู่เช้าวันใหม่ พริมก้มหน้าก้มตาอยู่กับแผ่นพิมพ์เขียวขนาดใหญ่บนโต๊ะไม้ตัวเดิมที่เธอใช้มาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ปลายนิ้วเรียวบางลากผ่านเส้นสายที่คดเคี้ยวไปมาอย่างประณีต ทุกตารางนิ้วบนกระดาษแผ่นนี้ไม่ใช่แค่โครงสร้างของตึกสูงหรือบ้านหรู แต่มันคือผลงานชิ้นเอกที่เธอตั้งใจสร้างสรรค์ขึ้นเพื่อเป็นของขวัญครบรอบห้าปีของการแต่งงานระหว่างเธอกับกวิน พริมยิ้มออกมาบางๆ เมื่อนึกถึงรอยยิ้มของสามีในวันที่เขาเห็นผลงานชิ้นนี้สำเร็จ เขาเป็นผู้บริหารไฟแรงที่มักจะบ่นเสมอว่าอยากได้อาคารสำนักงานที่ดูมีชีวิตชีวาและเป็นมิตรกับผู้คน และเธอก็ใช้ความรู้ความสามารถในฐานะสถาปนิกทุ่มเททุกอย่างลงไปใน “โปรเจกต์แห่งแสงสว่าง” นี้ ในห้องที่เงียบสนิท เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ สลับกับเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะแห่งความสุข พริมเอื้อมมือไปหยิบแผ่นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักออกมาดูอีกครั้ง มันไม่ใช่แบบแปลนอาคาร แต่มันคือผลตรวจสุขภาพจากโรงพยาบาลที่ระบุชัดเจนว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว ความรู้สึกตื้นตันใจเอ่อล้นจนดวงตาคู่สวยเริ่มมีน้ำตาคลอเบาๆ เธอยกมือขึ้นลูบท้องที่ยังคงราบเรียบอย่างแผ่วเบาด้วยความรักที่ยากจะอธิบายได้…

HỒI 1 – PHẦN 1: ÁNH HÀO QUANG TRÊN VŨ ĐÀI GIẢ TẠO แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับล้อกับฟองแชมเปญในแก้วทรงสูง กลิ่นหอมของดอกลิลลี่สีขาวนับหมื่นดอกอบอวลไปทั่วโถงจัดเลี้ยงหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาว เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงอย่างแผ่วเบา ขับกล่อมเหล่าแขกเหรื่อผู้สูงศักดิ์ในชุดราตรีและสูทสั่งตัดราคาแพง นี่คือค่ำคืนที่ถูกขนานนามว่าเป็น “งานแต่งงานแห่งปี” ระหว่างมหาเศรษฐีอสังหาริมทรัพย์รุ่นใหญ่…

ฉันจำกลิ่นหอมของแกงส้มชะอมกุ้งในเย็นวันนั้นได้ดี มันเป็นกลิ่นของความสุขที่ฉันตั้งใจปรุงแต่งขึ้นมาเพื่อฉลองวันครบรอบแต่งงานปีที่สามของเรา บนโต๊ะอาหารมีเทียนหอมกลิ่นวานิลลาที่กริชชอบวางอยู่ข้างแจกันดอกกุหลาบสีขาว ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบจนฉันเผลอยิ้มออกมาคนเดียวในห้องครัวที่เงียบสงบ ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนของฉันมีกล่องของขวัญเล็ก ๆ กล่องหนึ่ง ในนั้นไม่ได้มีนาฬิกาหรูหรือเนกไทราคาแพง แต่มันมีแผ่นตรวจครรภ์ที่ขึ้นขีดสีแดงเข้มสองขีด ฉันเฝ้ารอเวลานี้มานานเหลือเกิน เวลาที่จะบอกเขาว่าเรากำลังจะมีโซ่ทองคล้องใจด้วยกันเสียที เสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินไปอย่างเชื่องช้า เข็มยาวเคลื่อนผ่านตัวเลขไปทีละตัว จากหนึ่งทุ่มเป็นสองทุ่ม และล่วงเลยไปจนเกือบเที่ยงคืน อาหารบนโต๊ะเริ่มเย็นชืดพอ ๆ กับหัวใจของฉันที่เริ่มสั่นไหวด้วยความกังวล ฉันพยายามโทรหาเขาหลายสิบสาย แต่เสียงที่ตอบกลับมามีเพียงสัญญาณฝากหมายเลขโทรศัพท์…

แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธี ไม่ได้ช่วยให้หัวใจของนารารู้สึกอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ในมุมห้องครัว มือที่บวมเป่งจากการตั้งครรภ์เข้าเดือนที่แปดลูบหน้าท้องอย่างแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวเล็กๆ ของชีวิตน้อยๆ ที่อยู่ข้างใน ลูกคือสิ่งเดียวที่ทำให้นารายังคงมีแรงหายใจอยู่ในบ้านหลังนี้ บ้านที่ครั้งหนึ่งเธอเคยหลงผิดคิดว่าเป็นสวรรค์ แต่ในวันนี้มันกลับไม่ต่างอะไรจากกรงขังที่เยือกเย็น เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังใกล้เข้ามา นาราพยายามพยุงร่างกายที่หนักอึ้งให้ลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก คุณหญิงพิมพิศา แม่สามีของเธอ เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย สายตาที่มองมาที่นารานั้นเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์เหมือนมองขยะชิ้นหนึ่ง คุณหญิงไม่ได้มองมาที่ท้องของนาราด้วยความเมตตาเลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งที่ในนั้นคือหลานแท้ๆ ของเธอเอง…