“ความภาคภูมิใจในรอยน้ำตา” (Hào Quang Trong Nước Mắt).
แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะยังคงส่องสว่างท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องทำงานในเวลาล่วงเลยเข้าสู่เช้าวันใหม่ พริมก้มหน้าก้มตาอยู่กับแผ่นพิมพ์เขียวขนาดใหญ่บนโต๊ะไม้ตัวเดิมที่เธอใช้มาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ปลายนิ้วเรียวบางลากผ่านเส้นสายที่คดเคี้ยวไปมาอย่างประณีต ทุกตารางนิ้วบนกระดาษแผ่นนี้ไม่ใช่แค่โครงสร้างของตึกสูงหรือบ้านหรู แต่มันคือผลงานชิ้นเอกที่เธอตั้งใจสร้างสรรค์ขึ้นเพื่อเป็นของขวัญครบรอบห้าปีของการแต่งงานระหว่างเธอกับกวิน พริมยิ้มออกมาบางๆ เมื่อนึกถึงรอยยิ้มของสามีในวันที่เขาเห็นผลงานชิ้นนี้สำเร็จ เขาเป็นผู้บริหารไฟแรงที่มักจะบ่นเสมอว่าอยากได้อาคารสำนักงานที่ดูมีชีวิตชีวาและเป็นมิตรกับผู้คน และเธอก็ใช้ความรู้ความสามารถในฐานะสถาปนิกทุ่มเททุกอย่างลงไปใน “โปรเจกต์แห่งแสงสว่าง” นี้ ในห้องที่เงียบสนิท เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ สลับกับเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะแห่งความสุข พริมเอื้อมมือไปหยิบแผ่นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักออกมาดูอีกครั้ง มันไม่ใช่แบบแปลนอาคาร แต่มันคือผลตรวจสุขภาพจากโรงพยาบาลที่ระบุชัดเจนว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว ความรู้สึกตื้นตันใจเอ่อล้นจนดวงตาคู่สวยเริ่มมีน้ำตาคลอเบาๆ เธอยกมือขึ้นลูบท้องที่ยังคงราบเรียบอย่างแผ่วเบาด้วยความรักที่ยากจะอธิบายได้…