Blogs

บทที่ 1: จุดเริ่มต้นของคำว่า “คนเดียว” – ตอนที่ 1 ฉันชื่อลิน ชีวิตของฉันคลุกคลีอยู่กับสีสันที่ซีดจางและกลิ่นอายของกาลเวลา งานของฉันคือการบูรณะภาพวาดเก่า การคืนลมหายใจให้กับสิ่งที่คนอื่นมองว่าผุพัง ฉันรักงานนี้ เพราะในโลกของภาพวาด เราสามารถแก้ไขความผิดพลาดได้ด้วยปลายนิ้ว แต่ในโลกแห่งความจริง ฉันกลับไม่เคยรู้เลยว่าชีวิตตัวเองกำลังจะถูกแต้มสีที่เจ็บปวดที่สุดลงไป วันนั้นเป็นวันธรรมดาวันหนึ่งในหอศิลป์ แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างลงมาเป็นลำแสงสีทอง ฉันกำลังยืนพิจารณาภาพวาดหญิงสาวนิรนามคนหนึ่งที่สีเริ่มหลุดลอก จนกระทั่งฉันรู้สึกถึงการปรากฏตัวของใครบางคนข้างๆ…

เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของลูกน้อยที่หลับสนิทอยู่ในอ้อมแขน คือท่วงทำนองที่ไพเราะที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมาในชีวิต ฉันนอนมองดวงหน้าจิ้มลิ้มนั้นด้วยหัวใจที่พองโต ความเจ็บปวดจากการคลอดเมื่อวันก่อนดูเหมือนจะจางหายไปเป็นปลิดทิ้ง เพียงแค่ได้เห็นปลายนิ้วเล็กๆ สัมผัสลงบนหน้าอกของฉัน กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นอายของชีวิตใหม่ทำให้บ้านเช่าหลังเล็กๆ หลังนี้ดูเหมือนวิมานที่สว่างไสวที่สุดในโลก ฉันจำได้ดีถึงวันที่เราก้าวเท้าเข้ามาที่นี่ครั้งแรก ธนัตถ์จับมือฉันไว้แน่น เขาสัญญาด้วยแววตาที่เป็นประกายว่า บ้านเช่าหลังนี้จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรา เขาบอกว่ามันคือรังรักชั่วคราวที่จะบ่มเพาะความฝัน เพื่อที่เราจะมีบ้านหลังใหญ่ที่มีรั้วรอบขอบชิด มีสนามหญ้าให้ลูกของเราได้วิ่งเล่นในอนาคต ฉันเชื่อเขาอย่างหมดหัวใจ ฉันรักเขาจนมองข้ามความเก่าคร่ำคร่าของผนังห้อง มองข้ามเสียงพัดลมเพดานที่ดังเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่เปิด เพราะฉันคิดเสมอว่า…

เสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องฟ้าที่มืดมิด ฝนตกลงมาอย่างหนักจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า เสียงเม็ดฝนกระทบหลังคาโรงพยาบาลรัฐเก่า ๆ ดังเหง่งหง่าง ราวกับจะตอกย้ำความอ้างว้างในหัวใจของฉัน ฉันนอนอยู่บนเตียงเข็นที่กำลังถูกรีบเร่งพาเข้าห้องคลอด ความเจ็บปวดที่ท้องบีบคั้นจนฉันหายใจไม่ออก เหงื่อเย็น ๆ ผุดพรายไปทั่วใบหน้า มือของฉันสั่นเทา พยายามไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยว และที่ตรงนั้น มีมือของกวินที่ฉันจับไว้แน่น กวิน… ผู้ชายที่เป็นทั้งโลกของฉัน ฉันมองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังและความเจ็บปวด ฉันกระซิบเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่แหบพร่า ขอร้องให้เขาอย่าทิ้งฉันไปในวินาทีที่ฉันต้องการเขามากที่สุด…

เสียงฝนตกหนักกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ของศาลเจ้าท้ายหมู่บ้านดังสนั่นจนแทบไม่ได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง ฉันยืนอยู่ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงตะเกียงวับแวม กลิ่นธูปจางๆ และความเย็นเยียบของสายฝนที่สาดเข้ามาตามแรงลมข้างกายของฉันคือธนัตถ์ ชายหนุ่มที่ฉันรักสุดหัวใจ เขากำลังคุกเข่าลงบนพื้นปูนที่เย็นเฉียบ มือของเขากุมมือฉันไว้แน่น สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาสั่นเทาเล็กน้อย แต่น้ำเสียงที่เขากล่าวออกมากลับหนักแน่นราวก้อนหิน เขามองสบตาฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความจริงจัง สายตาที่ทำให้ฉันเชื่อว่าโลกทั้งใบของเขามีแค่ฉันเพียงคนเดียว ธนัตถ์กล่าวคำสาบานต่อหน้าองค์เทพเจ้าในศาลเจ้าที่เงียบสงัดว่า เขาขอเอาชีวิตและอนาคตทั้งหมดเป็นเดิมพัน เขาจะรับผิดชอบฉันและลูกในท้องอย่างดีที่สุด เขาจะไม่มีวันทอดทิ้งเราไปไหน หากเขาผิดคำสาบานแม้เพียงก้าวเดียว ขอให้ชีวิตของเขาพบกับความพินาศและสูญเสียทุกอย่างที่เขารักไปจนหมดสิ้น ในวินาทีนั้น ฉันน้ำตาไหลออกมาด้วยความตื้นตันใจ…

แสงไฟสปอร์ตไลท์บนเวทีสว่างจ้าจนฉันต้องหรี่ตาลง เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้องโถงหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาว กลิ่นหอมของดอกไม้ราคาแพงและน้ำหอมแบรนด์เนมลอยอบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกวิงเวียนอย่างบอกไม่ถูก ฉันยืนอยู่ตรงมุมมืดที่สุดของห้อง พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อให้เข้ากับชุดเดรสสีหวานราคาถูกที่ฉันตั้งใจตัดเย็บด้วยตัวเองเพื่อวันนี้ บนเวทีนั้น ผู้ชายที่เพิ่งได้รับรางวัลสถาปนิกดาวรุ่งแห่งปีดูสง่างามเหลือเกิน ทานิชในชุดสูทสีเทาเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีตดูราวกับเจ้าชายในเทพนิยาย เขายิ้มกว้างอย่างมั่นใจ แววตาคมกริบนั้นฉายแววแห่งชัยชนะและความทะเยอทะยานที่ไม่มีวันสิ้นสุด ฉันมองเขาด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน ทั้งภาคภูมิใจ ทั้งรัก และทั้งหวาดหวั่น ทานิชเป็นคนที่คำนวณทุกอย่างในชีวิตเสมอ เขาบอกฉันเสมอว่าความสำเร็จไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือการวางแผนที่แม่นยำและการกำจัดตัวแปรที่ผิดพลาดออกไปจากกระดาน และในวันนี้ แผนการของเขาก็ดูจะสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ…

เสียงระฆังวิวาห์ดังกังวานไปทั่วห้องโถงจัดเลี้ยงที่หรูหราที่สุดในกรุงเทพฯ กลิ่นหอมของดอกมะลิและกุหลาบขาวอบอวลไปทั่วงานจนฉันรู้สึกเวียนหัว แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับล้อกับเพชรบนคอของฉัน มันหนัก หนักจนฉันรู้สึกเหมือนมันกำลังกดทับลำคอให้หายใจไม่ออก แต่ฉันก็ยังคงยิ้ม ยิ้มให้กว้างที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทำได้ในวันที่ใครๆ ก็บอกว่าฉันคือซินเดอเรลล่าที่โชคดีที่สุดในโลก ฉันชื่อกัญญา เด็กกำพร้าที่เติบโตมาในสถานสงเคราะห์ที่ไม่มีแม้แต่ชื่อนามสกุลที่น่าภาคภูมิใจ ชีวิตของฉันเคยมีแต่สีเทา จนกระทั่งฉันได้พบกับอศวิน เขาเข้ามาเหมือนแสงอาทิตย์ยามเช้า อบอุ่น อ่อนโยน และมอบโลกทั้งใบให้กับฉัน วันนี้เขาดูหล่อเหลาราวกับเจ้าชายในชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์ มือของเขาที่กุมมือฉันไว้นั้นอุ่นรุ่ม แต่น่าแปลกที่ใจของฉันกลับเริ่มสั่นระรัวด้วยความกังวลที่อธิบายไม่ได้ “คุณสวยที่สุดเลยกัญญา”…

แสงไฟจากเมืองใหญ่ที่มองเห็นผ่านหน้าต่างบานนี้ดูสวยงามเสมอ แต่มันเป็นความสวยงามที่ฉันทำได้เพียงแค่มองดูอยู่ไกลๆ เท่านั้น ฉันชื่อนารา และที่นี่คือห้องชุดบนชั้นดาดฟ้าที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมที่เงียบที่สุดของกรุงเทพฯ มันเป็นโลกใบเล็กๆ ที่ฉันใช้ร่วมกับเขา กวิน ผู้ชายที่โลกภายนอกรู้จักในฐานะศัลยแพทย์มือหนึ่งและทายาทผู้มั่งคั่ง แต่สำหรับฉัน เขาคือลมหายใจที่ฉันต้องแอบเก็บไว้ในความมืด เสียงประตูดิจิทัลปลดล็อกเบาๆ หัวใจของฉันเต้นแรงทุกครั้งที่ได้ยินเสียงนั้น ไม่ว่าเราจะอยู่ด้วยกันมานานแค่ไหน กวินเดินเข้ามาด้วยท่าทางเหนื่อยล้า กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออ่อนๆ ติดมากับเสื้อกาวน์ที่เขาพาดไว้บนแขน ฉันรีบเดินเข้าไปหา รับเสื้อจากมือเขาแล้ววางมันลงอย่างเบามือ เขาประคองใบหน้าของฉันไว้ด้วยมือที่ยังเย็นเฉียบจากการทำงานหนักในห้องผ่าตัด…

บทที่ 1 – ตอนที่ 1 ฉันเคยคิดว่าความเหงาคือเพื่อนคนเดียวที่ฉันมีมาตลอดชีวิต การเป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตมาในสถานสงเคราะห์สอนให้ฉันรู้ว่า โลกนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับคนอ่อนแอ และความรักคือสิ่งฟุ่มเฟือยที่ฉันไม่เคยกล้าฝันถึง จนกระทั่งวันที่พวัตเดินเข้ามาในชีวิตของฉัน ในคืนที่ฝนตกหนักที่สุดในรอบปี คืนที่ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะจมหายไปกับกระแสน้ำและโชคชะตาที่โหดร้าย รถคันหรูของเขาจอดลงข้างทาง ร่มสีดำคันใหญ่ถูกกางออกเหนือหัวของฉัน พร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา เขากลายเป็นแสงสว่างเดียวในโลกที่มืดมิดของฉัน ตั้งแต่วันนั้น พวัตเฝ้าดูแลฉันด้วยความอ่อนโยน เขาไม่ได้มองฉันด้วยสายตาที่สงสารเหมือนคนอื่น แต่มองฉันด้วยสายตาที่ให้เกียรติและเห็นค่าในตัวฉัน…

เสียงฝนตกหนักด้านนอกหน้าต่างโรงพยาบาล ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของฉัน มันเป็นเสียงที่เย็นเยือกและโดดเดี่ยวที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมา ในห้องคลอดที่สว่างจ้าด้วยแสงไฟนีออน ฉันนอนกำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ เหงื่อกาฬไหลซึมทั่วใบหน้าและแผ่นหลัง ทุกครั้งที่ความเจ็บปวดจากการบีบตัวของมดลูกพุ่งพล่านขึ้นมา ฉันรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ฉันพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตามที่พยาบาลบอก แต่ในใจของฉันกลับเรียกหาเพียงชื่อเดียวเท่านั้น กร ฉันพยายามเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างเตียง นิ้วมือของฉันสั่นเทาจนแทบจะกดปุ่มไม่ได้ ฉันกดโทรออกหาเขาเป็นครั้งที่สิบของชั่วโมงนี้ เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่มันก็จบลงด้วยความเงียบเชียบ ไม่มีคนรับสาย ไม่มีข้อความตอบกลับ มีเพียงเสียงสะท้อนของความว่างเปล่าที่ตอบกลับมา…