[gtranslate]
Hồi 1 – Phần 1 部屋は暗い。 サーバーの低い唸りだけが響いている。 俺は再生ボタンを押す。 彼女の声だ。 「そこは、ただの空間じゃないの、アリス。あれは…聞いている」 二年。 あの声が太平洋の深淵に消えてから、二年が経った。 毎晩、俺はこの録音を聞く。 儀式のようだ。 罰のようでもある。 言えなかった言葉。 無視した警告。 そして、彼女が最後に追い求めたもの。 その時、アラートが鳴った。 鋭い電子音。…
HỒI 1 – PHẦN 1 レイナ。 それが、俺の思考を占める唯一の言葉だ。 二年が過ぎた。 だが、南極マクマード基地のこの無菌室で、俺、カイトは、今も彼女の最後の声を聴こうとしている。 外はホワイトアウト。 窓の向こうは、世界が純粋な白に塗りつぶされている。 現実と記憶の境界線が溶けていくような景色だ。 ヘッドフォンを深く被る。 再生ボタンを押す。 ザー…という音が鼓膜を打つ。 二年前、彼女、レイナがブリザードに消える直前に残した録音。 『カイト…ここ、なにか…変…』 彼女の声は、風の轟音にかき消されそうだ。 彼女は氷河学者だった。 俺は音響言語学者。…
บ่วงปิ่น: พยานรักร้อยปี ความมืดของวัดมหาบุศย์ในยามวิกาลนั้นหนักอึ้ง. มันไม่ใช่แค่ความมืดที่ไร้แสงไฟ. แต่มันคือความมืดที่กลืนกินเสียง. กลืนกินความกล้า. และเกาะกุมผิวหนังด้วยความชื้นแฉะของไอดิน. เสียงจักจั่นที่เคยกรีดร้องระงมป่าช้าด้านหลัง. บัดนี้กลับเงียบเชียบ. ราวกับว่าทุกชีวิตเล็กๆ. กำลังหยุดหายใจ. เพื่อรอคอยการมาถึงของบางสิ่ง. “วิน! ตั้งกล้องตรงนั้น. เอาให้เห็นเงาของศาลชัดๆ.” เสียงของอาร์ตแหวกทำลายความเงียบ. เขาเป็นผู้ชายร่างท้วม. อายุเกือบสามสิบ. แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น. จนเกือบจะเรียกได้ว่า……
คำเตือนไลฟ์: คำสาปที่กัดกินเนื้อหนังสดๆ หน้าจอสมาร์ตโฟนสั่นไหว ภาพพร่ามัวไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาโฟกัส สัญลักษณ์ “LIVE” สีแดงสดกะพริบอยู่ที่มุมบนซ้ายอย่างใจร้อน เสียงหอบหายใจดังแทรกเข้ามาพร้อมกับเสียงลม “แฮ่… แฮ่… สวัสดีค่ะ! สวัสดีห้าร้อยคนที่เข้ามาดู! พลอยเช็กอินกลับมาแล้ว!” เสียงของ “พลอย” หรือ พลอยเช็กอิน (PloyCheckIn) สดใสเกินจริง…
รอยยิ้มอาฆาตใต้ผืนน้ำ (ผมชื่อกาณฑ์) นาฬิกาบนผนังห้องบอกเวลาตีสาม เข็มวินาทีขยับไปอย่างเชื่องช้า แต่เสียงของมันกลับดังเสียดแทงเข้ามาในโสตประสาทที่กำลังล้าเต็มที ผมนั่งจ้องโมเดลสถาปัตยกรรมตรงหน้า แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดลงมา ทำให้ผมเห็นรอยกาวที่เลอะออกมานอกขอบเล็กน้อย ผมพยายามข่มตาที่กำลังจะปิดลง ปลายมีดคัตเตอร์ในมือเย็นเฉียบ ข้างๆ กัน ม่อน เพื่อนร่วมห้องของผม กำลังก้มหน้าก้มตาตัดแผ่นไม้บัลซ่าอย่างระมัดระวัง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผมของมัน “มึงไหวไหม” ผมถาม เสียงแหบพร่า…
น้ำซุปนรก: ความลับที่ถูกฝังใต้ภูเขาทอง (เสียงฝนพรำ… เสียงมอเตอร์ไซค์จอด) ผมปิดกล้อง… แต่ไฟสีแดงเล็กๆ ยังกะพริบอยู่ ผมถอดหมวกกันน็อคที่เปียกโชกออก สบัดหัวไล่น้ำฝน “สวัสดีครับ… แบงค็อก มิดไนท์ พัลส์” ผมกระซิบกับเลนส์กล้องตัวเล็กที่ติดอยู่บนอก “ผม กรณ์… และคืนนี้… เรามีเรื่องใหญ่” ฝนในกรุงเทพฯ ตอนตีหนึ่งมันต่างออกไป…
ร่างทรงของปีศาจ: เสือสมิงไล่ล่าตัวเอง ผมชอบเสียงกระดูก เสียงกรอบเล็กๆ ตอนที่คีมหนีบลงไปบนนิ้วก้อยของมัน ไอ้ลูกหนี้สารเลวร้องเสียงหลง น้ำตาไหลพราก “พอแล้วครับพี่ต้น! ผมหามาคืนให้แน่!” ผมยิ้ม “มึงพูดคำนี้มาสามรอบแล้ว” ผมบิดคีมอีกนิด เสียง “กร๊อบ” ดังกว่าเดิม คราวนี้มันสลบไปเลย ผมโยนคีมทิ้งลงบนโต๊ะ เลือดเหนียวๆ ติดอยู่ที่ปลาย “ลากมันออกไป”…
กรรมนำทาง: เสียงกระซิบจากหมู่บ้านไร้เสียง อรรณลืมตาขึ้น. ไม่ใช่สิ. เธอลืมตาอยู่ตลอดเวลา. เปลือกตาของเธอแห้งผาก แสบร้อนจากการจ้องฝ่าความมืดสลัวบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 มานานหลายชั่วโมง. แสงสุดท้ายของวันกำลังจะหมดไป เหลือเพียงเส้นขอบฟ้าสีม่วงคล้ำที่ถูกกลืนกินโดยเมฆฝน. ที่ปัดน้ำฝนเริ่มทำงาน. เสียงยางเสียดสีกับกระจกดัง…แกร่ก…แกร่ก… มันเป็นจังหวะเดียวที่สม่ำเสมอในชีวิตของเธอตอนนี้. อรรณ, นักออกแบบ UI/UX วัย 29 ปี,…
กล่อมวิญญาณ: ‘ลูกเลี้ยง’ แห่งความวิปลาส เสียงนาฬิกาแขวนผนังดังติ๊กต็อก มันเป็นเสียงเดียวที่เคลื่อนไหวในความเงียบยามวิกาลของโรงพยาบาลศิริราช นิดา (นิดา) พยาบาลเวรดึก ถอนหายใจยาว อากาศในเดือนตุลาคมเริ่มเย็น แต่เครื่องแบบสีกาวน์ของเธอกลับชื้นเหงื่อเล็กน้อย เวลาเที่ยงคืนห้านาที แสงไฟฟลูออเรสเซนต์บนทางเดินยาวกะพริบเป็นจังหวะ หนึ่ง… สอง… ดับ… แล้วก็สว่างวาบขึ้นมาใหม่ นิดาเดินตรวจคนไข้ตามวอร์ด เสียงฝีเท้าของเอดังก้องไปตามทางเดินที่ว่างเปล่า มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้ง…
ความลับหนามลวด: ตุ๊กตาอาฆาตและหนี้เลือดที่กาญจนบุรี เสียงน้ำไหลเอื่อยกระทบกับเสียงโลหะเก่าของสะพานแม่น้ำแควในยามเย็น เสียงนั้นดังทับถมกันมานานหลายสิบปี อากิ หรือ อากิระ ทานากะ หนุ่มอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่น วัย 30 ปี กำลังยกกล้องวิดีโอขึ้น เขาคือ Vlogger ท่องเที่ยวชื่อดัง ช่องของเขามีผู้ติดตามหลายล้านคน เพราะความกล้าในการ “เปิดโปง” เรื่องลี้ลับ…
