Author: kim phuong

ตอนที่ 1: แสงสว่างที่ลวงตา เสียงแก้วแชมเปญกระทบกันเบาๆ ท่ามกลางเสียงดนตรีแจ๊สที่คลอเคล้าอยู่บนดาดฟ้าหรูใจกลางกรุงเทพฯ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายในอากาศผสมกับกลิ่นอายของความสำเร็จที่หอมหวานจนน่าเวียนหัว นารา ยืนอยู่ตรงมุมมืดของระเบียง สวมชุดกระโปรงเรียบๆ ที่ดูหม่นหมองเมื่อเทียบกับชุดแบรนด์เนมระยิบระยับของคนรอบข้าง เธอเฝ้ามอง กวิน ชายหนุ่มที่เธอรักสุดหัวใจ กำลังยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟสปอตไลท์ เขาดูสง่างามในชุดสูทตัดเย็บประณีต ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในขณะที่กำลังรับคำชมจากเหล่านักลงทุนและกลุ่มเพื่อนสนิทที่เรียกตัวเองว่า อีลีท นาราจำได้ดีว่าตัวเลขทุกตัวบนหน้าจอพรีเซนเทชั่นที่กวินใช้ดึงดูดเงินล้านในคืนนี้มาจากฝีมือการวิเคราะห์ของเธอที่นั่งอดตาหลับขับตานอนมาตลอดสามสัปดาห์ แต่ในขณะนี้ เธอเป็นเพียงคนนอกที่ไม่มีใครมองเห็น…

Gemini đã nói ฉันจำได้ดีว่าวันนั้นฝนตกหนักราวกับฟ้าจะถล่มลงมา ลมพัดแรงจนร่มคันเล็กในมือของฉันแทบจะทานไม่ไหว เสื้อผ้าของฉันเปียกโชกจนแนบไปกับผิวหนัง ความเย็นเยียบแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูก แต่ในอ้อมแขนของฉันกลับประคองช่อดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ไว้อย่างสุดชีวิต เพราะนั่นคือรายได้ทั้งหมดที่ฉันจะได้รับในวันนั้น ดอกไม้ราคาแพงพวกนี้ห้ามเปียกน้ำฝนแม้แต่หยดเดียว ห้ามเหี่ยวเฉา และต้องส่งให้ถึงมือลูกค้าในงานเลี้ยงสโมสรสุดหรูนั่นให้ตรงเวลา ฉันก้าวขาที่สั่นเทาเข้าไปในโถงโรงแรมหรู แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลทำให้ฉันแสบตา ผู้คนในชุดราตรีหรูหราหัวเราะต่อกระซิกกันอย่างมีความสุข กลิ่นน้ำหอมราคาแพงอบอวลไปทั่วงาน ตัดกับกลิ่นสาบฝนและเหงื่อที่ติดตัวฉันมาอย่างสิ้นเชิง ฉันพยายามเดินให้เงียบที่สุด พยายามทำตัวให้เล็กลง เพื่อไม่ให้ความสกปรกของฉันไปแปดเปื้อนความสมบูรณ์แบบของพวกเขา…

แสงไฟสปอร์ตไลท์บนเวทีนั้นช่างสว่างไสวเหลือเกิน มันสว่างเสียจนฉันมองไม่เห็นใบหน้าของผู้ชายที่ฉันรักที่สุดบนนั้น ได้ยินเพียงเสียงกรี๊ดที่ดังกึกก้องของแฟนคลับนับพันคน เสียงประกาศชัยชนะ และเพลงประจำรายการที่ดังกระหึ่มไปทั่วฮอลล์ กวินกำลังยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดสูทสีขาวที่ฉันเป็นคนรีดให้เขาด้วยตัวเองเมื่อเช้า เขากำลังยิ้ม ยิ้มแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นรอยยิ้มของคนที่ได้ครอบครองโลกทั้งใบไว้ในมือ ในขณะที่โลกของเขากำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ โลกของฉันกลับหดแคบลงจนเหลือเพียงห้องน้ำแคบๆ หลังเวทีที่เต็มไปด้วยกลิ่นสเปรย์ฉีดผมและควันบุหรี่ มือของฉันสั่นเทาขณะที่ก้มลงมองวัตถุชิ้นเล็กๆ ในมือ ขีดสีแดงสองขีดนั้นชัดเจนเสียจนใจของฉันแทบจะหยุดเต้น “ลูก…” ฉันกระซิบคำนี้ออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบาที่สุดในชีวิต ความรู้สึกมันตีรวนกันไปหมด ทั้งความดีใจที่ครั้งหนึ่งเราเคยสัญญากันไว้ว่าอยากมีครอบครัวที่อบอุ่น…

HỒI 1 – PHẦN 1 กลิ่นหอมของแกงมัสมั่นที่ฉันเคี่ยวไว้นานกว่าสามชั่วโมงอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็ก ๆ มันเป็นกลิ่นแห่งความสุขที่ฉันตั้งใจปรุงเพื่อฉลองวันครบรอบสามปีของเรา ฉันจัดโต๊ะอาหารอย่างพิถีพิถัน วางจานกระเบื้องเนื้อดีที่ซื้อมาเป็นพิเศษ จุดเทียนหอมกลิ่นลาเวนเดอร์อ่อน ๆ ที่กวินเคยบอกว่ามันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายทุกครั้งที่กลับบ้าน มือของฉันสั่นน้อย ๆ ขณะที่ฉันลูบหน้าท้องที่ยังคงราบเรียบของตัวเอง ข้างในนั้น… มีหัวใจดวงเล็ก ๆ อีกดวงกำลังเต้นอยู่…

Gemini đã nói เสียงฝนตกกระทบหลังคาในคืนนี้ดูจะดังกว่าปกติ หรืออาจเป็นเพราะในบ้านหลังนี้มันเงียบเชียบเกินไปจนเสียงหยดน้ำเพียงไม่กี่หยดก็สามารถสั่นสะเทือนความรู้สึกของฉันได้ ฉันนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิมในห้องนั่งเล่นที่มืดสนิท มีเพียงแสงไฟสลัวจากห้องครัวที่ทอดเงายาวลงมาบนพื้นไม้ มือของฉันลูบไล้ไปบนหน้าท้องที่กลมโตและหนักอึ้ง ลูกน้อยในครรภ์ขยับตัวเบา ๆ ราวกับจะปลอบโยนหัวใจของแม่ที่กำลังสั่นไหว ฉันหยิบกรอบรูปไม้เก่า ๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างตัวขึ้นมาดู ในนั้นคือภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังยิ้มกว้างอย่างมีความสุขที่สุดในโลก เธอสวมชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ ยืนเคียงข้างกับผู้ชายที่เธอเชื่อมั่นว่าจะเป็รร่มโพธิ์ร่มไทรให้เธอไปชั่วชีวิต ในตอนนั้น ต้นเคยบอกกับฉันว่า ฉันคือแรงบันดาลใจเพียงหนึ่งเดียวของเขา…

Gemini đã nói หồi 1 – Phần 1 ฉันเคยเชื่อว่าความสุขมีกลิ่นหอมเหมือนกาแฟในตอนเช้าที่ปกรณ์ชงให้ฉันทุกวัน กลิ่นกรุ่นของมันผสมผสานกับแสงแดดอ่อนๆ ที่ลอดผ่านผ้าม่านสีขาวในคอนโดเล็กๆ ของเรา มันเป็นความอบอุ่นที่ฉันถักทอขึ้นมาด้วยความรักและความหวังทั้งหมดที่มี ในฐานะนักมัณฑนากรที่ออกแบบบ้านให้คนอื่นมามากมาย ฉันกลับรู้สึกว่าหัวใจของฉันเองนั่นแหละคือบ้านที่สมบูรณ์ที่สุดเมื่อมีเขาอยู่ข้างๆ ปกรณ์เป็นผู้ชายที่ดูสุภาพ อ่อนโยน และขยันขันแข็ง เขาทำงานหนักเพื่อสร้างอนาคตของเรา และฉันเองก็พร้อมที่จะเป็นลมใต้ปีกที่คอยผลักดันเขาให้ไปได้ไกลที่สุด…

Hồi 1 – Phần 1 แสงแดดในตอนเช้าที่สาดส่องลงมาบนโต๊ะเขียนแบบในห้องสตูดิโอคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ยังคงเป็นความทรงจำที่สว่างไสวที่สุดในชีวิตของฉัน กลิ่นของดินสอ กลิ่นกระดาษไข และเสียงหัวเราะของเพื่อนๆ ในตอนนั้นมันช่างดูหอมหวานเหลือเกิน ฉันชื่อพิม พิมรดา นักศึกษาชั้นปีที่สามที่ใครๆ ต่างก็บอกว่ามีอนาคตที่ไกลโพ้น และข้างๆ ฉันเสมอคือ กรณ์กวินทร์ เดือนคณะบริหารที่ทั้งหล่อเหลาและร่ำรวย เราสองคนเหมือนกิ่งทองใบหยกในสายตาของทุกคน…

Gemini đã nói เสียงฝนกระทบกระจกหน้าต่างดังสม่ำเสมอ เป็นเสียงที่เคยทำให้เมย์รู้สึกอบอุ่นใจเวลาที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของกริช แต่วันนี้ เสียงฝนกลับฟังดูเหมือนเสียงกระซิบที่เยือกเย็นในบ้านที่เงียบเชียบ เมย์ขยับตัวอย่างยากลำบากบนโซฟาตัวยาว มือเรียวบางลูบลงบนหน้าท้องที่กลมโตและตึงแน่น ทารกในครรภ์ขยับตัวเบาๆ ราวกับจะบอกให้แม่ของเขารู้ว่าเขายังอยู่ตรงนี้ เมย์ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา เธอพยายามกลืนก้อนความโศกเศร้าลงคอขณะที่มองไปยังนาฬิกาบนฝาผนัง เวลาล่วงเลยไปจนเกือบเที่ยงคืนแล้ว แต่อาหารบนโต๊ะที่เธอตั้งใจทำไว้ยังคงวางอยู่ที่เดิม ความร้อนจางหายไปนานแล้ว เหลือเพียงคราบไขมันที่เริ่มจับตัวแข็ง เหมือนความสัมพันธ์ของเธอกับสามีที่เริ่มจะเย็นช้าลงทุกที เมย์หลับตาลง ภาพวันวานยังคงชัดเจนในความทรงจำ…

บทนำ: คำสัญญาบนความเปราะบาง เสียงฝนตกกระทบหลังสังกะสีเก่าๆ ดังเหง่งหง่างราวกับเสียงนาฬิกาที่คอยย้ำเตือนถึงความอ้างว้าง ในห้องเช่าแคบๆ ที่มีเพียงกลิ่นอายของน้ำยาล้างรูปและฝุ่นละออง ฉันนั่งจ้องมองแผ่นพลาสติกเล็กๆ ในมือด้วยหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก ขีดสีแดงสองขีดที่ปรากฏขึ้นมาชัดเจนนั้นไม่ใช่แค่เครื่องหมายของชีวิตใหม่ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของพายุที่ฉันไม่แน่ใจว่าจะต้านทานไหวไหม ฉันชื่อพิม ชีวิตของฉันคลุกคลีอยู่กับการชุบชีวิตภาพถ่ายเก่าๆ ฉันซ่อมแซมใบหน้าที่ซีดจางของใครบางคนให้กลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง แต่ในนาทีนี้ ฉันกลับมองไม่เห็นเลยว่ารอยยิ้มของตัวเองในอนาคตจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร ห้องนี้เงียบเกินไป เงียบจนฉันได้ยินเสียงลมหายใจที่สั่นเครือของตัวเอง กฤตยังไม่กลับบ้าน เขาบอกว่าเขามีนัดคุยกับลูกค้าอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ เป็นความหวังครั้งสุดท้ายที่จะทำให้เราหลุดพ้นจากหนี้สินและห้องเช่าโทรมๆ…

Gemini đã nói บทที่ 1: แสงตะวันมอดไหม้ – ตอนที่ 1 ท้องฟ้าในเช้าวันนั้นสดใสจนน่าใจหาย แสงแดดรำไรลอดผ่านกิ่งหูกวางหน้าคณะนิติศาสตร์ ตกกระทบลงบนใบหน้าของฉัน ลลิตา นักศึกษาปีสุดท้ายที่กำลังถูกจารึกชื่อว่าเป็นความภาคภูมิใจของรุ่น ทุกคนเรียกฉันว่า “ดาวรุ่งแห่งวงการกฎหมาย” และวันนี้คือจุดสูงสุดของความพยายามตลอดสี่ปี จดหมายในมือฉันสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะกระดอนออกมาข้างนอก…