Author: kim phuong

ก่อนจะเริ่มเรื่องดราม่าสุดมัน อย่าลืมกดติดตามช่องเราก่อนนะครับ/นะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวความลับหลุดแล้วจะหาว่าไม่เตือน! แสงแดดยามบ่ายที่ส่องลอดผ่านทิวสนในมหาวิทยาลัยวันนั้นยังคงติดตาฉันอยู่เสมอ มันเป็นแสงสีทองที่ดูอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความหวัง เป็นช่วงเวลาที่ฉันเชื่อว่าโลกทั้งใบกำลังยิ้มให้ฉัน ฉันในวัยยี่สิบเอ็ดปี นักศึกษาคณะนิติศาสตร์ผู้มีความฝันอยากจะผดุงความยุติธรรม เดินกุมมือกับอาทิตย์ ชายหนุ่มที่เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง เขาเป็นลูกชายคนเดียวของท่านผู้พิพากษาประเสริฐ ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในประเทศ อาทิตย์ไม่ใช่แค่คนรัก แต่เขาคือโลกทั้งใบของฉัน เขาคือคนที่บอกฉันเสมอว่า ความรักของเราจะเอาชนะทุกอุปสรรค ไม่ว่าฐานะของเราจะต่างกันแค่ไหนก็ตาม เรานั่งอยู่บนม้านั่งตัวเดิมที่ริมบึงน้ำ เสียงหัวเราะของเขายังคงก้องอยู่ในหู มันเป็นเสียงที่ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด…

ก่อนจะเริ่มเรื่องดราม่าสุดมัน อย่าลืมกดติดตามช่องเราก่อนนะครับ/นะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวความลับหลุดแล้วจะหาว่าไม่เตือน! เสียงฝนตกหนักกระทบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพมหานคร แสงไฟจากท้องถนนเบื้องล่างดูพร่าเลือนเหมือนภาพวาดสีน้ำที่ถูกชะล้าง อนงค์ยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ดวงตามีความหวังทอประกายท่ามกลางความเงียบเหงาของออฟฟิศในยามค่ำคืน มือเรียวบางเลื่อนลงไปวางบนหน้าท้องที่ยังแบนราบของเธอเบาๆ ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านเข้าสู่หัวใจ มันเป็นความลับที่ทำให้เธอทั้งหวาดกลัวและมีความสุขในเวลาเดียวกัน ความลับที่ชื่อว่าลูก และความรักที่เธอมีต่อพวัต ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของบริษัทแห่งนี้และเป็นชายคนเดียวที่เธอเคารพรักสุดหัวใจ พวัตเดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยท่าทางที่เหนื่อยล้า แต่เมื่อเขามองเห็นอนงค์ รอยยิ้มที่เคยทำให้เธอหวั่นไหวก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง เขาเดินเข้ามากอดเธอจากทางด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย พวัตกระซิบที่ข้างหูของเธอว่าเธอคือแสงสว่างเพียงอย่างเดียวในชีวิตที่วุ่นวายของเขา…

ก่อนจะเริ่มเรื่องดราม่าสุดมัน อย่าลืมกดติดตามช่องเราก่อนนะครับ/นะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวความลับหลุดแล้วจะหาว่าไม่เตือน! Gemini đã nói เสียงฝนตกหนักในกรุงเทพเมื่อยี่สิบปีก่อนยังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำของนันทิดาเสมอ มันไม่ใช่เสียงฝนที่ให้ความรู้สึกสดชื่น แต่มันคือเสียงของความโดดเดี่ยวที่กรีดลึกลงไปในใจ ท่ามกลางแสงไฟสลัวของอพาร์ตเมนต์ราคาถูกในซอยแคบๆ นันทิดานั่งกุมมือตัวเองที่สั่นเทา เธอมองไปที่แผ่นหลังของภูมินทร์ ชายหนุ่มที่เธอมอบทั้งชีวิตและหัวใจให้ ภูมินทร์ในตอนนั้นยังไม่ใช่ซูเปอร์สตาร์ผู้สง่างามอย่างที่คนทั้งประเทศรู้จัก เขาเป็นเพียงนักแสดงหน้าใหม่ที่มีความฝันอันยิ่งใหญ่ และเขากำลังสับสนระหว่างความรักกับอนาคตที่กำลังรุ่งโรจน์ นันทิดารู้สึกถึงหยดน้ำตาที่เอ่อล้นเมื่อเธอนึกถึงผลตรวจในมือที่เพิ่งได้รับมาในเช้าวันนั้น เธอตั้งท้องลูกของเขา ลูกที่เป็นพยานรักของคนสองคนที่เคยสัญญาว่าจะเดินไปด้วยกันตลอดไป แต่ในโลกของความเป็นจริง…

ก่อนจะเริ่มเรื่องดราม่าสุดมัน อย่าลืมกดติดตามช่องเราก่อนนะครับ/นะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวความลับหลุดแล้วจะหาว่าไม่เตือน! กรุงเทพมหานครในยามบ่ายยังคงร้อนระอุเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน กลิ่นอายของควันรถและเสียงแตรที่ดังระงมไปทั่วท้องถนนเป็นสิ่งที่วรัญญาไม่ได้สัมผัสมานานหลายปี เธอยืนอยู่บนทางเดินเท้าที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน สายตาคู่คมภายใต้แว่นกันแดดสีดำสนิทจับจ้องไปยังป้ายโฆษณาหาเสียงขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือสี่แยกใหญ่ ป้ายนั้นปรากฏใบหน้าของชายหนุ่มในชุดสูทสากลที่ดูภูมิฐาน รอยยิ้มของเขาดูอบอุ่นและจริงใจราวกับเป็นที่พึ่งของประชาชนทุกคน “นพกฤษณ์” ชื่อนี้ถูกสลักไว้ด้วยตัวอักษรสีทองตัวโต พร้อมคำขวัญที่เน้นย้ำถึงความซื่อสัตย์และอนาคตของชาติ วรัญญายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นนานนับนาที ปล่อยให้ลมร้อนพัดผ่านผิวแก้มที่เย็นชืดของเธอไป ความทรงจำในอดีตที่เธอพยายามฝังกลบไว้เริ่มผุดขึ้นมาทีละน้อยเหมือนน้ำป่าที่ไหลหลาก เธอยังจำสัมผัสของมือคู่นั้นได้ มือที่เคยโอบกอดเธอไว้ในคืนที่หนาวเหน็บ มือที่เคยสัญญาว่าจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นด้วยกัน แต่สุดท้าย มือคู่นั้นเองที่ผลักไสเธอย่างไม่ใยดีในวันที่เธอต้องการเขามากที่สุด…

อย่าลืมกดติดตามช่องของเรา เพื่อไม่พลาดเรื่องราวสนุกๆ ต่อไปนะครับ/นะคะ! คืนนั้นพายุฝนโหมกระหน่ำรุนแรงราวกับว่าท้องฟ้ากำลังโกรธแค้นใครบางคน สายฝนที่ตกลงมาไม่ขาดสายทำให้ทัศนียภาพรอบด้านมืดมัวไปหมด แสงไฟจากคฤหาสน์ศิริวัฒนากลายเป็นเพียงจุดสว่างจางๆ ท่ามกลางม่านน้ำที่ขาวโพลน ประตูรั้วเหล็กดัดสีทองอร่ามที่เคยดูโอ่อ่าสง่างามในยามกลางวัน บัดนี้กลับดูเหมือนกรงขังที่แน่นหนาและเย็นชา ดรุณีนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นหญ้าที่แฉะชื้น เสื้อผ้าชุดเก่าของเธอเปียกโชกจนแนบไปกับผิวหนัง ความหนาวเหน็บกัดกินไปถึงกระดูก แต่ความเจ็บปวดในใจนั้นรุนแรงยิ่งกว่าหลายเท่า มือทั้งสองข้างของเธอโอบกอดหน้าท้องที่ยังราบเรียบอยู่ด้วยความสั่นเทา ภายในนั้นมีสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่กำลังเติบโตขึ้นมา ท่ามกลางความไม่พร้อมและความเกลียดชังของคนรอบข้าง เธอมองขึ้นไปที่ระเบียงชั้นสอง เห็นเงาของชายหนุ่มที่เธอเคยรักสุดหัวใจ กฤษฎายืนอยู่ที่นั่น…

อย่าลืมกดติดตามช่องของเรา เพื่อไม่พลาดเรื่องราวสนุกๆ ต่อไปนะครับ/นะคะ! แสงไฟจากโคมนับพันดวงลอยละล่องอยู่บนท้องฟ้าสีครามเข้มของคืนวันเพ็ญเหนือลำน้ำปิง บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่อบอวลอยู่ในอากาศ คืนนี้คือคืนวันลอยกระทงที่เชียงใหม่ เมื่อสิบสี่ปีที่แล้ว ท้องฟ้าที่นี่ดูเหมือนจะกว้างใหญ่กว่าที่ไหนๆ ในโลกสำหรับคู่รักที่เพิ่งเริ่มต้นชีวิตวัยหนุ่มสาวอย่างศศิธรและพวัต ศศิธรในวัยยี่สิบปีสวมชุดผ้าพื้นเมืองสีอ่อน เธอยืนอยู่ริมตลิ่งพลางประคองกระทงใบตองขนาดกะทัดรัดที่ทั้งคู่ช่วยกันประดิษฐ์ขึ้นมาอย่างประณีต นิ้วเรียวของเธอสัมผัสไปตามกลีบดอกบัวที่พวัตบรรจงปักลงไปทีละกลีบ แม้มันจะไม่ใช่กระทงที่หรูหราที่สุดในงาน แต่มันคือกระทงที่มีความหมายที่สุดสำหรับเธอ พวัตยืนอยู่ข้างๆ เขาใช้มือโอบไหล่เธอไว้เบยๆ สัมผัสจากมือของเขานั้นอบอุ่นและให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างบอกไม่ถูก พวัตมองดูใบหน้าของศศิธรที่สะท้อนแสงเทียน ดวงตาของเธอกลมโตและเป็นประกายราวกับดวงดาวบนฟ้า…

อย่าลืมกดติดตามช่องของเรา เพื่อไม่พลาดเรื่องราวสนุกๆ ต่อไปนะครับ/นะคะ! เสียงสายฝนโปรยปรายลงมาอย่างหนักในกรุงเทพมหานครเมื่อยี่สิบปีก่อนยังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำของรุ่งนภาเสมอ มันไม่ใช่แค่เสียงของธรรมชาติ แต่มันคือเสียงของหัวใจที่แตกสลาย รุ่งนภายืนอยู่หน้าประตูรั้วเหล็กดัดขนาดใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลวรจักร มือของเธอกุมท้องที่เริ่มนูนเด่นชัดขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากป้อมยาม ชายหนุ่มที่เธอเคยเชื่อว่าคือโลกทั้งใบของเธอยืนอยู่ตรงหน้า ศรัณย์ในวัยหนุ่มมองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาเสียยิ่งกว่าหยดน้ำฝนที่ร่วงหล่นลงมา ศรัณย์ไม่ได้เอ่ยคำขอโทษ ไม่มีแม้แต่ความลังเลในน้ำเสียงเมื่อเขาพูดคำนั้นออกมา คำพูดที่เหมือนใบมีดอาบยาพิษที่กรีดลงบนกลางใจของหญิงสาวว่า เด็กคนนั้นไม่เกี่ยวข้องอะไรกับผม รุ่งนภาสะอื้นไห้ไม่ใช่เพราะความโกรธแค้น แต่เพราะความสงสารชีวิตน้อย ๆ ที่กำลังจะลืมตาดูโลกโดยที่ผู้เป็นพ่อปฏิเสธแม้แต่การมีอยู่ของเขา เธอหันหลังเดินจากมาในคืนนั้นพร้อมกับคำสาบานในใจว่าจะเลี้ยงดูเด็กคนนี้ด้วยมือของเธอเอง…

อย่าลืมกดติดตามช่องของเรา เพื่อไม่พลาดเรื่องราวสนุกๆ ต่อไปนะครับ/นะคะ! ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพมหานครในค่ำคืนนี้ดูหม่นหมองกว่าที่เคย เสียงสายฝนโปรดปรายลงมากระทบหน้าต่างห้องพักเล็กๆ ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นดินจางๆ ลอยมาตามลม ชลิตายืนมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก มือเรียวบางลูบไล้ที่หน้าท้องอย่างแผ่วเบา หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน ทั้งความกลัวและความปิติยินดีที่เอ่อล้นอยู่ภายใน เธอกำลังรอคอยใครบางคน คนที่เป็นดั่งโลกทั้งใบของเธอในตอนนี้ เสียงกุญแจไขประตูสอดแทรกผ่านเสียงฝน ธนากรเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าจากการทำงาน แต่ทันทีที่สายตาของเขาประสานกับชลิตา รอยยิ้มที่อบอุ่นก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมเข้มนั้น เขาเดินเข้าไปโอบกอดเธอจากทางด้านหลัง ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาทำให้ความกังวลในใจของชลิตาทุเลาลงชั่วขณะ…

อย่าลืมกดติดตามช่องของเรา เพื่อไม่พลาดเรื่องราวสนุกๆ ต่อไปนะครับ/นะคะ! สายฝนในกรุงเทพมหานครไม่เคยปรานีใคร โดยเฉพาะในคืนที่มืดมิดเช่นนี้ เสียงหยดน้ำกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะตอกย้ำความเจ็บปวดในใจของหญิงสาวคนหนึ่ง กมลชนกยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบ้านไม้หลังใหญ่ ร่างกายของเธอสั่นเทา ไม่ใช่เพียงเพราะความหนาวเหน็บจากเม็ดฝนที่สาดซัด แต่เป็นเพราะความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ข้างในนั้น หัวใจของเธอเหมือนถูกกรีดด้วยใบมีดที่คมกริบ ท้องที่นูนเด่นออกมาบอกให้รู้ว่าเธอกำลังแบกรับอีกหนึ่งชีวิตไว้ แต่ในวินาทีนี้เธอกลับรู้สึกโดดเดี่ยวที่สุดในโลก นรินทร์ ชายหนุ่มที่เธอเคยเชื่อมั่นว่าเขาคือโลกทั้งใบ กลับยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ทว่าระยะห่างนั้นกลับดูเหมือนเหวนลึกที่ไม่มีวันข้ามผ่านได้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน ความรู้สึกผิด…

อย่าลืมกดติดตามช่องของเรา เพื่อไม่พลาดเรื่องราวสนุกๆ ต่อไปนะครับ/นะคะ! ท้องฟ้าในคืนนั้นมืดมิดราวกับจะถล่มลงมา สายฝนกระหน่ำซัดลงบนท้องถนนอย่างไม่ลืมหูลืมตา เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องเป็นระยะ แสงฟ้าแลบแปลบปลาบเผยให้เห็นร่างสั่นเทาของพิมลดาที่ยืนอยู่หน้าประตูรั้วเหล็กดัดอันโอ่อ่าของคฤหาสน์ตระกูลวรโชติโภคิน เธอสวมเพียงชุดกระโปรงตัวบางที่เปียกโชกจนแนบไปกับลำตัว มือทั้งสองข้างโอบกอดกระเป๋าใบเล็กไว้แนบอก ราวกับกลัวว่าสิ่งที่อยู่ในนั้นจะเลือนหายไปกับสายน้ำ พิมลดาพยายามข่มอาการสั่นเทิ้มจากความหนาวเย็นที่กัดกินเข้าไปถึงกระดูก ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนักมานานหลายชั่วโมง เธอมาที่นี่เพื่อความหวังสุดท้าย ความหวังที่จะบอกผู้ชายที่เธอรักที่สุดว่าเขากำลังจะได้เป็นพ่อคน นิ้วมือที่ซีดขาวของพิมลดาเอื้อมไปกดกริ่งหน้าประตูครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงกริ่งถูกกลืนหายไปกับเสียงฝน แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ จนกระทั่งประตูเล็กข้างคฤหาสน์เปิดออก ร่างสูงโปร่งของอาทิตย์ก้าวออกมาภายใต้ร่มคันใหญ่…