Year: 2025

Hồi 1 – Phần 1 ฉันชื่อพิมพ์ชนก อายุสามสิบสองปี เป็นนักจิตวิทยาคลินิกที่โรงพยาบาลจิตเวชแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ทุกเช้า ฉันตื่นขึ้นมาในห้องพักเล็กๆ ที่เรียบง่าย มองออกไปเห็นท้องฟ้าสีเทาของเมืองใหญ่ แล้วเดินทางไปทำงานด้วยรถไฟฟ้า เช่นเดียวกับคนนับล้าน ที่โรงพยาบาล ฉันสวมเสื้อกาวน์สีขาว เดินผ่านทางเดินยาวที่มีกลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยคละคลุ้ง ผู้ป่วยแต่ละคนมีเรื่องราวของตัวเอง บางคนนั่งมองเพดานว่างเปล่า บางคนพูดคนเดียวเบาๆ…

ป่าดงดิบไม่เคยโกหกใคร… มันซื่อสัตย์ ตรงไปตรงมา และยุติธรรมเสมอ มีแต่มนุษย์เท่านั้นที่เต็มไปด้วยความหลอกลวง ฉันชื่อนรินทร์ อายุยี่สิบหกปี อาชีพของฉันคือไกด์นำเที่ยว เดินป่า และผู้เชี่ยวชาญการเอาชีวิตรอด คนส่วนใหญ่มองว่าป่าคือสถานที่อันตราย เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายและโรคร้าย แต่สำหรับฉัน ป่าคือบ้านที่ปลอดภัยที่สุด ปลอดภัยกว่าโลกภายนอกที่มีแต่คนใส่หน้ากากเข้าหากัน เสียงรองเท้าบูทของฉันย่ำลงบนใบไม้แห้งกรอบ ดังกรอบแกรบเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นดินชื้นหลังฝนตกโชยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ทำให้ฉันรู้สึกสงบ ฉันยกมือขวาขึ้นเป็นสัญญาณให้กลุ่มลูกทัวร์ชาวต่างชาติสี่คนที่เดินตามหลังมาหยุดเดิน…

กระจกบานใหญ่ที่ทอดยาวจากเพดานจรดพื้น สะท้อนภาพของผู้หญิงคนหนึ่ง เธอยืนนิ่งสนิท ราวกับหุ่นปั้นที่ไร้ลมหายใจ ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดสูทสีดำสนิท ตัดเย็บเข้ารูปอย่างประณีต ไม่มีรอยยับแม้แต่มิลลิเมตรเดียว ผมยาวตรงสีดำขลับถูกมัดรวบไว้ด้านหลัง เผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าที่เรียบเฉย ไร้เครื่องสำอางฉูดฉาด มีเพียงลิปสติกสีนู้ดที่ทำให้เธอดูสุภาพ แต่ก็เย็นชาจนน่าเกรงขาม ผู้หญิงในกระจกคนนั้น คือฉันเอง ชื่อของฉันคือ ริน แต่ที่นี่… บนชั้นที่ห้าสิบของตึก รอยัล แกรนด์…

สายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องราวกับความโกรธเกรี้ยวของสวรรค์ที่กำลังพิพากษาชะตากรรมของใครบางคน ในค่ำคืนที่มืดมิดและหนาวเหน็บนั้น คฤหาสน์หลังใหญ่โตโอ่อ่าของตระกูลวิจิตรกุลตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางพายุ แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลภายในบ้านส่องสว่างลอดผ่านหน้าต่างบานสูง เผยให้เห็นความหรูหราที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับความโกลาหลภายนอก แต่ในคืนนี้ ความงามสง่าของคฤหาสน์กลับถูกทำลายลงด้วยเสียงกรีดร้องที่แหลมสูงและเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ที่หน้าประตูไม้สักบานใหญ่ หญิงวัยกลางคนผู้มีใบหน้าสวยสง่าแต่ดวงตาแข็งกร้าวราวกับหินผา กำลังยืนชี้หน้าด่าทอหญิงสาวรูปร่างผอมบางที่นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นเปียกแฉะ หญิงสาวผู้นั้นคือ นวล สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์ที่ทำงานรับใช้บ้านนี้มานานหลายปี ใบหน้าของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและโคลนตม สองมือพนมไหว้ปลกๆ อย่างน่าเวทนา ข้างกายของนวลมีเด็กหญิงตัวเล็กๆ อายุเพียงหกขวบ นั่งตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว…

สายฝนเทลงมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับฟากฟ้ากำลังร้องไห้ให้กับความอยุติธรรมบนโลกใบนี้ เสียงเม็ดฝนกระทบกับร่มสีดำนับร้อยคันดังอื้ออึง กลบเสียงสะอื้นไห้ของผู้คนที่มาร่วมงาน แต่สำหรับ “แนน” แล้ว เธอไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย หูของเธออื้ออึง ร่างกายของเธอชาหนึบ เหมือนวิญญาณได้หลุดลอยออกจากร่างไปพร้อมกับร่างที่นอนไร้ลมหายใจอยู่ในโลงศพนั้น ตรงหน้าเธอ คือรูปถ่ายใบใหญ่ที่ตั้งอยู่หน้าศาลาวัด ผู้หญิงในรูปมีใบหน้าเหมือนเธอราวกับแกะ ดวงตากลมโต รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ใครเห็นก็ต้องเอ็นดู “นุ่น” พี่สาวฝาแฝดของเธอ ผู้หญิงที่เปรียบเสมือนแสงสว่างเดียวในชีวิตของแนน แต่ตอนนี้…