Category: TC THÁI

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าในกรุงเทพมหานครสอดประสานผ่านม่านลูกไม้สีขาวนวลเข้ามาในห้องแต่งตัวสุดหรูของโรงแรมแกรนด์ เฮอริเทจ สิรินาถยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เธอกำลังมองภาพสะท้อนของตัวเองในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่เธอใช้เวลาออกแบบและตัดเย็บด้วยมือตัวเองมานานกว่าครึ่งปี ทุกฝีเข็ม ทุกรอยจีบ และทุกลวดลายลูกไม้ที่ประดับด้วยมุกเม็ดเล็กๆ คือความรักและความหวังที่เธอมีต่อผู้ชายคนหนึ่ง ภัคธร ผู้ชายที่สัญญาว่าจะรักและดูแลเธอไปชั่วชีวิต หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น มือที่สั่นเทาเล็กน้อยลูบไปบนเนื้อผ้าไหมซาตินที่เนียนนุ่ม วันนี้ควรจะเป็นวันที่ดีที่สุดในชีวิตของเธอ วันที่ลูกสาวชาวสวนธรรมดาๆ อย่างเธอจะได้ก้าวเข้าสู่ครอบครัวที่มั่งคั่งและมีหน้ามีตาในสังคม แต่ลึกๆ ในใจของสิรินาถกลับมีความรู้สึกแปลกๆ บางอย่างที่อธิบายไม่ได้ มันเป็นความรู้สึกเย็นเยียบที่แฝงอยู่ในมวลอากาศที่อบอุ่น…

แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับล้อกับฟองแชมเปญในแก้วทรงสูง เสียงหัวเราะและเสียงดนตรีคลาสสิกเบาๆ ดังคลออยู่ในคฤหาสน์หรูหลังใหญ่ วันนี้เป็นงานเลี้ยงครบรอบวันแต่งงานปีที่เจ็ดของอารยาและกวิน ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างไร้ที่ติ ตั้งแต่ดอกกุหลาบสีขาวที่สั่งตรงจากต่างประเทศ ไปจนถึงอาหารรสเลิศที่จัดวางอย่างประณีต อารยายืนมองตัวเองในกระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว เธอสวมชุดราตรีสีเงินเมทัลลิกที่ขับเน้นผิวพรรณให้ดูผุดผ่อง หน้าท้องที่นูนออกมาเล็กน้อยเพราะการตั้งครรภ์ห้าเดือนทำให้เธอดูอ่อนโยนและสง่างาม มือเรียวบางลูบไล้ไปบนท้องอย่างแผ่วเบา เธอกำลังรอคอยชีวิตใหม่ที่กำลังจะลืมตาดูโลกในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า แต่ในแววตาของเธอกลับมีความหม่นแสงซ่อนอยู่ลึกๆ มันไม่ใช่ความกังวลของคุณแม่มือใหม่ แต่มันคือความเหนื่อยล้าของหัวใจที่แบกรับความเย็นชามานานนับปี กวินเดินเข้ามาในห้อง เขาดูหล่อเหลาในชุดสูทสีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีต เขามองภรรยาผ่านกระจก แต่สายตานั้นกลับว่างเปล่าไม่มีแม้แต่ความชื่นชมหรือความรักเหมือนในวันวาน เขาเพียงแค่จัดเนกไทให้เข้าที่แล้วบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า…

แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายส่องผ่านม่านลูกไม้สีขาวนวลเข้ามาในห้องนอนที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีต กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งเด็กและผ้าฝ้ายสะอาดอบอวลอยู่ในอากาศ สร้างความรู้สึกสงบและเปี่ยมไปด้วยความหวัง พิมดาวขยับตัวอย่างช้าๆ บนเก้าอี้โยกไม้ตัวโปรด ในมือของเธอมีเข็มและด้ายที่กำลังปักชื่อลงบนชุดนอนตัวเล็กจิ๋วสำหรับทารกที่กำลังจะลืมตาดูโลกในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ท้องที่นูนเด่นของเธอในวัยครรภ์เจ็ดเดือนทำให้การเคลื่อนไหวดูอุ้ยอ้ายไปบ้าง แต่ใบหน้าของพิมดาวกลับประดับด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะมีได้ เธอเคยเป็นนางเอกแถวหน้าของวงการบันเทิงไทย เป็น “นางฟ้าแห่งจอเงิน” ที่ใครๆ ก็หลงรัก แต่เมื่อสามปีที่แล้ว เธอตัดสินใจก้าวลงจากจุดสูงสุดเพื่อแต่งงานกับนรินทร์ ชายหนุ่มที่เธอเชื่อว่าเป็นรักแท้และเป็นที่พักพิงสุดท้ายของชีวิต นรินทร์คือพระเอกหนุ่มที่กำลังรุ่งโรจน์ และพิมดาวก็เต็มใจที่จะถอยออกมาอยู่เบื้องหลัง…

เสียงฝนตกหนักข้างนอกนั่น เหมือนเสียงหัวใจของฉันที่กำลังสั่นระรัว ค่ำคืนนี้ยาวนานกว่าทุกคืนที่ผ่านมา ฉันนอนอยู่บนเตียงกว้างในบ้านที่เงียบเชียบ บ้านหลังใหญ่ที่ควรจะเต็มไปด้วยความอบอุ่น แต่กลับหนาวเหน็บจนถึงกระดูก ความเจ็บปวดเริ่มก่อตัวขึ้นที่ท้องน้อย มันไม่ใช่ความเจ็บธรรมดา แต่มันคือสัญญาณของชีวิตใหม่ที่กำลังจะลืมตาดูโลก ฉันเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอน นิ้วของฉันสั่นเทาขณะกดเบอร์ที่คุ้นเคย ธนวัฒน์… สามีของฉัน เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ละวินาทีที่ผ่านไปเหมือนเข็มนาฬิกาที่ทิ่มแทงลงบนแผลใจ ในที่สุด เขาก็รับสาย แต่เสียงที่ตอบกลับมานั้นช่างห่างเหินและเย็นชาเหลือเกิน “มีอะไรนิศรา? ผมบอกแล้วไงว่าผมยุ่งอยู่”…

เสียงฝนหลงฤดูตกลงมากระทบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของคฤหาสน์หรูใจกลางเมือง กลิ่นอายดินจาง ๆ ลอยมาปะทะจมูกในยามที่ฉันเปิดหน้าต่างออกเพียงเล็กน้อยเพื่อให้ใจที่ว้าวุ่นได้สงบลงบ้าง วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้าของเรา ฉันใช้เวลาทั้งบ่ายอยู่ในห้องครัว เตรียมอาหารโปรดของอาทิตย์ด้วยความตั้งใจ กุ้งทอดซอสมะขาม แกงส้มชะอมกุ้ง และขนมไทยที่เขาเคยบอกว่าชอบนักหนา ทุกอย่างวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะอาหารตัวยาวที่ดูอ้างว้างเกินไปสำหรับคนสองคน ฉันมองดูเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกตู้โชว์ ผู้หญิงในกระจกนั้นดูซูบผอมลงไปมาก ดวงตาที่เคยสดใสยามมองดูความสำเร็จของสามี บัดนี้กลับหม่นแสงลงเพราะความเหนื่อยล้าที่สะสมมานาน ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันเลือกที่จะอยู่ข้างหลังเขาเสมอ ยอมทิ้งอนาคตของตัวเองในฐานะนักกฎหมายไฟแรง เพื่อมาเป็น “ภรรยาหลังบ้าน”…

แสงไฟแฟลชจากกล้องนับร้อยตัวสาดส่องจนพร่ามัว เสียงตะโกนเรียกชื่อเราสองคนดังระงมไปทั่วพรมแดง ผมสีดำขลับของฉันถูกจัดทรงอย่างประณีต ชุดราตรีสีขาวบริสุทธิ์ที่ฉันสวมใส่อยู่ส่งเสริมให้ฉันดูเหมือนเจ้าหญิงในนิยาย ธีรภัทรยืนอยู่ข้างๆ เขาในชุดสูทสั่งตัดราคาแพง มือหนาของเขาโอบเอวฉันไว้อย่างอ่อนโยน รอยยิ้มที่เขามอบให้กล้องนั้นช่างดูอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความรัก จนคนทั้งโลกต่างพากันอิจฉา ในสายตาของคนนอก เราคือคู่รักตัวอย่าง คือราชาและราชินีแห่งวงการบันเทิงไทย ฉันที่เป็น “รักแรกแห่งชาติ” กับเขาที่เป็น “ซูเปอร์สตาร์แถวหน้า” การแต่งงานของเราถูกบันทึกไว้ว่าเป็นงานวิวาห์แห่งศตวรรษ แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้แสงไฟที่เจิดจ้านั้น หัวใจของฉันกำลังถูกแช่แข็ง…

link truyện:https://laophatgia2.fit/manga/nguoi-ngoai/ บรรยากาศในห้องนั่งเล่นดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ มันอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของไม้เก่าที่เริ่มผุพังและกลิ่นของการเสแสร้งคํานวณผลประโยชน์ในจิตใจคนนาฬิกาแขวนผนังเรือนเก่าบนผนัง ทุกครั้งที่เข็มวินาทีขยับไปหนึ่งจังหวะ ราวกับมันกำลังทุบลงบนเส้นประสาทที่ตึงเครียดของฉันอย่างรุนแรงฉันนั่งอยู่ที่มุมไกลที่สุดของโซฟา ตรงจุดที่ผ้าเริ่มเปื่อยจนเห็นเส้นด้าย—ซึ่งเป็นที่ที่ฉันนั่งมาตลอดแปดปีในบ้านหลังนี้แม่สามีของฉัน—คุณแม่พิมพ์ เธอแสร้งทำเป็นกระแอมในลำคอเบาๆ ดวงตาที่ขุ่นมัวของเธอเหลือบมองทุกคนทีละคน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการตัดสินและวางอำนาจ“วันนี้ที่เรียกทุกคนมา ก็เพื่อจะคุยเรื่องเงินชดเชยจากการเวนคืนที่ดิน”เธอกุมแก้วเซรามิกลายดอกโบตั๋นสีแดงที่มีรอยบิ่นอยู่รอบขอบ—ซึ่งมันช่างเหมือนกับตัวเธอไม่มีผิด ภายนอกดูเหมือนจะรักษาประเพณีแต่ภายในกลับเต็มไปด้วยการคํานวณ“บ้านเก่าหลังนี้คือหยาดเหงื่อแรงงานทั้งชีวิตของพ่อกับแม่ มันคือรากเหง้าของตระกูลวรโชติ”“ตอนนี้เมื่อถูกเวนคืน เงินก้อนนี้ก็ต้องแบ่งกันในบรรดาคนของตระกูลวรโชติเท่านั้น”เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพ่นคำพูดต่อมาที่เปรียบเสมือนมีดทื่อๆ อาบยาพิษแทงตรงเข้าที่กลางใจของฉัน:“ริน… เธอเป็นคนนอก แต่งเข้ามาในบ้านนี้แต่กลับไม่มีปัญญาจะให้กำเนิดลูกชายหรือลูกสาวสักคน เงินก้อนนี้เธออย่าได้หวังเลย”น้ำเสียงของเธอช่างราบเรียบและเป็นธรรมชาติ ราวกับกำลังพูดว่า…

ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อวัดระยะและวาดพื้นที่แห่งความสุขให้กับคนอื่น แต่เมื่อต้องลงมือออกแบบห้องนอนให้ลูกสาวของตัวเอง มือของฉันกลับสั่นเทาอย่างประหลาด ในช่วงเดือนที่แปดของการตั้งครรภ์ ร่างกายของฉันหนักอึ้งราวกับแบบร่างที่ยังเขียนไม่เสร็จ ทุกย่างก้าวในบ้านหลังนี้ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเดินบนผิวน้ำแข็งที่บางเฉียบ ซึ่งอาจแตกสลายได้ทุกเมื่อ วิน สามีของฉัน มักจะมายืนซ้อนหลังฉันในช่วงเย็น วางมือที่อบอุ่นลงบนท้องที่กลมโตของฉันแล้วกระซิบถึงอนาคตที่สดใสที่ลูกจะเติบโตขึ้นเหมือนเจ้าหญิงในปราสาทที่เขาสร้างขึ้น เขาเป็นสถาปนิกที่สร้างความฝันอันจับต้องได้ เป็นผู้ชายที่รู้วิธีทำให้คนรอบข้างเชื่อในความมั่นคงของเขาเสมอ ส่วนฉันคือคนที่เติมเต็มโครงสร้างเหล่านั้นด้วยไออุ่นของเฟอร์นิเจอร์และการตกแต่ง ซึ่งเพื่อนๆ มักจะชื่นชมว่าเป็นแบบแปลกที่สมบูรณ์แบบของโชคชะตา ในห้องเล็กๆ สำหรับ ‘ภูมิ’ ชื่อที่เราเลือกกันไว้ด้วยความหมายว่าเป็นความภูมิใจของครอบครัว…

เสียงสัญญาณเตือนจากเครื่องตรวจคลื่นหัวใจทารกที่ลากยาวเป็นเส้นตรงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของฉัน ราวกับเสียงหวีดหวิวของพายุที่พัดเอาวิญญาณและความหวังเดียวในชีวิตของฉันให้หลุดลอยไป ในฐานะที่ฉันเป็นลลิน สูตินรีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่ผ่านสมรภูมิห้องคลอดมานับครั้งไม่ถ้วน ฉันรู้ดีว่าเสียงนี้หมายถึงอะไร แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันไม่อยากยอมรับความจริงที่โหดร้ายที่สุดในชีวิตการทำงานและชีวิตส่วนตัวของฉันเลย มือของฉันสั่นเทาจนแทบจะจับปากกาไม่ได้เมื่อต้องลงนามในใบรับรองการตายของลูกตัวเอง แสงไฟในห้องคลอดที่เคยสว่างไสวกลับดูสลัวลงและเย็นเยียบจนถึงกระดูก กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ฉันคุ้นเคยกลับกลายเป็นกลิ่นที่ชวนคลื่นไส้ที่สุดในเวลานี้ ฉันพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แต่ในอกกลับรู้สึกเหมือนมีก้อนหินขนาดมหึมาทับไว้จนหายใจไม่ออก หยดเหงื่อที่ไหลซึมออกมาตามไรผมปนกับน้ำตาที่ไม่มีแม้เสียงสะอื้น ทุกอย่างมันเงียบจนฉันได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่กำลังแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ ฉันนึกถึงใบหน้าเล็ก ๆ ที่เคยเห็นผ่านจออัลตราซาวด์ ภาพถ่ายใบนั้นที่ฉันแอบเก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงาน ภาพที่แสดงให้เห็นปานแดงรูปพระจันทร์เสี้ยวเล็ก…

ฉันยืนอยู่ท่ามกลางกลิ่นอายของไม้โอ๊คธรรมชาติและกลิ่นสีสูตรน้ำไร้สารระเหยที่จางหายไปเกือบหมดแล้ว ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ฉันตั้งใจเนรมิตให้เป็นอาณาจักรแห่งความปลอดภัยสำหรับสิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่กำลังเติบโตอยู่ในครรภ์ ในฐานะนักออกแบบภายในที่อุทิศตัวให้กับการสร้างสรรค์พื้นที่สำหรับครอบครัวและเด็กมาตลอดนับสิบปี ฉันมักจะบอกกับลูกค้าเสมอว่าบ้านไม่ใช่แค่ที่อยู่อาศัย แต่มันคือเปลือกหุ้มทางจิตวิญญาณที่ปกป้องเราจากโลกภายนอก นิ้วมือของฉันลูบไล้ไปตามขอบเตียงไม้ที่ขัดเกลาจนเนียนลื่นไร้เสี้ยนหนาม ทุกรายละเอียดในห้องนี้ผ่านการคัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน ทั้งโทนสีพาสเทลที่ช่วยส่งเสริมพัฒนาการทางสายตา และแสงไฟวอร์มไวท์ที่ปรับระดับได้เพื่อสร้างบรรยากาศที่สงบเงียบที่สุด ฉันหยิบโมบายเซรามิกทำมือที่สั่งทำเป็นพิเศษขึ้นมาแขวนไว้ที่ริมหน้าต่าง มันคือชิ้นส่วนสำคัญที่ฉันเรียกว่า “เสียงแห่งความสงบ” ทุกครั้งที่ลมพัดผ่าน แผ่นเซรามิกจะกระทบกันเบาๆ เกิดเป็นท่วงทำนองที่ฉันหวังว่าจะเป็นเสียงแรกๆ ที่ลูกจะได้ยินเมื่อลืมตาดูโลก โดยที่ฉันไม่เคยล่วงรู้เลยว่าในเวลาต่อมา เสียงแผ่วเบานี้จะเป็นสิ่งเดียวที่ย้ำเตือนถึงเศษเสี้ยวของความสุขที่แตกสลาย เดชาเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างหลังฉัน เขาโอบกอดฉันจากทางด้านหลังอย่างแผ่วเบา…