Category: TC THÁI

แสงไฟสปอร์ตไลท์บนเวทีสว่างจ้าจนฉันต้องหรี่ตาลง เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้องโถงหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาว กลิ่นหอมของดอกไม้ราคาแพงและน้ำหอมแบรนด์เนมลอยอบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกวิงเวียนอย่างบอกไม่ถูก ฉันยืนอยู่ตรงมุมมืดที่สุดของห้อง พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อให้เข้ากับชุดเดรสสีหวานราคาถูกที่ฉันตั้งใจตัดเย็บด้วยตัวเองเพื่อวันนี้ บนเวทีนั้น ผู้ชายที่เพิ่งได้รับรางวัลสถาปนิกดาวรุ่งแห่งปีดูสง่างามเหลือเกิน ทานิชในชุดสูทสีเทาเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีตดูราวกับเจ้าชายในเทพนิยาย เขายิ้มกว้างอย่างมั่นใจ แววตาคมกริบนั้นฉายแววแห่งชัยชนะและความทะเยอทะยานที่ไม่มีวันสิ้นสุด ฉันมองเขาด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน ทั้งภาคภูมิใจ ทั้งรัก และทั้งหวาดหวั่น ทานิชเป็นคนที่คำนวณทุกอย่างในชีวิตเสมอ เขาบอกฉันเสมอว่าความสำเร็จไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือการวางแผนที่แม่นยำและการกำจัดตัวแปรที่ผิดพลาดออกไปจากกระดาน และในวันนี้ แผนการของเขาก็ดูจะสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ…

เสียงระฆังวิวาห์ดังกังวานไปทั่วห้องโถงจัดเลี้ยงที่หรูหราที่สุดในกรุงเทพฯ กลิ่นหอมของดอกมะลิและกุหลาบขาวอบอวลไปทั่วงานจนฉันรู้สึกเวียนหัว แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับล้อกับเพชรบนคอของฉัน มันหนัก หนักจนฉันรู้สึกเหมือนมันกำลังกดทับลำคอให้หายใจไม่ออก แต่ฉันก็ยังคงยิ้ม ยิ้มให้กว้างที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทำได้ในวันที่ใครๆ ก็บอกว่าฉันคือซินเดอเรลล่าที่โชคดีที่สุดในโลก ฉันชื่อกัญญา เด็กกำพร้าที่เติบโตมาในสถานสงเคราะห์ที่ไม่มีแม้แต่ชื่อนามสกุลที่น่าภาคภูมิใจ ชีวิตของฉันเคยมีแต่สีเทา จนกระทั่งฉันได้พบกับอศวิน เขาเข้ามาเหมือนแสงอาทิตย์ยามเช้า อบอุ่น อ่อนโยน และมอบโลกทั้งใบให้กับฉัน วันนี้เขาดูหล่อเหลาราวกับเจ้าชายในชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์ มือของเขาที่กุมมือฉันไว้นั้นอุ่นรุ่ม แต่น่าแปลกที่ใจของฉันกลับเริ่มสั่นระรัวด้วยความกังวลที่อธิบายไม่ได้ “คุณสวยที่สุดเลยกัญญา”…

แสงไฟจากเมืองใหญ่ที่มองเห็นผ่านหน้าต่างบานนี้ดูสวยงามเสมอ แต่มันเป็นความสวยงามที่ฉันทำได้เพียงแค่มองดูอยู่ไกลๆ เท่านั้น ฉันชื่อนารา และที่นี่คือห้องชุดบนชั้นดาดฟ้าที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมที่เงียบที่สุดของกรุงเทพฯ มันเป็นโลกใบเล็กๆ ที่ฉันใช้ร่วมกับเขา กวิน ผู้ชายที่โลกภายนอกรู้จักในฐานะศัลยแพทย์มือหนึ่งและทายาทผู้มั่งคั่ง แต่สำหรับฉัน เขาคือลมหายใจที่ฉันต้องแอบเก็บไว้ในความมืด เสียงประตูดิจิทัลปลดล็อกเบาๆ หัวใจของฉันเต้นแรงทุกครั้งที่ได้ยินเสียงนั้น ไม่ว่าเราจะอยู่ด้วยกันมานานแค่ไหน กวินเดินเข้ามาด้วยท่าทางเหนื่อยล้า กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออ่อนๆ ติดมากับเสื้อกาวน์ที่เขาพาดไว้บนแขน ฉันรีบเดินเข้าไปหา รับเสื้อจากมือเขาแล้ววางมันลงอย่างเบามือ เขาประคองใบหน้าของฉันไว้ด้วยมือที่ยังเย็นเฉียบจากการทำงานหนักในห้องผ่าตัด…

บทที่ 1 – ตอนที่ 1 ฉันเคยคิดว่าความเหงาคือเพื่อนคนเดียวที่ฉันมีมาตลอดชีวิต การเป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตมาในสถานสงเคราะห์สอนให้ฉันรู้ว่า โลกนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับคนอ่อนแอ และความรักคือสิ่งฟุ่มเฟือยที่ฉันไม่เคยกล้าฝันถึง จนกระทั่งวันที่พวัตเดินเข้ามาในชีวิตของฉัน ในคืนที่ฝนตกหนักที่สุดในรอบปี คืนที่ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะจมหายไปกับกระแสน้ำและโชคชะตาที่โหดร้าย รถคันหรูของเขาจอดลงข้างทาง ร่มสีดำคันใหญ่ถูกกางออกเหนือหัวของฉัน พร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา เขากลายเป็นแสงสว่างเดียวในโลกที่มืดมิดของฉัน ตั้งแต่วันนั้น พวัตเฝ้าดูแลฉันด้วยความอ่อนโยน เขาไม่ได้มองฉันด้วยสายตาที่สงสารเหมือนคนอื่น แต่มองฉันด้วยสายตาที่ให้เกียรติและเห็นค่าในตัวฉัน…

เสียงฝนตกหนักด้านนอกหน้าต่างโรงพยาบาล ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของฉัน มันเป็นเสียงที่เย็นเยือกและโดดเดี่ยวที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมา ในห้องคลอดที่สว่างจ้าด้วยแสงไฟนีออน ฉันนอนกำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ เหงื่อกาฬไหลซึมทั่วใบหน้าและแผ่นหลัง ทุกครั้งที่ความเจ็บปวดจากการบีบตัวของมดลูกพุ่งพล่านขึ้นมา ฉันรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ฉันพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตามที่พยาบาลบอก แต่ในใจของฉันกลับเรียกหาเพียงชื่อเดียวเท่านั้น กร ฉันพยายามเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างเตียง นิ้วมือของฉันสั่นเทาจนแทบจะกดปุ่มไม่ได้ ฉันกดโทรออกหาเขาเป็นครั้งที่สิบของชั่วโมงนี้ เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่มันก็จบลงด้วยความเงียบเชียบ ไม่มีคนรับสาย ไม่มีข้อความตอบกลับ มีเพียงเสียงสะท้อนของความว่างเปล่าที่ตอบกลับมา…

เสียงหยาดฝนกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ หลังคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธี ดังสนั่นจนเกือบกลบเสียงหัวใจที่เต้นรัวของพิม พิมในวัยยี่สิบปี ยืนกำผ้าเช็ดมือในมือแน่นจนนิ้วซีดขาว เธอเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่โตมาในบ้านหลังนี้ในฐานะลูกสาวของแม่บ้านเก่าแก่ที่จากไปแล้ว หน้าที่ของเธอคือการดูแลทุกความสะดวกสบายของคนในบ้าน แต่ความลับที่เธอกำลังแบกไว้นั้น มันใหญ่เกินกว่าที่หัวใจดวงน้อยจะรับไหว พิมก้มมองแผ่นกระดาษเล็กๆ ในมือที่ซ่อนไว้ใต้ผ้ากันเปื้อน มันคือผลตรวจจากคลินิกแถวปากซอยที่ยืนยันว่าเธอกำลังจะมีชีวิตใหม่เกิดขึ้นในท้อง ชีวิตที่เกิดจากความรักที่เธอคิดว่าบริสุทธิ์ แต่ในสายตาคนอื่น มันอาจเป็นเพียงความผิดพลาดที่น่าอับอาย ในคืนที่มืดมิดและเหน็บหนาว แสงไฟจากห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ส่องประกายระยิบระยับลวงตา พิมเดินเลี่ยงออกมาทางสวนกุหลาบที่เธอต้องดูแลทุกเช้า กลิ่นดอกกุหลาบหลังฝนตกหอมฟุ้งแต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้ เธอเห็นเงาร่างสูงของ…

เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่งดังหึ่ง ๆ อยู่ตลอดเวลา มันเป็นเสียงที่น่ารำคาญ แต่มันกลับเป็นเพื่อนเพียงอย่างเดียวของฉันในค่ำคืนนี้ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่รุนแรงเตะจมูกทุกครั้งที่ฉันพยายามหายใจเข้าลึก ๆ ความเจ็บปวดที่บาดลึกตรงแผลผ่าตัดยังคงเตือนให้รู้ว่าชีวิตหนึ่งได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว ฉันค่อย ๆ หันมองทารกตัวน้อยที่หลับปุ๋ยอยู่ในเปลข้างเตียง ผิวของเขายังแดงระเรื่อ นิ้วมือเล็ก ๆ นั่นขยับไปมาเหมือนกำลังฝันถึงโลกใบใหม่ที่เขาเพิ่งก้าวเข้ามา ฉันตั้งชื่อเขาว่า ตะวัน เพราะฉันหวังว่าเขาจะเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตที่มืดมนของฉัน แต่ในขณะที่น้ำตาแห่งความตื้นตันกำลังจะไหลออกมา ประตูห้องพักก็ถูกผลักเปิดออกเบา…

HỒI 1 – PHẦN 1 ในบ้านหลังใหญ่ที่ดูเหมือนวังลำดับนี้ ความเงียบคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับฉัน ฉันชื่อนารา หญิงสาวที่ใครหลายคนอาจจะอิจฉาเพราะได้แต่งงานเข้าสู่ครอบครัวที่มั่งคั่ง แต่ความจริงที่ฉันเจอในทุกวันกลับไม่ใช่ความสุขที่สวยงามเหมือนในนิยาย แสงไฟสีนวลจากโคมไฟระย้าบนเพดานไม่ได้ทำให้หัวใจของฉันอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว ฉันนั่งลูบท้องที่แก่ใกล้คลอดของตัวเองเบาๆ พลางมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดสนิท คืนนี้ฝนกำลังจะตก ลมแรงพัดเอากลิ่นดินและความชื้นเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่เงียบเหงา ฉันรู้สึกได้ถึงแรงดิ้นของลูกในท้อง เขาคงจะรับรู้ได้ถึงความกังวลในใจของแม่ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ไม่ต้องหันไปมองฉันก็รู้ว่าเป็นใคร คุณหญิงสุมลี…

สายฝนในกรุงเทพมหานครไม่เคยปรานีใคร โดยเฉพาะกับคนที่ต้องดิ้นรนหาเช้ากินค่ำอย่างนลิน เสียงหยดน้ำที่ตกกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ของหอพักราคาถูกดังสนั่นจนแทบไม่ได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง นลินพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ขณะจ้องมองชุดพนักงานเสิร์ฟที่รีดจนเรียบกริบ เธอเป็นเพียงนักศึกษาคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ปีสุดท้ายที่กำพร้าพ่อแม่ สิ่ง duy nhất ที่เธอมีคือความฝันและความหวังว่าสักวันจะมีครอบครัวที่อบอุ่นและบ้านที่มั่นคงกว่านี้ คืนนี้ที่คลับหรูใจกลางย่านทองหล่อ แสงไฟหลากสีตัดกับความมืดมิดภายนอก กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและเสียงแก้วเหล้ากระทบกันเป็นจังหวะที่นลินคุ้นเคย เธอเดินประคองถาดเครื่องดื่มด้วยความระมัดระวัง สายตาคอยหลบเลี่ยงการล่วงเกินจากพวกแขกขี้เมา แต่ในห้องวีไอพีชั้นบนสุด บรรยากาศกลับแตกต่างออกไป มันเงียบเชียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันที่น่าสะอิดสะเอียน กลุ่มชายหนุ่มสี่คนที่เรียกตัวเองว่า…

ฉันยังจำกลิ่นของดอกลิลลี่ในวันนั้นได้ดี มันเป็นกลิ่นหอมจาง ๆ ที่อบอวลอยู่ในร้านดอกไม้เล็ก ๆ ของฉัน ร้านที่เป็นเหมือนโลกทั้งใบของเด็กกำพร้าคนหนึ่งที่ไม่มีใครเหลียวแล ฉันชื่อนารา ชีวิตของฉันเรียบง่ายและโดดเดี่ยว จนกระทั่งเขาเดินเข้ามาในบ่ายวันฝนตกวันนั้น คารินมาพร้อมกับร่มคันใหญ่และรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา เขาไม่ได้มาแค่ซื้อดอกไม้ แต่เขาเข้ามาเติมเต็มช่องว่างในหัวใจที่ฉันไม่เคยรู้ว่ามีอยู่ ในช่วงแรก ทุกอย่างเหมือนฝันที่สวยงามเกินจริง คารินเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ เขาดูแลฉันดั่งแก้วตาดวงใจ เขาบอกฉันเสมอว่า นารา คุณไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นนะ…