Category: TC THÁI

เสียงเม็ดฝนกระทบกระจกหน้าต่างบานใหญ่บนชั้นห้าสิบของตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพมหานครดังรัวเป็นจังหวะที่น่าอึดอัด ลลินยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ สายตาของเธอจับจ้องไปที่แผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่กำลังยืนทอดถอนใจมองออกไปนอกหน้าต่าง มินทร์ ประธานเจ้าหน้าที่บริหารหนุ่มผู้กุมชะตาชีวิตของพนักงานนับพันคน เขามักจะดูสง่างามและเยือกเย็นเสมอในสายตาคนนอก แต่สำหรับลลินที่ทำหน้าที่เลขานุการส่วนตัวมานานกว่าสามปี เธอรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากที่สมบูรณ์แบบนั้นมีความกดดันมหาศาลซ่อนอยู่ คืนนี้เป็นคืนฉลองความสำเร็จของการปิดดีลโครงการอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในรอบทศวรรษ กลิ่นแชมเปญและเสียงหัวเราะด้านล่างยังคงแว่วมาถึงห้องทำงานนี้ แต่ในความเงียบสงัดนี้ ลลินสัมผัสได้เพียงความโดดเดี่ยวที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเจ้านายของเธอ มินทร์หันกลับมาพร้อมแก้ววิสกี้ในมือ ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความล้าและความมึนเมา ลลินเดินเข้าไปใกล้เพื่อรับแก้วที่ว่างเปล่าจากมือเขาตามหน้าที่ แต่จังหวะนั้นเองที่ปลายนิ้วของทั้งคู่สัมผัสกัน ความเย็นจากแก้วตัดกับความร้อนผ่าวจากผิวสัมผัสของเขา ลลินพยายามจะชักมือกลับ แต่เขากลับกุมมือเธอไว้แน่น สายตาที่เคยเย็นชามันเปลี่ยนไปเป็นความเปราะบางที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน…

เสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ดังสนั่นไปทั่วห้องเช่าแคบๆ กลิ่นอายดินและความชื้นแทรกซึมผ่านรอยแตกของผนังไม้ ห้องนี้มีเพียงเตียงหลังเก่า โต๊ะไม้ที่ขาไม่เท่ากัน และความฝันที่พยายามจะเบ่งบานท่ามกลางความยากจน ฉันนั่งมองถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่แบ่งกันกินกับพงษ์ ควันจางๆ ลอยขึ้นมาพร้อมกับความอบอุ่นเพียงน้อยนิดที่เรามีในตอนนั้น พงษ์เอื้อมมือมาจับมือฉัน มือของเขากร้านและเย็นเฉียบ แต่สายตาของเขากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาบอกฉันเสมอว่า สักวันเขาจะพาฉันออกไปจากที่นี่ เขาจะสร้างบ้านที่มีหลังคาแข็งแรง ไม่มีเสียงฝนรบกวน และเราจะมีชีวิตที่ใครๆ ก็ต้องอิจฉา ในคืนนั้น พงษ์เพิ่งกลับมาจากที่ทำงานด้วยใบหน้าที่มีความหวัง…

สนามบินสุวรรณภูมิในเช้าวันนี้ยังคงพลุกพล่านเหมือนเมื่อเจ็ดปีก่อน กลิ่นอายของความชื้นแฉะในอากาศและเสียงฝีเท้าของผู้คนที่เร่งรีบเตือนความจำของนาราถึงวันที่เธอถูกตราหน้าว่าเป็นเพียงผู้หญิงหิวกระหายเงิน นารายืนนิ่งอยู่หน้าประตูทางออก ลมร้อนจากภายนอกปะทะใบหน้าสวยคมที่บัดนี้ไร้ซึ่งความอ่อนโยนเหมือนในอดีต แว่นกันแดดสีดำสนิทบดบังดวงตาที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการต่อสู้และการล้มลุกคลุกคลานในต่างแดน เธอไม่ใช่เด็กสาวกำพร้าที่ยอมจำนนต่อโชคชะตาอีกต่อไป แต่เธอคือ “นารา” ผู้เชี่ยวชาญด้านการตรวจสอบบัญชีระดับสากลที่ถูกจ้างมาเพื่อชำระล้างความเน่าเฟะของอาณาจักรสิริอัครกุล รถเบนท์ลีย์สีดำขลับเคลื่อนมาจอดสนิทตรงหน้าเธอ นาราก้าวขึ้นรถด้วยท่วงท่าที่สง่างามและเยือกเย็น ตลอดเส้นทางที่รถแล่นผ่านกรุงเทพมหานคร ภาพในอดีตคอยตามหลอกหลอนเธอเหมือนเงา ความเจ็บปวดจากการถูกพรากสิ่งที่รักที่สุดไปในคืนที่ฝนตกหนักยังคงฝังลึกอยู่ในกระดูก ทุกครั้งที่เธอหลับตา เธอจะยังคงได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแผ่วเบาของลูกในท้อง และเสียงเย็นชาของคนในตระกูลนั้นที่สั่งให้เธอหายไปจากโลกของพวกเขา นาราพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ พยายามสลัดความอ่อนแอทิ้งไป วันนี้เธอไม่ได้กลับมาเพื่ออ้อนวอนขอความเมตตา…

Gemini đã nói เสียงหยดน้ำฝนที่กระทบกับขอบหน้าต่างดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องเช่าแคบๆ ย่านชานเมือง พิมพ์นั่งประคองท้องที่ยังดูไม่ออกว่ามีอีกหนึ่งชีวิตกำลังเติบโตอยู่ข้างใน สายตาของเธอมองออกไปที่ประตูบานเก่าด้วยความกังวลใจ นาฬิกาบอกเวลาล่วงเลยเที่ยงคืนไปนานแล้ว แต่ธนา สามีที่เธอรักสุดหัวใจยังไม่กลับบ้าน กลิ่นอาหารที่เธอตั้งใจทำไว้รอเขามันเริ่มจางหายไป กลายเป็นกลิ่นอับชื้นของฝนที่พัดพรูเข้ามาตามรอยแตกของฝาผนัง พิมพ์ถอนหายใจเบาๆ มือเรียวบางลูบท้องตัวเองอย่างปลอบประโลม เธอพยายามบอกตัวเองว่าธนาอาจจะแค่ทำงานหนักเพื่อสร้างอนาคตให้ลูกของเรา แต่ในส่วนลึกของหัวใจ เธอกลับรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่ทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นที่หน้าประตู…

เสียงฝนกระทบกระจกหน้าต่างห้องทำงานบนชั้นห้าสิบห้าดังเหง่งหง่างราวกับเสียงระฆังแห่งความทรงจำ ธนิตจ้องมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ เขาเห็นชายหนุ่มในชุดสูทตัดเย็บประณีต ใบหน้าที่ใครต่อใครต่างบอกว่าดูดีและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับมีความว่างเปล่าที่ถมไม่เต็มซ่อนอยู่ลึก ๆ บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กราคาแพงมีซองจดหมายสีทองวางอยู่ มันคือการ์ดเชิญงานแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า งานแต่งงานที่ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นจากความรัก แต่เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมธุรกิจเพื่อพยุงอาณาจักรที่กำลังสั่นคลอนของตระกูลวรโชติเมธีให้รอดพ้นจากภาวะล้มละลาย เขารู้ดีว่าเขากำลังจะขายวิญญาณตัวเองอีกครั้ง เหมือนที่เคยทำเมื่อเจ็ดปีก่อน กลิ่นฝนที่ลอดผ่านช่องลมเข้ามาทำให้เขานึกถึงกลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกมะลิ กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของมีนา ผู้หญิงคนเดียวที่เขาเคยยอมให้เข้ามานั่งในหัวใจ ก่อนที่เขาจะกระชากเธอออกไปอย่างไม่ใยดี ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ห้องทำงานห้องเดิมนี้เอง…

เสียงฝนตกกระทบกระจกหน้าต่างห้องชุดสุดหรูใจกลางกรุงเทพมหานครดังเป็นจังหวะหนักหน่วง ราวกับเสียงกลองที่รัวกระหน่ำซ้ำเติมความเงียบงันภายในห้อง แสงไฟจากตึกสูงเสียดฟ้าด้านนอกสะท้อนผ่านหยดน้ำบนกระจก กลายเป็นเงาวูบวาบพาดผ่านใบหน้าของกวิน ชายหนุ่มในวัยยี่สิบปลายๆ ที่กำลังยืนมองออกไปข้างนอกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน ในมือของเขามีแก้ววิสกี้ราคาแพงที่น้ำแข็งละลายไปเกือบหมดแล้ว แต่เขากลับไม่สนใจที่จะจิบมันเลยแม้แต่น้อย ความเงียบในห้องถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าแผ่วเบาของนารา หญิงสาวผู้เป็นทั้งคนรักและผู้ช่วยที่ซื่อสัตย์ที่สุดของเขาตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอเดินเข้ามาในห้องด้วยสภาพที่เปียกโชกไปทั้งตัว ผมยาวสลวยที่เคยจัดทรงอย่างดีบัดนี้ลีบแบนแนบไปกับใบหน้าที่ซีดเซียว ดวงตาของเธอบวมช้ำจากการร้องไห้มาอย่างหนัก แต่นาราก็พยายามข่มความอ่อนแอทั้งหมดไว้ภายใต้ไหล่ที่ตั้งตรง กวินไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เขาเพียงแค่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า ผลการประชุมผู้ถือหุ้นเป็นอย่างไรบ้าง นาราหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือว่า ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาวางไว้…

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อรุนแรงพุ่งเข้าแตะจมูกทันทีที่นลินลืมตาขึ้นมา ความรู้สึกแรกไม่ใช่ความเจ็บปวดจากแผลผ่าตัดที่หน้าท้อง แต่มันคือความว่างเปล่าที่โหดร้ายข้างกายเธอ เธอยกมืออันสั่นเทาขึ้นลูบหน้าท้องที่เคยนูนเด่น บัดนี้มันราบเรียบและเย็นเยือก หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว นลินพยายามจะพยุงตัวขึ้นแต่ความเจ็บแปลบก็แล่นเข้าสู่ประสาท จนเธอต้องครางออกมาเบาๆ ในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวโพลนนั้นไม่มีเสียงร้องไห้ของทารก ไม่มีไออุ่นของสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่เธอกุมฟักมาตลอดเก้าเดือน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่งอย่างเย็นชา ประตูห้องเปิดออกช้าๆ กวินเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเนี้ยบกริบราวกับไม่ได้ผ่านค่ำคืนที่วุ่นวายมาเลยแม้แต่น้อย เขาไม่แม้แต่จะมองสบตาเธอ กวินวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะข้างเตียง เสียงกระดาษที่กระทบกันทำให้ใจของนลินหล่นวูบ “ลูกล่ะกวิน… ลูกของเราอยู่ไหน”…

Gemini đã nói เสียงฝนตกกระทบหน้าต่างห้องเช่าแคบๆ บนชั้นห้าของตึกเก่าแถวชานเมือง ดังระรัวเหมือนจังหวะกลองที่เร่งเร้า เมย์ยืนอยู่หน้ากระจกบานเล็กในห้องน้ำที่ขอบเริ่มขึ้นรา เธอพยายามเพ่งมองแท่งพลาสติกสีขาวในมือด้วยหัวใจที่เต้นรัวยิ่งกว่าเสียงฝน ขีดสีแดงสองขีดปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน มันสว่างไสวราวกับแสงประทีปท่ามกลางความมืดมิดในใจของเธอ เมย์ยกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาแห่งความดีใจเอ่อล้นออกมาโดยไม่อาจห้ามได้ เธอรอคอยสิ่งนี้มานานเหลือเกิน ของขวัญล้ำค่าที่สุดที่จะมาเติมเต็มชีวิตคู่ของเธอกับกวิน เมย์เดินออกมาที่ห้องครัวขนาดจิ๋ว เธอตั้งใจทำอาหารมื้อพิเศษไว้รอเขา กลิ่นแกงเผ็ดที่กวินชอบลอยอบอวลไปทั่วห้อง เธอจัดจางวางช้อนอย่างพิถีพิถัน แม้แต่ผ้าปูโต๊ะที่เริ่มซีดจางเธอก็ยังพยายามพับให้ดูดีที่สุด เธอหยิบกล่องของขวัญใบเล็กที่ข้างในบรรจุผลตรวจครรภ์เอาไว้มาวางไว้ข้างจานของเขา…

เสียงเครื่องวัดการเต้นของหัวใจดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอในห้องคลอดที่เงียบเชียบจนน่าใจหาย แสงไฟนีออนสีขาวโพลนบนเพดานทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกแผดเผาด้วยความอ้างว้าง ความเจ็บปวดที่บีบรัดช่วงท้องมันรุนแรงจนฉันแทบจะสิ้นสติ แต่สิ่งที่เจ็บกว่าคือความว่างเปล่าที่อยู่ข้างกาย ฉันกำผ้าปูเตียงจนแน่น เหงื่อไหลซึมทั่วใบหน้า พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ตามที่พยาบาลบอก ในใจของฉันเรียกหาแต่ชื่อเขา ปกรณ์… คุณอยู่ที่ไหน? ทำไมพ่อของลูกถึงไม่มาอยู่ตรงนี้ในวินาทีที่สำคัญที่สุดของเรา ฉันปลอบใจตัวเองว่าเขาคงติดประชุมด่วนที่บริษัท การควบรวมกิจการครั้งใหญ่ที่เขาทุ่มเทมาทั้งปีคงถึงช่วงวิกฤต ฉันยอมสละทุกอย่าง ทั้งตำแหน่งทนายความฝีมือดีที่ใคร ๆ ก็ยำเกรง ทั้งอนาคตที่กำลังรุ่งโรจน์…

เสียงนาฬิกาแขวนผนังเรือนใหญ่ส่งเสียงดังติ๊กต็อกสม่ำเสมอท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องชุดสุดหรูใจกลางกรุงเทพมหานคร แสงไฟจากตึกระฟ้าข้างนอกหน้าต่างส่องสะท้อนเข้ามาเป็นริ้วขนานไปกับพื้นหินอ่อนราคาแพง ฉันนั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีเทาเข้ม มือข้างหนึ่งลูบไล้หน้าท้องที่นูนเด่นออกมาอย่างแผ่วเบา ทารกในครรภ์ขยับตัวเล็กน้อยราวกับจะบอกว่าเขารับรู้ถึงความโดดเดี่ยวของแม่ในค่ำคืนนี้ ฉันชื่อนรินทร์ และตอนนี้ฉันกำลังอุ้มท้องลูกของชายที่โลกทั้งใบรู้จักเขาในฐานะนักธุรกิจหนุ่มผู้เพียบพร้อม แต่สำหรับฉัน เขาคือโลกทั้งใบที่ฉันยอมซ่อนตัวอยู่ในเงามืดมาตลอดสองปี ความเงียบในห้องนี้มันช่างดังเหงาเหลือเกิน ฉันมองไปที่ประตูห้องนอนที่เปิดอ้าไว้ เสื้อผ้าแบรนด์เนมของกฤตยังคงแขวนอยู่อย่างเป็นระเบียบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขายังคงอบอวลอยู่ในอากาศ มันเป็นกลิ่นที่ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยในยามที่เขาอยู่ใกล้ แต่ในยามที่เขาหายไปแบบนี้ มันกลับเป็นกลิ่นที่คอยตอกย้ำว่าฉันเป็นเพียงผู้อาศัยในกรงทองที่เขาเนรมิตขึ้นมา กฤตบอกกับฉันเสมอว่าอดทนอีกนิดนะรินทร์ อีกไม่นานพี่จะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย พี่จะหย่ากับรดา…