Category: TC THÁI

ท้องฟ้าเหนือเมืองเล็กๆ แห่งนั้นถูกปกคลุมด้วยเมฆหนาสีเทาทะมึน เสียงฟ้าร้องครวญครางอยู่ไกลๆ ราวกับเสียงเตือนของโชคชะตาที่กำลังจะพังทลาย กัญญานั่งอยู่บนม้านั่งไม้เก่าๆ หน้าบ้านไม้หลังเล็กที่สีลอกร่อน มือของเธอลูบท้องที่เริ่มนูนเด่นชัดขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ในใจของเธอเต็มไปด้วยความหวัง เธอกำลังรอคอยชายคนรักที่สัญญาว่าจะกลับมารับเธอไปสร้างครอบครัวด้วยกันที่กรุงเทพฯ ปกรณ์เคยบอกว่าเขาต้องไปจัดการเรื่องธุรกิจเพียงไม่กี่วัน แล้วเขาจะกลับมาเปลี่ยนชีวิตที่แสนลำบากของเธอให้กลายเป็นสวรรค์ กัญญาเชื่อคำสัญญานั้นอย่างหมดใจ เธอเก็บข้าวของใส่กระเป๋าใบเก่า เตรียมพร้อมสำหรับการเริ่มต้นใหม่ แต่ความเงียบสงบในบ่ายวันนั้นกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงล้อรถยนต์บดขยี้กรวดหิน รถยนต์คันหรูสีดำขลับแล่นเข้ามาจอดเทียบท่ามกลางฝุ่นที่คลุ้งกระจาย ปกรณ์ก้าวลงมาจากรถในชุดสูทที่ดูภูมิฐาน เขาดูแปลกตาไปราวกับเป็นคนละคนกับชายหนุ่มที่เคยพร่ำบอกรักเธอใต้แสงจันทร์ แววตาของเขาที่เคยมองเธอด้วยความอ่อนโยน บัดนี้กลับเย็นชาและว่างเปล่าเหมือนคนแปลกหน้า…

เสียงฝนตกหนักในคืนนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของพิมลดาเสมอ มันไม่ใช่แค่เสียงของหยาดน้ำที่ตกลงกระทบหลังคา แต่มันคือเสียงของความเจ็บปวดที่กรีดลึกสลักลงไปในกระดูก ทุกครั้งที่พิมลดาหลับตา เธอจะเห็นภาพตัวเองนอนขดตัวอยู่บนพื้นถนนที่เปียกชุ่ม เลือดสีแดงสดไหลซึมผสมกับน้ำฝน ขณะที่เท้าหนักๆ หลายคู่รุมเตะถล่มลงมาบนร่างกายที่บอบบางของเธอ โดยเฉพาะที่หน้าท้อง… ที่ที่มีสิ่งมีชีวิตเล็กๆ กำลังก่อตัวขึ้น “ออกไปจากชีวิตสามีฉันซะ อีผู้หญิงชั้นต่ำ!” เสียงตวาดของรดาในวันนั้นยังคงชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน พิมลดายังจำสายตาเย็นชาของธนิทที่ยืนมองอยู่หลังบานหน้าต่างกระจกหนาของคฤหาสน์ได้ดี เขาไม่ได้ก้าวออกมาช่วย เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำเดียว สิ่งที่เขาทำมีเพียงการเบือนหน้าหนี ทิ้งให้ผู้หญิงที่เขาเคยบอกว่ารักที่สุดต้องเผชิญกับความตายเพียงลำพัง สิบเจ็ดปีผ่านไป……

Gemini đã nói สายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักในคืนนั้น ราวกับต้องการจะชะล้างความโสมมของโลกใบนี้ให้หมดสิ้นไป ท่ามกลางความมืดมิดบนหน้าผาสามร้อยยอด เสียงคลื่นกระทบโขดหินดังสนั่นหวั่นไหว แต่ไม่มีเสียงใดจะดังเท่าเสียงหัวใจที่แตกสลายของชมดาว เธอยืนอยู่ริมหน้าผา ร่างกายสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บและหวาดกลัว มือทั้งสองข้างกุมท้องที่นูนออกมาอย่างทะนุถนอม เบื้องหน้าของเธอคือภูริช ชายหนุ่มผู้เป็นดั่งโลกทั้งใบของเธอ แต่ในวันนี้ แววตาที่เคยอบอุ่นคู่นั้นกลับเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่กัดกินไปถึงกระดูก ภูริชก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ในมือของเขาไม่มีอาวุธ แต่คำพูดของเขาคือดาบที่แหลมคมที่สุด เขาบอกเธอว่าเขากำลังจะแต่งงานกับลูกสาวของมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล เพื่ออำนาจและอนาคตที่เขาใฝ่ฝันมาตลอดชีวิต…

เสียงสายฝนโปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วง ราวกับว่าท้องฟ้ากำลังร่ำไห้ให้กับความอัปยศที่ไม่มีวันเลือนหาย นลินยืนสงบนิ่งอยู่หน้าบ้านหลังเก่าที่เคยเป็นรังแห่งความสุข แต่บัดนี้กลับถูกปิดตายด้วยคำสั่งศาล ป้ายสีขาวซีดที่แปะอยู่บนรั้วเหล็กนั้นดูเหมือนบาดแผลที่กรีดลงบนหน้าอกของเธอ กลิ่นดินชื้นแฉะและไอร้อนจากพื้นถนนที่ถูกน้ำฝนชะล้างโชยเข้าจมูก แต่มันกลับไม่สดชื่นเลยแม้แต่น้อย สำหรับนลิน กลิ่นนี้คือกลิ่นของความตายและการสูญเสีย เธอยืนกำหมัดแน่นจนเล็บจมลงไปในเนื้อ ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความว่างเปล่าในใจที่ขยายวงกว้างขึ้นทุกที เมื่อสามปีก่อน เธอเคยเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในสายตาของทุกคน เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของนักธุรกิจใหญ่ที่มีเกียรติ และเธอกำลังจะแต่งงานกับ กฤต ชายหนุ่มที่เพียบพร้อมทั้งรูปสมบัติและทรัพย์สมบัติ เขาเป็นคนนุ่มนวล สุภาพ และดูเหมือนจะรักเธอสุดหัวใจ…

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องเหนือกรุงเทพมหานครในคืนที่มืดมิดที่สุด รดาประคองท้องแก่ที่หนักอึ้งของเธอเดินไปตามทางเท้าที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำฝน แสงไฟจากตึกสูงเสียดฟ้าส่องสะท้อนกับพื้นถนนที่เปียกชื้น แต่มันไม่ได้ให้ความอบอุ่นแก่เธอเลยแม้แต่น้อย ในมือกำเศษกระดาษที่ยับยู่ยี่ไว้แน่น มันคือเอกสารการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินและทรัพย์สินทั้งหมดที่พ่อของเธอทิ้งไว้ให้ บัดนี้มันกลายเป็นเพียงเศษขยะไร้ค่า เพราะชื่อผู้รับผลประโยชน์ถูกเปลี่ยนเป็นชื่อของธนวัต ชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจ ชายที่เธอเชื่อมั่นว่าจะร่วมสร้างครอบครัวด้วยกัน แต่ในนาทีที่เขาได้ทุกอย่างไป เขากลับถีบหัวส่งเธอออกมาเหมือนสิ่งของหมดอายุ คำพูดสุดท้ายของเขาที่ยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่ใช่คำบอกลา แต่เป็นคำเยาะเย้ยที่กรีดลึกลงในใจ เขาบอกว่าเธอเป็นเพียงบันไดให้เขาเหยียบขึ้นไปสู่จุดสูงสุด และเด็กในท้องก็เป็นเพียงผลพลอยได้ที่เขาไม่เคยต้องการ รดาล้มลงกับพื้นปูนที่เย็นเฉียบ ความเจ็บปวดจากครรภ์เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แต่นั่นยังไม่เท่าความเจ็บปวดที่เกิดจากการถูกหักหลัง…

เสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านยอดดอยอินทนนท์ในเช้าตรู่ของวันหนึ่งที่อากาศหนาวเหน็บกว่าปกติ พิมลดาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่หนักอึ้งในอก เธอขยับผ้าห่มผืนหนาให้ลูกชายที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ ธนินในวัยยี่สิบสี่ปีไม่ได้เป็นเด็กน้อยที่คอยร้องไห้ตามเธออีกต่อไปแล้ว ร่างกายของเขาสูงใหญ่ แข็งแรง และเต็มไปด้วยพลังของคนหนุ่มที่พร้อมจะเผชิญโลกกว้าง พิมลดามองใบหน้าของลูกชายในความสลัว รอยหยักที่หัวคิ้วและสันจมูกโด่งนั้นช่างถอดแบบมาจากชายคนนั้น ชายคนที่ทิ้งเธอไว้กลางสายฝนเมื่อยี่สิบห้าปีที่แล้ว ชายคนที่แลกความรักบริสุทธิ์กับบันไดอำนาจในเมืองกรุง เธอลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างไม้เก่าๆ มองออกไปเห็นไอหมอกสีขาวโพลนปกคลุมหมู่บ้านเล็กๆ ที่เธอใช้ชีวิตหลบซ่อนมาค่อนชีวิต ที่นี่คือที่พักพิง ที่นี่คือที่ที่เธอชุบเลี้ยงลูกชายคนเดียวมาด้วยหยาดเหงื่อและการต่อสู้ในฐานะแม่เลี้ยงเดี่ยว เธอเริ่มต้นจากพนักงานบัญชีตัวเล็กๆ จนกระทั่งผลักดันตัวเองให้เรียนจบกฎหมายและกลายเป็นที่ปรึกษากฎหมายชาวบ้านที่ทุกคนให้ความเคารพ แต่ความสงบสุขนี้กำลังจะสิ้นสุดลง เพราะถึงเวลาแล้วที่ความจริงจะต้องได้รับการสะสาง…

เสียงฝนตกหนักเมื่อยี่สิบปีก่อนยังคงดังก้องอยู่ในหูของฉันทุกครั้งที่หลับตาลง มันไม่ใช่แค่เสียงของหยดน้ำที่กระทบหลังคา แต่มันคือเสียงของหัวใจที่แตกสลายท่ามกลางแสงแฟลชของกล้องถ่ายรูปนับสิบตัว ฉันจำได้ดีถึงความเย็นจัดของเม็ดฝนที่ซึมผ่านเสื้อผ้าตัวบาง และความหนาวเหน็บที่กัดกินไปถึงกระดูกเมื่อชายที่ฉันรักที่สุดยืนอยู่ตรงหน้าท่ามกลางวงล้อมของนักข่าว เขาไม่ได้มองฉันด้วยสายตาแห่งความรักเหมือนที่เคยทำในห้องเช่าแคบๆ นั่นอีกต่อไป พงศกรในวันนั้นสวมสูทราคาแพง ใบหน้าของเขาเรียบเฉยและเย็นชาเหมือนรูปปั้นหิน เขาขยับไมโครโฟนเล็กน้อยก่อนจะพ่นคำพูดที่ฆ่าฉันให้ตายทั้งเป็นออกมาต่อหน้าสาธารณชน เขาบอกว่าเขาไม่รู้จักฉัน เขาบอกว่าเรื่องระหว่างเราเป็นแค่ความเข้าใจผิด และที่สำคัญที่สุด เขาปฏิเสธเด็กในท้องของฉันอย่างไร้เยื่อใย ฉันยืนสั่นเทาอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งกุมท้องที่ยังไม่นูนเด่นนักเอาไว้แน่น น้ำตาผสมปนเปไปกับน้ำฝนจนแยกไม่ออก แสงแฟลชวูบวาบทำให้ฉันตาพร่ามัว เสียงตะโกนถามของนักข่าวเหมือนหอกที่ทิ่มแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า พงศกรเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มที่มอบให้กล้อง…

Gemini đã nói สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาในค่ำคืนนั้น เสียงฟ้าร้องครวญครางราวกับเสียงร่ำไห้ของสวรรค์ที่เห็นใจในโชคชะตาของหญิงสาวคนหนึ่ง น้ำฝนในวัยยี่สิบต้น ๆ ยืนตัวสั่นเทาอยู่ใต้ชายคาบ้านไม้หลังเก่าที่ผุพัง สองมือของเธอกุมท้องที่เริ่มนูนเด่นออกมาอย่างทะนุถนอม สายตาของเธอจ้องมองไปยังรถยนต์คันหรูที่แล่นเข้ามาจอดสนิทท่ามกลางโคลนตมในหมู่บ้านห่างไกลความเจริญ รถคันนั้นดูแปลกแยกและสูงส่งเกินกว่าจะมาเหยียบย่ำดินโคลนที่นี่ เหมือนกับเจ้าของรถที่ครั้งหนึ่งเคยเข้ามาในชีวิตของเธอแล้วทิ้งรอยแผลที่ไม่มีวันหายเอาไว้ ประตูรถเปิดออกพร้อมกับชายคนหนึ่งในชุดสูทสีดำสนิท เขาไม่ใช่คนที่เธอรอคอย ไม่ใช่ชายหนุ่มที่เคยพร่ำบอกรักเธอใต้แสงดาว แต่เป็นเพียงเลขาผู้เย็นชาของ ธนิต ชายผู้ที่กำลังจะก้าวขึ้นเป็นเจ้าของอาณาจักรธุรกิจระดับประเทศ ชายในชุดสูทเดินตรงมาที่เธอพร้อมกับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลใบหนาให้ เขามองน้ำฝนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชและรังเกียจราวกับเธอเป็นเพียงฝุ่นละอองที่ติดเท้าเจ้านายของเขามา…

เสียงฝนตกหนักด้านนอกกระทบกับหลังคาสังกะสีเก่าๆ จนเกิดเสียงดังหนวกหู ในห้องพักแคบๆ ที่มีเพียงแสงสว่างสลัวจากหลอดไฟที่สั่นระริก ชมดาวนอนขดตัวอยู่บนฟูกที่เปื้อนคราบน้ำตาและความเจ็บปวด เธอกำลังจะให้กำเนิดชีวิตใหม่ในวันที่โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงมา แรงบีบเค้นจากภายในท้องทำให้เธอแทบจะหมดลมหายใจ แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในใจที่ถูกทรยศ ในเวลาเดียวกันนั้น ที่โรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯ ธนกรกำลังยิ้มอย่างมีความสุขในงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปี เขาแลกเปลี่ยนแหวนกับผู้หญิงที่คู่ควรกับฐานะของเขา โดยไม่เคยหันกลับมามองเงาของผู้หญิงที่เขาเคยบอกว่ารักสุดหัวใจ ชมดาวกัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดในปาก เธอไม่ร้องไห้ออกมาแม้แต่หยดเดียว เพราะน้ำตาของเธอมันเหือดแห้งไปตั้งแต่วันที่เขาโยนเศษเงินใส่หน้าเธอแล้วบอกให้เธอไปทำแท้งเสีย เมื่อเสียงทารกร้องไห้จ้าแทรกผ่านเสียงฝน ชมดาวก้มลงมองเด็กชายตัวน้อยในอ้อมกอด ดวงตาของเด็กคนนั้นใสซื่อเกินกว่าจะรับรู้ถึงความโกรธแค้นที่อัดแน่นอยู่ในห้องนี้ ชมดาวกระซิบข้างหูลูกชายด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก…

เสียงฟนที่ตกลงมาอย่างหนักในคืนนั้นดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด มันไม่ใช่เพียงแค่สายฝนที่ชำระล้างฝุ่นละอองจากถนนในกรุงเทพฯ แต่มันคือพายุที่กำลังซัดโหมเข้าใส่ชีวิตของลูกผู้หญิงคนหนึ่งอย่างไม่ปราณี สุดายืนสั่นสะท้านอยู่หน้าประตูรั้วเหล็กดัดลวดลายวิจิตรของคฤหาสน์ตระกูลศิริชัย มือทั้งสองข้างกุมท้องที่นูนออกมาเล็กน้อยของเธอเอาไว้แน่น ราวกับว่านั่นคือที่พึ่งพาสุดท้ายในโลกที่แสนมืดมิดใบนี้ น้ำฝนเย็นเฉียบไหลซึมผ่านเสื้อผ้าเนื้อบางเข้าถึงผิวหนัง แต่มันยังไม่หนาวเหน็บเท่ากับสายตาของผู้หญิงที่ยืนอยู่หลังบานประตูไม้แกะสลักบานใหญ่ในเวลาต่อมา คุณหญิงพิมพามองลงมาที่เธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและเหยียดหยาม สำหรับหัวหน้าครอบครัวที่ยึดถือเรื่องเกียรติยศและชาติตระกูลเป็นอันดับหนึ่งอย่างคุณหญิง สุุดาเป็นเพียงแค่ความผิดพลาดชั่วคราวของลูกชายเธอ เป็นเพียงกรวดทรายที่บังเอิญกระเด็นเข้ามาในรองเท้าผ้าไหมราคาแพง เสียงฟ้าผ่าคำรามกึกก้องอยู่เหนือศีรษะ แต่มันกลับไม่ดังเท่ากับถ้อยคำที่พ่นออกมาจากปากของผู้หญิงสูงศักดิ์คนนั้น คุณหญิงพิมพาสั่งให้คนรับใช้โยนเช็คเงินสดใบหนึ่งลงบนพื้นหญ้าที่เปียกแฉะ เธอบอกว่านั่นคือค่าตอบแทนสำหรับการไปให้พ้นจากชีวิตของกวิน และที่สำคัญที่สุดคือการไปจัดการกับเด็กในท้องที่ไม่มีใครต้องการ สุดามองดูแผ่นกระดาษที่กำลังถูกน้ำฝนชะล้างหมึกให้เลือนราง ความเจ็บปวดพุ่งพล่านจากหัวใจไปทั่วร่างกายจนแทบจะยืนไม่อยู่ เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อเงิน…