ลูกสาวที่ถูกเรียกว่า “ไร้ค่า” 💔 จนวันที่พี่ชายต้องอาศัยเลือดเธอถึงรอดชีวิต 😭Một cô con gái bị gọi là “vô dụng” 💔 cho đến ngày người anh trai cần máu của cô để sống sót 😭
ฉันชื่ออารีย์ อายุสี่สิบห้าแล้ว ทุกเช้าของฉันเริ่มต้นที่ครัวเล็กๆ ในบ้านสองชั้นย่านชานเมืองกรุงเทพฯ แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านม่านลูกไม้สีครีม ฉันยืนคนข้าวต้มในหม้อใบเก่า กลิ่นข้าวสวยร้อนๆ ผสมกับกลิ่นปลาเค็มทอดกรอบลอยอบอวลไปทั่วบ้าน พิมพ์ ลูกสาวคนเล็กของฉัน เดินเข้ามาอย่างเงียบๆ เธออายุสิบแปด เพิ่งขึ้นปีหนึ่งคณะศิลปกรรม มหาวิทยาลัยเอกชนราคาแพงที่สามีฉันบ่นอุบทุกครั้งที่ต้องจ่ายค่าเทอม เธอสวมเสื้อยืดตัวเก่าที่เคยเป็นของพี่ชาย สีซีดจนแทบมองไม่ออกว่าเคยเป็นสีอะไร เธอหยิบผ้ากันเปื้อนผูกเอว แล้วเริ่มหั่นต้นหอมอย่างชำนาญ “แม่คะ…