BẢN GIAO KÈO MÁU VÀ NƯỚC MẮT (สัญญาเลือดและน้ำตา)
เสียงฝนตกหนักกระทบหลังคาสังกะสีของโรงพยาบาลเก่าๆ ในชนบทแห่งนี้ดังรัวเหมือนเสียงกลองที่คอยย้ำเตือนถึงความหวาดกลัวในใจของฉัน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่รุนแรงจนแสบจมูกผสมปนเปกับกลิ่นดินชื้นแฉะที่พัดเข้ามาตามช่องหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท แสงไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่ๆ ส่งเสียงครางหึ่งๆ ราวกับมันกำลังจะหมดลมหายใจไปพร้อมกับเรี่ยวแรงของฉันที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ฉันนอนอยู่บนเตียงเหล็กที่เย็นเฉียบ ความเจ็บปวดจากการบีบรัดของครรภ์พุ่งพล่านขึ้นมาเป็นระลอก แต่ะละครั้งมันเหมือนมีใครบางคนเอาเข็มพันเล่มมาแทงทะลุร่าง ฉันกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ในปาก พยายามไม่ส่งเสียงร้องออกมา เพราะในห้องนี้ไม่มีใครเลยที่พร้อมจะปลอบโยนฉัน พยาบาลสองคนเดินไปมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย พวกเขาดูเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ให้ทำหน้าที่เพียงอย่างเดียวคือรอให้เด็กคลอดออกมา ฉันพยายามมองหาเขา ภาคิน… ผู้ชายที่เคยบอกว่ารักฉันสุดหัวใจ ผู้ชายที่สัญญาว่าจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นด้วยกัน แต่ในค่ำคืนที่มืดมิดที่สุดในชีวิตของฉัน…