Blogs

HỒI 1 – PHẦN 1 ฉันจำความรู้สึกในเช้าวันนั้นได้ดี แสงแดดอ่อนๆ สีทองส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านลูกไม้ในห้องครัว มันเป็นเช้าที่ดูเหมือนจะธรรมดาเหมือนกับทุกๆ วันในตลอดสามปีที่ฉันแต่งงานกับภวัต แต่ในใจของฉันกลับสั่นไหวด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจเก็บซ่อนไว้ได้ มือของฉันสั่นเทาขณะที่กำแท่งพลาสติกเล็กๆ ในกระเป๋าเสื้อคลุมแน่น สองขีดสีแดงเข้มที่ปรากฏบนนั้นคือคำตอบของทุกคำอธิษฐาน คือจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ที่ฉันเฝ้ารอมาแสนนาน ฉันยิ้มให้กับตัวเองในกระจก พลางลูบหน้าท้องที่ยังคงแบนราบเบาๆ น้ำตาแห่งความปิติรื้นขึ้นมาคลอเบ้า ในที่สุดพระเจ้าก็ทรงประทานของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดให้กับเรา ตลอดสามปีที่ผ่านมา…

ฉันไม่เคยคิดเลยว่า ชีวิตของคนเราจะถูกขีดเขียนขึ้นด้วยหยดน้ำหมึกของความลวงหลวง กลิ่นสีน้ำมันจาง ๆ ในห้องสตูดิโอเล็ก ๆ ของฉันมักจะเป็นความสุขเดียวที่ฉันมี ฉันชื่อมินตรา เป็นเพียงครูสอนวาดภาพธรรมดาที่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกของสีสันที่เงียบสงบ โลกของฉันเรียบง่าย เหมือนผ้าใบสีขาวที่รอคอยการแต่งแต้ม จนกระทั่งวันที่เขาเดินเข้ามาในชีวิต ภคิน… ผู้ชายที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากภาพวาดที่สมบูรณ์แบบที่สุด วันนั้นฝนตกหนักเหลือเกิน เสียงหยดน้ำกระทบหลังคาสังกะสีเก่า ๆ ดังเป็นจังหวะที่น่าหดหู่ เขายืนอยู่หน้าประตูสตูดิโอของฉันในสูทสีเทาเข้มที่เปียกโชกเล็กน้อย ดวงตาของเขาคมกริบแต่กลับดูอบอุ่นอย่างประหลาดเมื่อจ้องมองมาที่ฉัน…

บทที่ 1: แสงสว่างและหุบเหว (ตอนที่ 1) ความอบอุ่นในห้องชุดเล็กๆ ชั้นสิบสองนั้น ยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอ มันเป็นห้องที่ไม่ได้หรูหรา แต่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่ฉันชอบ และกลิ่นแป้งเด็กที่ฉันเตรียมไว้สำหรับสมาชิกใหม่ที่กำลังจะลืมตาดูโลกในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ฉันชื่อนารา… ผู้หญิงที่เคยเชื่อว่าตัวเองคือผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก เย็นวันนั้น แสงอาทิตย์สีส้มอ่อนกำลังจะลับขอบฟ้า ฉันนั่งอยู่บนโซฟาตัวโปรด มือขวาลูบเบาๆ บนท้องที่กลมโตของตัวเอง ฉันรู้สึกได้ถึงแรงดิ้นเล็กๆ…

บทที่ 1: กรงขังสีขาว – ตอนที่ 1 เพดานสีขาว กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่รุนแรงจนแสบจมูก และความเงียบที่ดังจนน่ากลัว นี่คือสิ่งแรกที่ฉันสัมผัสได้เมื่อลืมตาขึ้นมา ฉันพยายามจะขยับตัว แต่ความเจ็บปวดแปลบแลบแล่นไปทั่วข้อมือและข้อเท้า เมื่อฉันก้มลงมอง หัวใจของฉันก็แทบจะหยุดเต้น สายรัดหนังหนาเตอะพันธนาการฉันไว้กับเตียงเหล็กเย็นเฉียบ ฉันถูกมัดไว้เหมือนสัตว์ที่กำลังจะถูกชำแหละ “มีใครอยู่ไหม? ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยฉันที!” เสียงของฉันแหบพร่าและเบาหวิวเหมือนคนขาดน้ำ…

เสียงเครื่องวัดหัวใจดังก้องอยู่ในโสตประสาทของฉัน ติ๊ด… ติ๊ด… ติ๊ด… มันเป็นจังหวะที่น่ารำคาญ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าฉันยังคงมีชีวิตอยู่ ความเจ็บปวดที่บีบรัดช่วงท้องมันรุนแรงเสียจนฉันรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมตามไรผม ฉันกำผ้าปูที่นอนจนนิ้วขาวซีด พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตามที่พยาบาลบอก แต่มันช่างยากเหลือเกิน ในหัวของฉันไม่ได้คิดถึงความตาย แต่ฉันกำลังคิดถึงใบหน้าของชายคนหนึ่ง ปริญญา สามีที่ฉันรักสุดหัวใจ ฉันจินตนาการถึงวินาทีที่เขาจะเดินเข้ามาในห้องนี้ เขาจะกุมมือฉันไว้…

Gemini said แสงไฟจากตึกระฟ้าในกรุงเทพมหานครยามค่ำคืนพร่าเลือนอยู่ในสายตาของฉัน มันระยิบระยับเหมือนเพชรพลอยที่ถูกโปรยลงบนกำมะหยี่สีดำ แต่สำหรับฉัน แสงพวกนั้นมันช่างเย็นชาเหลือเกิน ฉันยืนอยู่บนชั้นบนสุดของอาคารวีแคปปิตอล ห้องทำงานของฉันเงียบสนิท มีเพียงเสียงการทำงานของเครื่องปรับอากาศที่แผ่วเบา ฉันจิบไวน์แดงในแก้วคริสตัลช้าๆ รสชาติฝาดขมของมันซึมลึกไปถึงลำคอ แต่มันก็ยังไม่ขมขื่นเท่ากับความทรงจำที่กำลังย้อนกลับมาทำร้ายฉันในตอนนี้ บนจอแอลอีดีขนาดใหญ่ยักษ์ที่ฝั่งตรงข้ามของถนน ใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่งปรากฏขึ้นมา เขากำลังส่งยิ้มที่ดูอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ยิ้มที่ทำให้สาวๆ ทั้งเมืองต้องเคลิ้มฝัน กวิน… ผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงแห่งปี ผู้ชายที่เป็นต้นแบบของความสำเร็จและความรับผิดชอบ…

Gemini said ฉันยังจำกลิ่นฝนในวันนั้นได้ดี มันเป็นกลิ่นดินที่ชื้นแฉะผสมกับความเหน็บหนาวที่เกาะกินเข้าไปถึงกระดูก วันนั้นคือวันที่ฉันคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก ฉันชื่อนารา ในวัยยี่สิบสี่ปี ชีวิตของฉันเรียบง่ายและเต็มไปด้วยความฝัน ฉันแต่งงานกับภวัต ผู้ชายที่ฉันรักสุดหัวใจ เขาเป็นเหมือนแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตที่ค่อนข้างเงียบเหงาของฉัน เราอาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยความรัก ทุกมุมของบ้านมีร่องรอยของการเตรียมตัวต้อนรับสมาชิกใหม่ที่กำลังจะลืมตาดูโลกในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ผนังห้องเด็กอ่อนสีฟ้าอ่อนที่ภวัตบรรจงทาสีด้วยตัวเอง เตียงไม้เล็กๆ ที่เขานั่งประกอบจนดึกดื่น ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบจนน่ากลัว ในตอนนั้น ฉันมองดูท้องที่กลมโตของตัวเองด้วยความหวัง…

Gemini said ฉันชื่อนารา ชีวิตของฉันเคยเชื่อว่าความรักคือทุกสิ่งทุกอย่าง ความรักคือบ้านที่ปลอดภัย คืออ้อมกอดที่อบอุ่น และคืออนาคตที่เราสองคนจะสร้างมันขึ้นมาด้วยกัน แต่ใครจะไปคิดว่าความรักที่ฉันทุ่มเทให้เขาทั้งใจ กลับกลายเป็นกรงขังที่เยือกเย็นที่สุด และเขาก็คือผู้คุมที่ยืนดูฉันตายอย่างช้าๆ ด้วยความเงียบเชียบของเขา ฉันยังจำวันแรกที่รู้ว่าตัวเองตั้งท้องได้ดี วันนั้นฝนตกโปรยปรายเหมือนวันนี้ กลิ่นดินชื้นๆ ลอยมาแตะจมูก ฉันยืนมองแถบสีแดงสองขีดบนเครื่องตรวจครรภ์ด้วยมือที่สั่นเทา ใจหนึ่งคือความหวาดกลัว แต่อีกใจหนึ่งกลับพองโตด้วยความหวัง ฉันคิดในใจว่านี่คือโซ่ทองคล้องใจที่จะทำให้ครอบครัวของพศวัตยอมรับฉันเสียที ฉันเป็นเพียงสถาปนิกธรรมดาๆ…

แสงไฟแฟลชสาดส่องกระทบใบหน้าคมเข้มของ กวิน ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมไปด้วยชื่อเสียงและอำนาจ เขาดูสง่างามในชุดสูทสั่งตัดราคาแพง ท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังกึกก้องไปทั่วห้องโถงของโรงแรมระดับห้าดาว วันนี้คือค่ำคืนที่เขาได้รับรางวัลสถาปนิกแห่งปี รางวัลที่เขาเฝ้าฝันและทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อไขว่คว้ามา รอยยิ้มที่เขาแจกจ่ายให้แก่สื่อมวลชนและแขกผู้มีเกียรติรอบข้างช่างดูสมบูรณ์แบบจนไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ภายใต้ใบหน้าที่แสนดีนั้นซ่อนความเย็นชาและหัวใจที่มักใหญ่ใฝ่สูงเอาไว้เพียงใด บนเวทีอันทรงเกียรติ กวินกล่าวสุนทรพจน์ถึงแรงบันดาลใจและความสำเร็จที่เกิดจากความสมบูรณ์แบบ เขาบอกว่าชีวิตคือการออกแบบที่ผิดพลาดไม่ได้แม้แต่องศาเดียว ทุกสายตาในห้องนั้นจ้องมองเขาด้วยความชื่นชม แววตาของเขาเป็นประกายเมื่อพูดถึงอนาคตที่รุ่งโรจน์ แต่ในใจของเขากลับมีภาพหนึ่งที่เขาอยากจะลบออกไปจากชีวิตให้เร็วที่สุด ในเวลาเดียวกัน ท่ามกลางความเงียบสงัดของบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ชานเมือง พิม กำลังนั่งอยู่บนโซฟาเก่าๆ ในห้องนั่งเล่นที่มืดสลัว…

HỒI 1 – PHẦN 1 เสียงเครื่องมอนิเตอร์ในห้องคลอดดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่อบอวลไปทั่วห้อง พิมลดาพยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก เหงื่อเม็ดเล็กๆ ยังคงเกาะอยู่ตามไรผมของเธอ ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสเพิ่งผ่านพ้นไป แทนที่ด้วยความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจเมื่อพยาบาลประคองร่างเล็กจ้อยที่ห่อด้วยผ้าอ้อมสีขาวมาวางไว้ข้างกายเธอ ลูกชายตัวน้อยที่มีผิวสีชมพูระเรื่อและกลุ่มผมสีดำสนิทกำลังหลับตาพริ้มส่งเสียงครางเบาๆ ในลำคอ พิมลดาใช้ปลายนิ้วที่ยังสั่นเทาแตะลงบนแก้มใสของลูกอย่างแผ่วเบา น้ำตาแห่งความตื้นตันไหลรินลงมาอาบแก้ม เธอรอคอยวันนี้มานานเหลือเกิน วันที่เธอจะได้เห็นหน้าโซ่ทองคล้องใจที่เธอเชื่อมั่นเหลือเกินว่าจะช่วยยึดเหนี่ยวหัวใจของชายที่เธอรักเอาไว้ได้ “กวิน… แม่จะให้ลูกชื่อกวินนะจ๊ะ”…