[gtranslate]
🟢 หồi 1 – Phần 1: เสียงไซเรนกลางดึก (Tiếng còi báo động giữa đêm) เสียงไซเรนดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้าเมืองกรุงเทพมหานคร มันไม่ใช่เสียงไซเรนของรถฉุกเฉินทั่วไป แต่มันคือเสียงหวีดหวิวที่เยือกเย็นและทรงพลัง ราวกับเสียงเตือนจากนรกที่ฉีกกระชากความเงียบงันของค่ำคืนที่ควรจะสงบสุข ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีครามเข้มบัดนี้ถูกอาบด้วยแสงสีแดงวูบวาบจากสัญญาณไฟเตือนภัยที่ติดตั้งอยู่บนตึกสูง ผู้คนบนท้องถนนเริ่มวิ่งวุ่น ความโกลาหลแผ่ซ่านไปทุกตารางนิ้ว…
Gemini đã nói เสียงรูดซิปกระเป๋าเดินทางดังบาดแก้วหูในห้องเช่าแคบๆ ที่มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียง นารายืนนิ่งอยู่ตรงมุมห้อง เงาของเธอทอดยาวไปตามผนังที่เริ่มมีรอยร้าวและคราบชื้นแฉะ ลมหายใจของเธอแผ่วเบาราวกับกลัวว่าหากหายใจแรงเกินไป โลกทั้งใบที่เธอกำลังพยุงไว้จะพังทลายลงมาในพริบตา ในมือของเธอสั่นเทาขณะกุมแผ่นพลาสติกเล็กๆ ที่เพิ่งเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล ผลตรวจครรภ์ที่มีขีดสีแดงสองขีดชัดเจน มันควรจะเป็นความยินดี แต่น้ำตาที่ไหลอาบแก้มในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว สายตาของเธอจ้องมองแผ่นหลังของคาริน ผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ เขากำลังสาละวนอยู่กับการจัดเสื้อผ้าลงกระเป๋าอย่างเร่งรีบ ท่าทางของเขาดูเด็ดเดี่ยวและห่างเหิน ราวกับว่าเขาได้ละทิ้งหัวใจไว้ที่ไหนสักแห่งก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาในห้องนี้ เสียงจากโทรทัศน์เครื่องเก่าที่มุมห้องยังคงดังจ้อกแจ้ก…
เสียงสัญญาณไซเรนดังก้องไปทั่วท้องถนนในกรุงเทพมหานคร แต่มันไม่ใช่เสียงรถพยาบาลที่รีบเร่งไปช่วยชีวิตคนอย่างที่เคยเป็น ในค่ำคืนนั้น เสียงหวีดหวิวของมันกลับฟังดูเหมือนเสียงเตือนภัยของวันสิ้นโลก แสงไฟจากจอโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่นส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิด รายงานข่าวข้ามทวีปประกาศเสียงดังซ้ำแล้วซ้ำเล่าเกี่ยวกับการปะทะกันอย่างรุนแรงระหว่างสหรัฐอเมริกาและอิหร่าน โลกกำลังสั่นคลอน และผู้คนในเมืองหลวงแห่งนี้ต่างก็ตกอยู่ในอาการตื่นตระหนก ทุกคนแย่งกันหาทางออกจากเมือง แย่งกันกักตุนอาหาร และแย่งกันหาที่ปลอดภัย แต่สำหรับนารา โลกของเธอได้ล่มสลายลงก่อนที่ระเบิดลูกแรกจะถูกทิ้งเสียอีก นารานั่งกุมท้องที่นูนเด่นของเธอไว้แน่น เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นตามไรผม ความเจ็บปวดจากการบีบตัวของมดลูกเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ เธอมองไปที่กระเป๋าเดินทางสองใบที่วางอยู่กลางห้อง ใบหนึ่งเป็นของเธอที่เตรียมไว้สำหรับไปโรงพยาบาล ส่วนอีกใบเป็นกระเป๋าหนังราคาแพงของกวินทร์…
ฉันจำได้ว่าเช้าวันนั้นอากาศเย็นผิดปกติ ลมหนาวพัดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ในคฤหาสน์หลังโตที่ฉันเคยเรียกว่าบ้าน แต่มันกลับไม่เคยให้ความรู้สึกอบอุ่นเลยสักครั้ง ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก มือทั้งสองข้างลูบหน้าท้องที่นูนเด่นขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ลูกรัก แม่ขอโทษที่วันนี้ลูกต้องตื่นมาในบรรยากาศที่เงียบเหงาแบบนี้ ฉันบอกกับลูกในใจพลางมองออกไปที่สวนดอกกุหลาบด้านนอก ซึ่งครั้งหนึ่งฉันเคยคิดว่ามันคือสัญลักษณ์ของความรักที่มั่นคง แต่ตอนนี้กุหลาบเหล่านั้นดูเหี่ยวเฉาลงไปมากเหลือเกิน ไม่ต่างอะไรกับใจของฉันที่กำลังเริ่มสั่นคลอนด้วยความหวาดระแวง เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังมาจากทางโถงทางเดิน ฉันรู้ทันทีว่าเป็นกริช สามีของฉันเอง แต่เสียงฝีเท้านั้นไม่ได้ก้องกังวานด้วยความรักเหมือนวันแรกที่เขาจูงมือฉันเข้าบ้านนี้ มันเต็มไปด้วยความเร่งรีบและความแข็งกระด้าง กริชเดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาไม่แม้แต่จะมองหน้าฉัน…
แสงจากจอแอลอีดีขนาดมหึมากลางสยามสแควร์ สาดส่องลงบนถนนที่เปียกปอนด้วยสายฝนยามค่ำคืน ผู้ชายบนจอนั้นดูหล่อเหลาและสมบูรณ์แบบเหลือเกิน เขาสวมสูทสีน้ำเงินเข้ม ตัดเย็บอย่างประณีต เนคไทสีแดงจัดจ้านส่งเสริมให้เขาดูมีอำนาจ ใบหน้าของเขาสะอาดสะอ้าน รอยยิ้มของเขาดูอบอุ่นและจริงใจอย่างที่สุด นั่นคือ ภาคิน ชายหนุ่มผู้กำลังเป็นดาวรุ่งในแวดวงการเมืองและธุรกิจ เขากำลังกล่าวสุนทรพจน์ในหัวข้อ “ครอบครัวคือรากฐานของความสำเร็จ” เสียงของเขาก้องกังวานผ่านลำโพงขนาดใหญ่ ท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังกึกก้อง แต่สำหรับฉัน ลลิตา เสียงนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นเก่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันยืนกำร่มคันเก่าที่ซี่หักไปข้างหนึ่งอยู่ในเงามืด น้ำฝนที่เย็นเฉียบไหลซึมลงมาตามคอเสื้อ…
เสียงฟ้าร้องคำรามดังสนั่นหวั่นไหวอยู่ข้างนอกนั่น แต่มันกลับไม่ดังเท่ากับเสียงหัวใจของฉันที่เต้นรัวอยู่ในอก มือของฉันสั่นเทาขณะถือโทรศัพท์เครื่องเก่าที่หน้าจอกระพริบถี่ๆ เสียงจากปลายสายราบเรียบ ทว่ามันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก “กฤษฎาเสียแล้วนะพิม… อุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อเช้านี้” คำพูดนั้นเหมือนค้อนปอนด์ที่เหวี่ยงเข้าใส่หน้าอกของฉันอย่างจัง โลกทั้งใบคล้ายจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ ห้าปีแล้วที่ฉันไม่ได้ยินชื่อนี้ ห้าปีที่ฉันพยายามลบเขาออกจากชีวิต ห้าปีที่ฉันสร้างกำแพงล้อมรอบตัวเองและลูกชายตัวน้อยที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง ฉันหันไปมองสกาย ลูกชายวัยห้าขวบที่มีดวงตาเหมือนกับผู้ชายคนนั้นราวกับถอดแบบกันมา ดวงตาที่เคยจ้องมองฉันด้วยความรัก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเฉยเมยในวันที่เขาเลือกชื่อเสียงและเงินทอง ฉันวางโทรศัพท์ลงช้าๆ พยายามบังคับลมหายใจให้เป็นปกติ กลิ่นธูปและเสียงสวดอภิธรรมในจินตนาการเริ่มลอยวนอยู่รอบตัว ฉันรู้ดีว่าการจากไปของเขาไม่ใช่แค่จุดจบของชีวิตหนึ่ง…
รินนั่งอยู่ท่ามกลางกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาเคลือบเงาและกลิ่นอายของกาลเวลาที่อบอวลอยู่ในห้องทำงานขนาดเล็กของเธอ แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างบานสูง กระทบลงบนฝุ่นละอองที่เต้นระบำอยู่ในอากาศ มือที่เรียวบางและมั่นคงของเธอกำลังถือพู่กันปลายแหลม ค่อยๆ แต้มสีลงบนรอยแตกของภาพวาดโบราณอย่างประณีต ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ราวกับว่าเธอกำลังเยียวยาบาดแผลของใครบางคนมากกว่าแค่การซ่อมแซมวัตถุ สำหรับริน การพยายามทำให้สิ่งที่แตกสลายกลับมาสมบูรณ์อีกครั้งคืองานของเธอ แต่มันก็น่าตลกที่ชีวิตของเธอเองกลับมีรอยร้าวที่ไม่มีวันประสานคืนได้ เสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายข้างนอกทำให้เธอนิ่งไปชั่วขณะ กลิ่นดินที่ชื้นแฉะมักจะพาเธอย้อนกลับไปเมื่อสิบห้าปีก่อน วันนั้นก็เป็นวันที่ฝนตกหนักแบบนี้ วันที่เปลี่ยนผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความหวังให้กลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าในสายตาของตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประเทศ รินจำความรู้สึกของหยดน้ำฝนที่เย็นเฉียบไหลผ่านแก้มได้ดี แต่มันยังไม่หนาวเหน็บเท่ากับสายตาของคนในคฤหาสน์ภักดีที่มองมาที่เธอ สายตาที่บอกว่าเธอเป็นเพียงสิ่งแปลกปลอม เป็นมลทินที่บังอาจแทรกตัวเข้ามาในสายเลือดที่บริสุทธิ์ของพวกเขา…
ฉันจำวันนั้นได้ดี วันที่ลมพัดผ่านชายผ้าลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์ของชุดเจ้าสาวที่ฉันสวมใส่ มันควรจะเป็นวันที่ฉันมีความสุขที่สุดในชีวิต แต่วันนั้นฉันกลับรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่แปลกประหลาด มันซึมลึกเข้าไปในกระดูกอย่างบอกไม่ถูก งานแต่งงานของเราถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในโรงแรมหรูใจกลางเมือง ท่ามกลางสายตาชื่นชมของผู้คนมากมาย ภายนอกฉันดูเหมือนเจ้าหญิงที่ได้พบกับเจ้าชายในฝัน ภาคินเป็นชายหนุ่มที่สมบูรณ์แบบ เขามีทั้งฐานะ ชื่อเสียง และรูปลักษณ์ที่ใครเห็นก็ต้องหลงใหล แต่ในแววตาของเขาที่มองมายังฉันในวันนั้น มันกลับไม่ใช่แววตาของคนรักที่กำลังจะร่วมชีวิตด้วยกัน แต่มันคือแววตาของเจ้าของที่กำลังชื่นชมสมบัติชิ้นใหม่ที่เพิ่งได้มาครอบครอง สมบัติที่เขาเป็นคนเลือกและขัดเกลาด้วยตัวเอง เราแต่งงานกันในวันที่ฉันเริ่มตั้งครรภ์ได้สองเดือน ภาคินดูแลฉันทุกอย่าง เขาจัดการทุกรายละเอียดในชีวิตของฉัน ตั้งแต่อาหารที่ฉันต้องกิน…
เสียงฝนตกหนักกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ดังสนั่นจนแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ฉันนั่งกอดเข่าอยู่ในมุมมืดของห้องเช่าแคบๆ ในมือมีเพียงซองจดหมายสีน้ำตาลที่ชุ่มไปด้วยน้ำฝน มันคือภาระที่หนักอึ้งเกินกว่าผู้หญิงอายุยี่สิบสองอย่างฉันจะรับไหว หนี้สินที่ฉันไม่ได้ก่อ แต่มันกำลังจะกลืนกินชีวิตของฉันและแม่ที่กำลังป่วยหนัก ในคืนที่มืดมิดที่สุดนั้นเอง แสงไฟจากรถยนต์หรูคันหนึ่งส่องสว่างเข้ามาในซอยแคบๆ รถยุโรปสีดำสนิทจอดนิ่งสนิทหน้าประตูไม้ผุพัง ผู้หญิงวัยกลางคนก้าวลงมาพร้อมกับร่มคันใหญ่ ท่าทางของเธอสง่างามจนดูผิดที่ผิดทางในสลัมแห่งนี้ เธอคือคุณหญิงมาลินี ผู้ที่จะหยิบยื่นข้อเสนอที่เปลี่ยนชีวิตฉันไปตลอดกาล เธอนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ โดยไม่รังเกียจฝุ่นละออง สายตาที่มองมาที่ฉันไม่ใช่ความเมตตา แต่เป็นการประเมินราคาสินค้า เธอวางเอกสารปึกหนึ่งลงบนโต๊ะข้างๆ ถ้วยน้ำพริกที่เหลือเพียงก้นถ้วย…
เสียงหยดน้ำจากก๊อกเก่าๆ ในห้องปฏิบัติการใต้ดินยังคงจังหวะเดิมสม่ำเสมอ เหมือนเข็มนาฬิกาที่คอยเตือนว่าเวลาของฉันและลูกกำลังจะหมดลง ฉันนั่งมองแผ่นสไลด์แก้วภายใต้กล้องจุลทรรศน์ด้วยมือที่สั่นเทา สิ่งที่เห็นไม่ใช่แค่โครงสร้างของเซลล์ที่ผิดปกติ แต่มันคือเงาของอดีตที่ฉันพยายามวิ่งหนีมาตลอดแปดปี ภาพความทรงจำในปีนั้นยังชัดเจนจนน่ากลัว แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าในศูนย์วิจัยชีวการแพทย์ที่ทันสมัยที่สุดในประเทศ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ผสมปนเปกับกลิ่นกาแฟจางๆ และที่สำคัญที่สุดคือแววตาของกวินทร์ ในตอนนั้นเขาคือทุกอย่างของฉัน เขาเป็นทั้งหัวหน้าทีมวิจัยที่เก่งกาจและเป็นผู้ชายที่ฉันตั้งใจจะฝากชีวิตไว้ เราทำงานร่วมกันในโปรเจกต์ “G-Alpha” โครงการวิจัยที่จะปฏิวัติวงการพันธุกรรมมนุษย์ เราฝันว่าจะรักษาโรคที่ไม่มีทางแก้ได้ แต่ความทะเยอทะยานของกวินทร์มีมากกว่านั้น “รินทร์ คุณต้องเข้าใจว่าความก้าวหน้าบางครั้งก็ต้องการทางลัด” เขาเคยพูดกับฉันแบบนั้นในคืนหนึ่งที่เราทำงานล่วงเวลาด้วยกัน…
