Blogs

Hồi 1 – Phần 1 แสงแดดอ่อนๆ ยามเย็นทอแสงสีทองอาบไล้ไปทั่วห้องอาหารส่วนตัวบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯ ลมพัดโชยมาเบาๆ พาเอาลิ่นหอมของดอกมะลิและกุหลาบที่ประดับตกแต่งอยู่ทั่วบริเวณมาแตะจมูก ลลินในชุดเดรสสีขาวเรียบหรูเธอนั่งอยู่ตรงข้ามกับธนากร ชายหนุ่มผู้เป็นดั่งโลกทั้งใบของเธอในเวลานี้ ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความสุขเมื่อจ้องมองใบหน้าคมสันของเขา ธนากรเอื้อมมือมากุมมือเธอไว้ นิ้วโป้งของเขาคลึงเบาๆ ที่หลังมือของลลินอย่างอ่อนโยน เขายิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มที่เธอเชื่อมาตลอดว่าเป็นรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดในโลก “ลลิน คุณรู้ไหมว่าคุณสวยแค่ไหนในวันนี้” เสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยความขัดเขิน…

นี่คือ บทละครตอนที่ 1 ขององก์ที่ 1: กับดักที่แสนหวาน ฉันยังจำความรู้สึกแรกที่ก้าวเข้ามาในบ้านหลังนั้นได้ดี คฤหาสน์หลังใหญ่สีขาวโพลนท่ามกลางสวนดอกมะลิที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ ในตอนนั้น ฉันเป็นเพียงเด็กสาวกำพร้าที่ไม่มีอะไรติดตัวเลย นอกจากเสื้อผ้าเก่าๆ ไม่กี่ชุดและความหวังที่จะมีชีวิตที่ดีขึ้น ฉันคิดเสมอว่าพระเจ้าคงเมตตาที่ส่งฉันมาทำงานในที่ที่สวยงามขนาดนี้ คุณรินและคุณกฤษณ์ เจ้าของบ้าน เป็นเหมือนเทพบุตรและนางฟ้าในสายตาของฉัน พวกเขาใจดี อ่อนโยน และให้เกียรติเด็กรับใช้อย่างฉันเสมอ ทุกเช้าหน้าที่ของฉันคือการดูแลความเรียบร้อยในบ้าน…

บทที่ 1: แสงดาวที่ดับลง (ตอนที่ 1) เสียงเครื่องวัดการเต้นของหัวใจดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอในห้องพักฟื้นที่เงียบสงัด กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นดอกลิลลี่ราคาแพงที่วางอยู่มุมห้องทำให้ฉันรู้สึกวิงเวียน ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่ฉันมองหาไม่ใช่ใบหน้าของสามีที่ฉันรัก แต่เป็นห่อผ้าสีขาวพาสเทลที่วางอยู่ข้างเตียง ลูกชายของฉัน… เมฆ เขายังหลับอยู่ ใบหน้าเล็กๆ นั้นดูบริสุทธิ์จนฉันเผลอกลั้นหายใจ ฉันเอื้อมมือที่สั่นเทาไปสัมผัสแก้มใสของเขาเบาๆ ความอบอุ่นจากตัวเขาคือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าฉันไม่ได้ฝันไป ฉันเพิ่งผ่านความตายจากการคลอดลูกมาได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่ทำไมในห้องนี้ถึงไม่มีใครเลย…

Hồi 1 – Phần 1 เสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหวเหนือคฤหาสน์ตระกูลเมธานนท์ แสงสายฟ้าแลบผ่านหน้าต่างบานใหญ่ เผยให้เห็นใบหน้าอันซีดเผือดของนาราเธอกำลังนอนบิดเร้าด้วยความเจ็บปวดอยู่บนเตียงไม้แกะสลักราคาแพง มือที่ผอมบางกำผ้าปูที่นอนจนแน่น เหงื่อไหลซึมตามไรผมผสมกับหยดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาไม่ขาดสาย ในห้องนั้นไม่มีเสียงปลอบโยน มีเพียงเสียงเย็นชาของคุณหญิงพิมพาที่ยืนกอดอกอยู่ปลายเตียง สายตาของจ้องมองมาที่ท้องของนาราเหมือนมองสิ่งของที่กำลังรอการตรวจสอบคุณภาพ ไม่ใช่หลานที่กำลังจะลืมตาดูโลก คุณหญิงพิมพาพึมพำกับตัวเองว่าต้องเป็นผู้ชายเท่านั้น ตระกูลเราไม่ต้องการความอ่อนแอของลูกผู้หญิงมาสืบทอดมรดกหมื่นล้าน คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงบนใจของนารา กริชผู้เป็นสามีนั่งอยู่มุมมืดของห้อง เขาทำได้เพียงก้มหน้ามองมือตัวเอง ความเงียบของเขาน่ากลัวกว่าเสียงพายุข้างนอกเสียอีก…

Hồi 1 – Phần 1: ความเจ็บปวดที่ถูกทรยศ (Cơn Đau Và Sự Phản Bội) ความเจ็บปวดรวดร้าวที่รัดรึงไปทั่วร่างราวกับร่างกายกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ นลินพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หยาดเหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมตามไรผม เธอกำผ้าปูเตียงสีขาวสะอาดจนนิ้วมือซีดเผือด ในห้องคลอดที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวด้วยความหวังเพียงหนึ่งเดียว คือเสียงร้องของชีวิตใหม่ที่เธอกำลังจะให้กำเนิด แล้วในที่สุด…

บทที่ 1: ส่วนที่ 1 – ฝันร้ายในห้องทำคลอด เสียงเครื่องวัดหัวใจดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอในความมืด ตึ๊ด… ตึ๊ด… ตึ๊ด… มันเป็นเสียงที่ฉันเกลียดที่สุดในชีวิต มันคอยย้ำเตือนว่าฉันยังหายใจอยู่ ในขณะที่ทุกอย่างรอบตัวเหมือนกำลังตายลงช้าๆ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อรุนแรงจนแสบจมูก เพดานห้องสีขาวซีดดูเหมือนจะถล่มลงมาทับร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของฉัน เจ็บ… ความเจ็บปวดที่หน้าท้องมันรุนแรงจนฉันอยากจะกรีดร้องออกมาให้สุดเสียง แต่มันไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาจากลำคอที่แห้งผากของฉันเลย เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมตามไรผม…

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ผสมปนเปไปกับกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงในโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้ควรจะทำให้ฉันรู้สึกวางใจ แต่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกหนาวสั่นอย่างบอกไม่ถูก ฉันนอนอยู่บนเตียงรถเข็นที่กำลังถูกเข็นไปตามโถงทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อนวาววับ แสงไฟจากเพดานที่เลื่อนผ่านสายตาไปดวงแล้วดวงเล่าดูเหมือนดวงดาวที่กำลังตกลงสู่เหวลึก ฉันพยายามหายใจเข้าลึก ๆ ความเจ็บปวดจากครรภ์แก่ที่บีบตัวเป็นระยะทำให้ฉันต้องนิ่วหน้าและจิกมือลงบนผ้าปูที่นอนแน่น ภคินเดินอยู่ข้าง ๆ เขาจับมือฉันไว้แน่นเหมือนทุกครั้งที่เขาเคยทำ ตลอดเวลาเก้าเดือนที่ผ่านมา เขาคือผู้ชายที่แสนดีที่สุดในโลก เขาคือคนที่บอกฉันเสมอว่าลูกของเราจะเป็นของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิต ภคินก้มลงจูบที่หน้าผากของฉันเบา ๆ กระซิบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยนะกัญญา ผมจะรอคุณอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหนแน่นอน คำพูดนั้นเหมือนน้ำทิพย์ที่ชโลมใจที่กำลังสั่นกลัวของฉัน ฉันมองใบหน้าหล่อเหลาของสามีด้วยความซาบซึ้งใจ…

Hồi 1 – Phần 1 เสียงฝนกระทบหลังคาดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด แสงไฟสีนวลจากโคมไฟหัวเตียงไม่ได้ช่วยให้ห้องกว้างขวางนี้ดูอบอุ่นขึ้นเลย นลินนั่งอยู่บนขอบเตียง มือเรียวบางลูบไล้หน้าท้องที่กลมโตของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงการเคลื่อนไหวที่แสนมหัศจรรย์จากสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ข้างในนั้น หัวใจของเธอเต้นช้าลงตามจังหวะลมหายใจที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่นเครือ ที่นี่ไม่ใช่บ้าน แต่มันคือกรงขังที่ประดับประดาด้วยความหรูหรา กรงทองที่เธอถูกจ้างมาเพื่อทำหน้าที่เพียงอย่างเดียวคือการเป็นภาชนะให้กำเนิดทายาทของตระกูลศิริพันธ์ ทุกครั้งที่ลูกในท้องดิ้น นลินจะรู้สึกถึงความสุขที่ปนเปไปด้วยความเจ็บปวด เธอรู้ดีว่าเวลาของเธอกับเด็กคนนี้กำลังจะหมดลงในไม่ช้า ความทรงจำเกี่ยวกับวันที่เธอตัดสินใจเซ็นสัญญาฉบับนั้นยังคงชัดเจน…

เสียงปากกาที่ลากไปบนแผ่นกระดาษในห้องทำงานที่เงียบสงัดนั้นฟังดูคล้ายกับเสียงของใบมีดที่กรีดลงบนผิวหนังอย่างช้า ๆ ฉันนั่งตัวสั่นเล็กน้อย มือที่จับปากกาเย็นเฉียบจนแทบจะไม่มีความรู้สึก แสงไฟจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานส่องลงมาที่ตัวหนังสือในเอกสารสัญญาหนาหลายสิบหน้า มันไม่ใช่สัญญาซื้อขายที่ดิน ไม่ใช่สัญญาจ้างงานทั่วไป แต่มันคือสัญญาที่ระบุว่าฉันจะต้องสละความเป็นมนุษย์ สละสิทธิ์ในสายเลือดของตัวเอง เพื่อแลกกับเงินก้อนโตที่จะช่วยพยุงครอบครัวที่กำลังล่มสลายของฉันให้รอดพ้นจากนรกแห่งหนี้สิน ฉันเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงข้าม คุณหญิงมาลี ผู้นำของตระกูลธีรภัทร เธอนั่งตัวตรง สง่างาม และเยือกเย็นราวกับรูปปั้นหินอ่อน สายตาของเธอที่มองมาที่ฉันไม่มีความเห็นอกเห็นใจ มีเพียงการประเมินค่าเหมือนมองสินค้าชิ้นหนึ่งที่เธอเพิ่งตัดสินใจซื้อมาเพื่อใช้งาน เธอบอกฉันด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่าหน้าที่ของฉันมีเพียงอย่างเดียว คือการรักษาตัวให้แข็งแรงและให้กำเนิดทายาทที่สมบูรณ์แบบที่สุดให้กับตระกูลของเธอ…

เสียงเสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะฉีกกระชากท้องฟ้าในคืนนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของฉันเสมอ มันเป็นเสียงที่เตือนให้ระลึกถึงความเจ็บปวดที่ฝังรากลึกในกระดูก ลมพายุพัดแรงจนเม็ดฝนที่เย็นเฉียบปะทะเข้ากับผิวหนังจนรู้สึกแสบร้อนไปหมด ในอ้อมแขนของฉันมีเพียงห่อผ้าผืนบางที่เปียกชุ่ม ภายในนั้นคือเด็กทารกตัวแดงๆ ที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่กี่วัน ลูกชายของฉันที่ส่งเสียงร้องไห้จ้าแข่งกับเสียงพายุราวกับจะถามว่าทำไมโลกใบนี้ถึงใจร้ายกับเรานัก ฉันล้มลงบนพื้นถนนคอนกรีตที่เย็นจัดหน้าประตูรั้วเหล็กดัดบานยักษ์ของตระกูลจิรวงศ์ ประตูบานนั้นที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของความหวัง แต่ในคืนนั้นมันกลับกลายเป็นกำแพงที่กั้นระหว่างความเป็นและความตาย ฉันมองลอดซี่กรงเหล็กเข้าไป เห็นแสงไฟระยิบระยับจากโคมไฟระย้าในห้องโถงใหญ่ เห็นเงาร่างของผู้ชายที่ฉันเคยเรียกว่าสามี ยืนหันหลังให้ฉันอยู่ข้างๆ แม่ของเขา ผู้หญิงที่เพิ่งจะโยนกระเป๋าเสื้อผ้าขาดๆ ของฉันออกมาพ้นรั้วบ้าน พร้อมกับตราหน้าว่าฉันเป็นผู้หญิงแพศยาที่คบชู้สู่ชาย ทั้งที่ความจริงทั้งหมดถูกจัดฉากขึ้นอย่างเลือดเย็น ฉันตะโกนเรียกชื่อเขาจนเสียงแหบพร่า…