Blogs

บทที่ 1 – ตอนที่ 1: ความฝันที่ถูกวาดด้วยสีหม่น ฝนหลงฤดูในกรุงเทพมหานครมักจะมาพร้อมกับความเหงาเสมอ ฉันยืนมองหยดน้ำที่พยายามเกาะกระจกหน้าต่างห้องแกลเลอรีงานศิลปะที่ฉันทำงานอยู่ แสงไฟสลัวในห้องจัดแสดงทำให้ภาพวาดสีน้ำมันบนผนังดูมีชีวิตชีวา แต่ละภาพเล่าเรื่องราวความรัก ความหวัง และความเจ็บปวด ฉันชื่อนริน เป็นเพียงพนักงานชั่วคราวที่มีหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยของที่นี่ และที่สำคัญกว่านั้น ฉันคือผู้หญิงที่กำลังมีความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต ในกระเป๋ากระโปรงของฉันมีแท่งพลาสติกเล็กๆ ที่เปลี่ยนโลกทั้งใบของฉันไปตลอดกาล ขีดสีแดงสองขีดนั้นชัดเจนเสียจนฉันกลัว กลัวว่ามันจะจางหายไป…

Hồi 1 – Phần 1 (TIẾNG THÁI) เสียงฝนตกหนักข้างนอกนั่นเหมือนเสียงปีศาจที่กำลังหัวเราะเยาะชะตากรรมของฉัน ฉันนอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนเสื่อเก่า ๆ ในห้องเช่าที่มืดมิดและอับชื้น ความเจ็บปวดจากการคลอดลูกดูเหมือนจะฉีกร่างของฉันออกเป็นชิ้น ๆ แต่นั่นยังไม่เจ็บเท่ากับความเย็นชาที่พุ่งมาจากสายตาของผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน คุณหญิงพิม แม่สามีที่ฉันเคยเคารพรักประหนึ่งแม่แท้ ๆ เธอยืนกอดอก มองดูฉันด้วยความรังเกียจเหมือนมองกองขยะที่ส่งกลิ่นเหม็น ในอ้อมแขนของฉัน…

สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายในค่ำคืนนี้ เสียงเม็ดฝนที่กระทบกับกระจกรถหรูดังเป็นจังหวะที่น่ารำคาญใจ แต่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกสงบอย่างประหลาด ฉันนั่งอยู่เบาะหลัง มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงไฟจากคฤหาสน์หลังใหญ่ที่คุ้นเคย คฤหาสน์ศิริพันธ์ สถานที่ที่เคยเป็นนรกบนดินของฉันเมื่อสิบปีก่อน วันนี้มันยังคงดูโอ่อ่า แต่มันเริ่มมีความทรุดโทรมซ่อนอยู่ตามซอกมุม เหมือนกับจิตใจของคนที่อาศัยอยู่ในนั้น ฉันขยับสร้อยเพชรที่ลำคอเบา ๆ ความเย็นของมันเตือนให้ฉันนึกถึงความเย็นชาที่ฉันเคยได้รับจากที่นี่ สิบปีที่แล้ว ฉันเดินออกจากประตูรั้วบานนี้ไปด้วยตัวเปล่าและหัวใจที่แตกสลาย ไม่มีแม้แต่คำลา ไม่มีแม้แต่โอกาสได้กอดลูกที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่กี่ชั่วโมง พวกเขาปฏิบัติกับฉันเหมือนขยะ เหมือนเครื่องมือผลิตทายาทที่เมื่อใช้งานเสร็จแล้วก็โยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดี…

เสียงนาฬิกาบนผนังห้องฉุกเฉินเดินดัง กึก กึก กึก ท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อรุนแรงแตะจมูกจนรู้สึกคลื่นไส้ พิมรดาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ความเจ็บปวดแล่นริ้วจากหน้าท้องลามไปทั่วแผ่นหลังเหมือนมีใครเอาค้อนเหล็กมาทุบร่างกายของเธอให้แตกเป็นเสี่ยง ๆ เหงื่อเม็ดโตไหลซึมตามไรผม เธอกำผ้าปูเตียงสีขาวจนยับยู่ยี่ เล็บสั้น ๆ จิกลงบนฝ่ามือเพื่อข่มความเจ็บปวดที่กำลังทวีความรุนแรงขึ้นทุกวินาที ในห้องสี่เหลี่ยมที่เย็นเฉียบนี้ มีเพียงเธอและเสียงเครื่องวัดการเต้นของหัวใจที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ พิมรดาหันมองไปที่ประตูห้องผ่าตัดที่ปิดสนิท เธอหวังจะเห็นร่างสูงของชายที่เธอรักวิ่งพรวดพราดเข้ามา กุมมือเธอไว้…

ตอนที่ 1: แสงดาวในโรงงานอัญมณีและการเริ่มต้นของพายุ เสียงเครื่องจักรขนาดเล็กภายในเวิร์กช็อปเจียระไนอัญมณีดังระงมเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นของโลหะและละอองผงละเอียดจากการขัดพื้นผิวพลอยตลบอบอวลอยู่ในอากาศที่เย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศ พิมนั่งอยู่ตรงโต๊ะไม้ตัวเดิมที่เธอใช้ทำงานมาตลอดสามปี นิ้วมือเรียวบางของเธอประคองทับทิมสีแดงสดไว้ด้วยความทะนุถนอม แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบอัญมณีในมือ สะท้อนเข้าสู่ดวงตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของเธอ สำหรับคนอื่น ทับทิมเม็ดนี้อาจเป็นเพียงมูลค่ามหาศาล แต่สำหรับพิม มันคือความหวังและชีวิต เธอเป็นเพียงช่างเจียระไนตัวเล็ก ๆ ในอาณาจักรเครื่องประดับที่ยิ่งใหญ่ของตระกูลวรโชติเมธี โลกที่เธออยู่เต็มไปด้วยฝุ่นผงและความเหนื่อยยาก แต่เธอกลับมีความลับอย่างหนึ่งที่ทำให้เธอยิ้มได้ทุกครั้งที่มองไปที่ประตูห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ชั้นบนสุด เสียงฝีเท้าหนัก ๆ…

Hồi 1 – Phần 1 เสียงฝนตกหนักกระทบกระจกหน้าต่างห้องคลอดดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับว่าท้องฟ้ากำลังร่ำไห้ไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของฉัน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่รุนแรงเตะจมูกทุกครั้งที่ฉันพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แสงไฟนีออนสีขาวบนเพดานสว่างจ้าจนแสบตา แต่มันกลับไม่ได้ทำให้ความมืดมิดในใจของฉันจางลงเลย ในวัยเพียงยี่สิบปี ฉันนอนอยู่บนเตียงเย็นเฉียบนี้เพียงลำพัง ไร้เงาของคนรัก ไร้ญาติพี่น้อง มีเพียงชีวิตน้อยๆ ในครรภ์ที่กำลังดิ้นรนเพื่อออกมาดูโลก ฉันจำได้ว่ามือของฉันสั่นเทาขณะกำผ้าปูเตียงไว้แน่น เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายตามไรผมและใบหน้า ทุกครั้งที่อาการปวดท้องถาโถมเข้ามา…

บทที่ 1 – ภาคที่ 1: ความทรงจำในสายฝน สายฝนหนาทึบตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาในค่ำคืนนี้… เสียงของมันกระทบกับหลังคารถยนต์ดังสนั่น ราวกับจะตอกย้ำความหนาวเหน็บที่กัดกินลึกเข้าไปในทรวงอกของฉัน… ฉันนั่งอยู่เบื้องหลังพวงมาลัย จ้องมองผ่านกระจกหน้าที่พร่ามัวไปยังประตูเหล็กบานยักษ์ของคฤหาสน์ตระกูลภักดี… ประตูที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเหมือนกำแพงคุกที่กักขังชีวิตและวิญญาณของฉันไว้… สิบปีแล้วสินะ… สิบปีที่ฉันต้องหันหลังให้กับสถานที่แห่งนี้พร้อมกับความบอบช้ำที่ไม่มีวันจางหาย… ฉันยื่นมือที่สั่นเทาไปแตะที่หน้าต่างกระจก ความเย็นเยียบของมันย้ำเตือนฉันว่า คืนนี้ไม่ใช่ความฝัน… ฉันกลับมาแล้ว… กลับมาในฐานะที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง… ย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อน……

เสียงเครื่องวัดการเต้นของหัวใจดังก้องอยู่ในห้องพักฟื้นที่เงียบสงัด กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเข้มข้นอบอวลอยู่ในอากาศจนทำให้รู้สึกเวียนหัว ฟ้าค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก เปลือกตาของเธอยังคงหนักอึ้งจากฤทธิ์ยาสลบ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านมาจากบาดแผลที่หน้าท้องเหมือนถูกของมีคมกรีดซ้ำๆ ทุกครั้งที่เธอพยายามจะขยับตัว แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกว่างเปล่าในอ้อมแขน เธอกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องพักระดับวีไอพีที่หรูหราจนดูไม่เหมือนโรงพยาบาล ผ้าม่านสีครีมราคาแพงถูกปิดสนิท แสงแดดรำไรภายนอกพยายามลอดผ่านเข้ามา แต่กลับทำให้ห้องนี้ดูหม่นหมองยิ่งกว่าเดิม เธอนึกถึงวินาทีแรกที่ได้ยินเสียงร้องไห้จ้าของทารกตัวน้อย เสียงนั้นยังคงก้องอยู่ในหู มันเป็นเสียงที่ทำให้เธอรู้สึกว่าชีวิตที่ผ่านมาทั้งหมดมีค่า แต่เพียงครู่เดียวที่เธอได้เห็นใบหน้าสีชมพูระเรื่อและมือน้อยๆ ที่ไขว่คว้าอากาศ พยาบาลก็รีบอุ้มเด็กคนนั้นออกไปจากห้องทันที โดยไม่มีคำอธิบายใดๆ…

เสียงเครื่องมอนิเตอร์ในห้องคลอดดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางความเงียบสงัดของทางเดินโรงพยาบาลในยามค่ำคืน ฉันหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้าที่แสนจะมีความสุข กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่เคยทำให้รู้สึกกังวล กลับกลายเป็นกลิ่นของจุดเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ฉันเฝ้ารอมานานเก้าเดือนเต็ม ในอ้อมแขนของฉันตอนนี้ มีสิ่งมหัศจรรย์ตัวน้อยที่ห่อหุ้มด้วยผ้าอ้อมสีขาวสะอาด ผิวของเขายังแดงระเรื่อและยับย่น แต่สำหรับฉัน เขาคือสิ่งที่งดงามที่สุดเท่าที่โลกใบนี้เคยสร้างมา ฉันขยับตัวเพียงเล็กน้อยเพื่อมองใบหน้าของลูกให้ชัดขึ้น หัวใจของฉันพองโตจนแทบจะล้นออกมาจากอก ความเจ็บปวดจากการคลอดที่เพิ่งผ่านพ้นไปดูเหมือนจะเลือนหายไปราวกับปาฏิหาริย์ เพียงแค่ได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเขา ธนัตถ์นั่งอยู่ข้างเตียง เขาเอื้อมมือมากุมมือฉันไว้แน่น ฝ่ามือของเขาอบอุ่นและมั่นคงเหมือนทุกครั้ง ฉันเห็นประกายตาของเขาที่เต็มไปด้วยความตื้นตันใจ เขาโน้มตัวลงมาจูบที่หน้าผากของฉันอย่างแผ่วเบา พร้อมกับกระซิบคำขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า…