Blogs

เสียงหยาดฝนกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ หลังคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธี ดังสนั่นจนเกือบกลบเสียงหัวใจที่เต้นรัวของพิม พิมในวัยยี่สิบปี ยืนกำผ้าเช็ดมือในมือแน่นจนนิ้วซีดขาว เธอเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่โตมาในบ้านหลังนี้ในฐานะลูกสาวของแม่บ้านเก่าแก่ที่จากไปแล้ว หน้าที่ของเธอคือการดูแลทุกความสะดวกสบายของคนในบ้าน แต่ความลับที่เธอกำลังแบกไว้นั้น มันใหญ่เกินกว่าที่หัวใจดวงน้อยจะรับไหว พิมก้มมองแผ่นกระดาษเล็กๆ ในมือที่ซ่อนไว้ใต้ผ้ากันเปื้อน มันคือผลตรวจจากคลินิกแถวปากซอยที่ยืนยันว่าเธอกำลังจะมีชีวิตใหม่เกิดขึ้นในท้อง ชีวิตที่เกิดจากความรักที่เธอคิดว่าบริสุทธิ์ แต่ในสายตาคนอื่น มันอาจเป็นเพียงความผิดพลาดที่น่าอับอาย ในคืนที่มืดมิดและเหน็บหนาว แสงไฟจากห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ส่องประกายระยิบระยับลวงตา พิมเดินเลี่ยงออกมาทางสวนกุหลาบที่เธอต้องดูแลทุกเช้า กลิ่นดอกกุหลาบหลังฝนตกหอมฟุ้งแต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้ เธอเห็นเงาร่างสูงของ…

เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่งดังหึ่ง ๆ อยู่ตลอดเวลา มันเป็นเสียงที่น่ารำคาญ แต่มันกลับเป็นเพื่อนเพียงอย่างเดียวของฉันในค่ำคืนนี้ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่รุนแรงเตะจมูกทุกครั้งที่ฉันพยายามหายใจเข้าลึก ๆ ความเจ็บปวดที่บาดลึกตรงแผลผ่าตัดยังคงเตือนให้รู้ว่าชีวิตหนึ่งได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว ฉันค่อย ๆ หันมองทารกตัวน้อยที่หลับปุ๋ยอยู่ในเปลข้างเตียง ผิวของเขายังแดงระเรื่อ นิ้วมือเล็ก ๆ นั่นขยับไปมาเหมือนกำลังฝันถึงโลกใบใหม่ที่เขาเพิ่งก้าวเข้ามา ฉันตั้งชื่อเขาว่า ตะวัน เพราะฉันหวังว่าเขาจะเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตที่มืดมนของฉัน แต่ในขณะที่น้ำตาแห่งความตื้นตันกำลังจะไหลออกมา ประตูห้องพักก็ถูกผลักเปิดออกเบา…

HỒI 1 – PHẦN 1 ในบ้านหลังใหญ่ที่ดูเหมือนวังลำดับนี้ ความเงียบคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับฉัน ฉันชื่อนารา หญิงสาวที่ใครหลายคนอาจจะอิจฉาเพราะได้แต่งงานเข้าสู่ครอบครัวที่มั่งคั่ง แต่ความจริงที่ฉันเจอในทุกวันกลับไม่ใช่ความสุขที่สวยงามเหมือนในนิยาย แสงไฟสีนวลจากโคมไฟระย้าบนเพดานไม่ได้ทำให้หัวใจของฉันอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว ฉันนั่งลูบท้องที่แก่ใกล้คลอดของตัวเองเบาๆ พลางมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดสนิท คืนนี้ฝนกำลังจะตก ลมแรงพัดเอากลิ่นดินและความชื้นเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่เงียบเหงา ฉันรู้สึกได้ถึงแรงดิ้นของลูกในท้อง เขาคงจะรับรู้ได้ถึงความกังวลในใจของแม่ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ไม่ต้องหันไปมองฉันก็รู้ว่าเป็นใคร คุณหญิงสุมลี…

สายฝนในกรุงเทพมหานครไม่เคยปรานีใคร โดยเฉพาะกับคนที่ต้องดิ้นรนหาเช้ากินค่ำอย่างนลิน เสียงหยดน้ำที่ตกกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ของหอพักราคาถูกดังสนั่นจนแทบไม่ได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง นลินพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ขณะจ้องมองชุดพนักงานเสิร์ฟที่รีดจนเรียบกริบ เธอเป็นเพียงนักศึกษาคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ปีสุดท้ายที่กำพร้าพ่อแม่ สิ่ง duy nhất ที่เธอมีคือความฝันและความหวังว่าสักวันจะมีครอบครัวที่อบอุ่นและบ้านที่มั่นคงกว่านี้ คืนนี้ที่คลับหรูใจกลางย่านทองหล่อ แสงไฟหลากสีตัดกับความมืดมิดภายนอก กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและเสียงแก้วเหล้ากระทบกันเป็นจังหวะที่นลินคุ้นเคย เธอเดินประคองถาดเครื่องดื่มด้วยความระมัดระวัง สายตาคอยหลบเลี่ยงการล่วงเกินจากพวกแขกขี้เมา แต่ในห้องวีไอพีชั้นบนสุด บรรยากาศกลับแตกต่างออกไป มันเงียบเชียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันที่น่าสะอิดสะเอียน กลุ่มชายหนุ่มสี่คนที่เรียกตัวเองว่า…

ฉันยังจำกลิ่นของดอกลิลลี่ในวันนั้นได้ดี มันเป็นกลิ่นหอมจาง ๆ ที่อบอวลอยู่ในร้านดอกไม้เล็ก ๆ ของฉัน ร้านที่เป็นเหมือนโลกทั้งใบของเด็กกำพร้าคนหนึ่งที่ไม่มีใครเหลียวแล ฉันชื่อนารา ชีวิตของฉันเรียบง่ายและโดดเดี่ยว จนกระทั่งเขาเดินเข้ามาในบ่ายวันฝนตกวันนั้น คารินมาพร้อมกับร่มคันใหญ่และรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา เขาไม่ได้มาแค่ซื้อดอกไม้ แต่เขาเข้ามาเติมเต็มช่องว่างในหัวใจที่ฉันไม่เคยรู้ว่ามีอยู่ ในช่วงแรก ทุกอย่างเหมือนฝันที่สวยงามเกินจริง คารินเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ เขาดูแลฉันดั่งแก้วตาดวงใจ เขาบอกฉันเสมอว่า นารา คุณไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นนะ…

เสียงหยดน้ำค้างที่เกาะอยู่บนกระจกใสของตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของฉันในค่ำคืนนี้ ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานหน้าห้องท่านประธาน มองดูแสงไฟจากถนนด้านล่างที่ขวักไขว่เหมือนเส้นเลือดที่กำลังสูบฉีด ความเงียบในออฟฟิศช่วงเวลาตีสองมันช่างน่ากลัวและเงียบเหงา แต่สำหรับฉัน มันคือช่วงเวลาที่ล้ำค่าที่สุด เพราะมันคือช่วงเวลาเดียวที่ฉันไม่ต้องปิดบังความรู้สึกของตัวเอง ฉันชื่อนิด เป็นเพียงผู้ช่วยฝึกงานตัวเล็กๆ ในอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ของบริษัทคอร์นคอนสตรัคชั่น ใครจะเชื่อว่าเด็กสาวที่ไม่มีอะไรเลยอย่างฉัน จะได้ยืนอยู่เคียงข้างผู้ชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งของประเทศ คุณกร… เขาคือพระอาทิตย์ที่เจิดจ้าเกินกว่าที่คนอย่างฉันจะเอื้อมถึง แต่ในความมืดมิดของห้องทำงานที่ปิดสนิทนี้ เขากลับเป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่อ่อนล้าและต้องการความรัก ฉันเดินถือแก้วกาแฟอุ่นๆ เข้าไปในห้องทำงานของเขา เสียงฝีเท้าของฉันเบาบางราวกับกลัวว่าจะไปทำลายสมาธิของเขา…

🟢 HỒI 1 – PHẦN 1 (Ngôn ngữ: Tiếng Thái | Ngôi kể: Thứ nhất – Lalin) ฉันจำได้ดีว่าวันนั้นอากาศที่กรุงเทพฯ ร้อนระอุเพียงใด แสงแดดแผดเผาจนถนนยางมะตอยส่งกลิ่นจาง…

HỒI 1 – PHẦN 1 เสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ของร้านดอกไม้ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นดินชื้นแฉะลอยมาปะทะจมูกในเช้าวันที่ฟ้ามืดครึ้ม ฉันยืนจัดช่อดอกลิลลี่สีขาวด้วยความตั้งใจ นิ้วมือของฉันสัมผัสกับกลีบดอกที่อ่อนนุ่มอย่างเบามือ สำหรับคนที่เติบโตมาในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าอย่างฉัน ดอกไม้เหล่านี้คือเพื่อนที่ซื่อสัตย์ที่สุด พวกมันไม่เคยโกหก ไม่เคยทอดทิ้ง และมักจะเบ่งบานเพื่อมอบความสุขให้คนอื่นเสมอ ชีวิตของฉันเรียบง่ายและโดดเดี่ยว จนกระทั่งวันที่เขาเดินเข้ามา เขาก้าวเข้ามาในร้านพร้อมกับร่มคันยาวสีดำสนิท ท่าทางของเขาดูภูมิฐานและโดดเด่นท่ามกลางความจืดชืดของย่านนี้ เขาชื่อธนัตถ์…

เสียงฝนข้างนอกห้องพักฟื้นนั้นดังสนั่น ราวกับว่าท้องฟ้ากำลังโกรธแค้นใครบางคน ฉันนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลด้วยความเหนื่อยล้าจนแทบสิ้นสติ เหงื่อไหลซึมตามไรผม ผสมกับหยาดน้ำตาที่ยังไม่แห้งเหือด ในอ้อมแขนของฉัน มีสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ที่เพิ่งลืมตาดูโลก ลูกของฉัน… สิ่งเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองยังมีความหมาย พยาบาลเพิ่งพาเขามาส่งให้ฉันไม่นานก่อนที่พายุจะโหมกระหน่ำ ฉันก้มลงมองใบหน้าเล็กๆ นั้นด้วยความรักที่ท่วมท้น แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและคำถามที่ไม่มีคำตอบ อนันดาอยู่ที่ไหน? สามีของฉัน… พ่อของลูกคนนี้หายไปไหนในเวลาที่ฉันต้องการเขาที่สุด? ฉันพยายามเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มือของฉันสั่นเทาจนเกือบจะทำมันหล่นพื้น ทันทีที่หน้าจอเปิดขึ้น…