Blogs

ตอนที่ 1: กรงขังแห่งความจริงใจ ฝนหลงฤดูตกลงมาอย่างหนักในคืนนั้น เสียงหยดน้ำกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ของหอพักท้ายซอยดังสนั่นจนแทบไม่ได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง ฉันยืนอยู่หน้าประตูไม้ที่เริ่มบวมน้ำ ในมือหิ้วถุงพลาสติกที่มีข้าวกล่องราคาถูกและยาแก้ปวดลดไข้ ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับสีหน้าให้ดูสดใสที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ร่างกายแทบจะพังทลายจากการทำงานควบกะติดต่อกันมาสิบหกชั่วโมง ฉันชื่อนารา ชีวิตของฉันเรียบง่ายและธรรมดาจนเกือบจะเป็นเส้นตรง จนกระทั่งฉันได้พบกับภวัต เขาเข้ามาในวันที่ฉันไม่มีใคร และเขาก็กลายเป็นโลกทั้งใบของฉันในเวลาอันรวดเร็ว แต่โลกใบนั้นกำลังเผชิญกับพายุใหญ่ ภวัตบอกฉันว่าธุรกิจครอบครัวของเขาล้มละลาย พ่อพ่อของเขาหนีไปต่างประเทศ ทิ้งหนี้สินจำนวนมหาศาลไว้ให้เขาเผชิญเพียงลำพัง…

Hồi 1 – Phần 1 คฤหาสน์กิตติสวัสดิ์ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสวนที่ตัดแต่งอย่างประณีตราวกับภาพวาด แต่นลินกลับรู้สึกว่ามันคือกรงขังที่ชุบด้วยทองคำ ทุกเช้าเธอต้องตื่นขึ้นมาในห้องนอนที่กว้างใหญ่แต่เหน็บหนาว เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นทำหน้าที่เตือนให้เธอรู้ว่าหน้าที่ของตุ๊กตาที่มีชีวิตได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง นลินมองกระจกเงาบานใหญ่ที่สะท้อนภาพผู้หญิงใบหน้าซีดเซียว ดวงตาที่เคยเป็นประกายสดใสบัดนี้กลับหม่นแสงลงราวกับคนหลงทาง เธอค่อยๆ บรรจงแต่งหน้าเพื่อปกปิดร่องรอยของการนอนไม่หลับ กิตติสวัสดิ์ไม่ต้องการความอ่อนแอ สิ่งที่พวกเขาต้องการจากเธอมันชัดเจนมาตลอด นั่นคือผู้สืบทอดที่สมบูรณ์แบบให้กับตระกูลอัญมณีที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศ นลินเดินลงบันไดวนสีขาวสะอาดตา เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นหินอ่อนดังก้องไปทั่วโถงทางเดินที่เงียบเชียบ ที่โต๊ะอาหารยาวเหยียด กริช…

เสียงฝนที่ตกกระทบหน้าต่างในคืนนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของฉันจนถึงทุกวันนี้ มันเป็นเสียงที่เคยทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย เป็นเสียงที่ฉันคิดว่าเป็นพยานให้กับความรักที่มั่นคงที่สุดในชีวิต ฉันยืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำ มือที่สั่นเทาถือแท่งพลาสติกเล็กๆ ที่มีขีดสีแดงสองขีดปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน หัวใจของฉันเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความหวังที่เปี่ยมล้น ฉันกำลังจะมีลูก ลูกที่เกิดจากความรักระหว่างฉันกับภวัต ผู้ชายที่ฉันยอมมอบทั้งชีวิตให้ ฉันเดินออกมานั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ปิดไฟจนมืดสนิท เหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟที่มุมห้อง ฉันอยากให้คืนนี้เป็นคืนที่พิเศษที่สุด ฉันเตรียมอาหารโปรดของเขาไว้บนโต๊ะ กลิ่นหอมของแกงมัสมั่นยังอบอวลอยู่ในอากาศ แต่สิ่งที่หอมหวานกว่านั้นคือความลับที่ฉันกำลังจะบอกเขา ฉันจินตนาการถึงใบหน้าของภวัตตอนที่เขารู้ข่าว…

บทที่ 1: กับดักของความสมบูรณ์แบบ (ตอนที่ 1) ตีห้าครึ่ง เสียงนาฬิกาปลุกยังไม่ทันดัง แต่ร่างกายของฉันตื่นขึ้นก่อนมันเสมอ มันเป็นความเคยชินที่ถูกฝึกฝนมาตลอดห้าปีที่ฉันก้าวเข้าสู่บ้านหลังนี้ในฐานะสะใภ้และภรรยา ฉันลุกจากเตียงอย่างเงียบเชียบที่สุด ระมัดระวังไม่ให้เสียงฝีเท้าไปรบกวนชายหนุ่มที่นอนหลับอยู่ข้างๆ ชัยวัฒน์ สามีของฉัน เขาเป็นหมอศัลยกรรมฝีมือดีที่ต้องทำงานหนักมาทั้งวัน การให้เขาได้หลับเต็มอิ่มคือหนึ่งในหน้าที่ที่ฉันยึดถือเป็นอันดับต้นๆ ในห้องครัวที่ยังมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวๆ จากเครื่องทำกาแฟ ฉันเริ่มเตรียมอาหารเช้าอย่างพิถีพิถัน ข้าวต้มปลาที่ต้องเคี่ยวจนเนื้อเนียนนุ่ม…

Hồi 1 – Phần 1 ฉันจำความรู้สึกของผ้าไหมราคาแพงที่เสียดสีกับผิวหนังได้ดี มันทั้งหนักและเย็นเยียบจนน่าขนลุก ในกระจกเงาบานใหญ่ที่ประดับด้วยกรอบทองคำเหลืองอร่าม ผู้หญิงที่จ้องมองกลับมาไม่ใช่ พิม เด็กรับใช้กำพร้าคนเดิมที่เคยขัดพื้นคฤหาสน์ศิริสวัสดิ์อีกต่อไป แต่เธอคือเจ้าสาวในชุดสีขาวบริสุทธิ์ที่ดูราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยาย ภายนอกฉันดูเพียบพร้อมและงดงามจนแทบหยุดหายใจ แต่ลึกลงไปในอก หัวใจของฉันกลับเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวอย่างที่บอกไม่ถูก เสียงเพลงบรรเลงในงานแต่งงานดังแว่วมาจากสวนด้านนอก มันเป็นท่วงทำนองที่อ่อนหวานแต่สำหรับฉันมันกลับฟังดูเหมือนเสียงเตือนภัย คุณหญิงอมราเดินเข้ามาในห้องช้าๆ เสียงรองเท้าส้นสูงของท่านกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะที่มั่นคง ท่านหยุดอยู่ข้างหลังฉันแล้ววางมือที่ประดับด้วยแหวนเพชรเม็ดโตลงบนไหล่ของฉันผ่านกระจกเงา…

HỒI 1 – PHẦN 1 เสียงฟ้าร้องครวญครางดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้าที่มืดมิด สายฝนเย็นเยียบสาดซัดกระทบหน้าต่างกระจกของโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่งอย่างไม่ลืมหูลืมตา ภายในห้องคลอดที่เงียบเหงาและอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ นารานอนอยู่บนเตียงเหล็กที่เย็นเฉียบ มือของเธอกำผ้าปูเตียงไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เหงื่อเม็ดเป้งไหลซึมตามไรผม ผสมปนเปไปกับหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ความเจ็บปวดจากการบีบตัวของมดลูกนั้นรุนแรงเหลือเกิน แต่ความเจ็บปวดในใจของเธอนั้นรุนแรงยิ่งกว่าหลายเท่าตัว ไม่มีมือของใครให้เกาะกุม ไม่มีคำพูดปลอบโยนจากคนที่เธอรักที่สุด มีเพียงเสียงพยาบาลที่เร่งเร้าให้เธอออกแรงเบ่ง ในวินาทีที่เธอกำลังจะขาดใจตายไปพร้อมกับความโดดเดี่ยว ภาพของพวัตกลับผุดขึ้นมาในหัว ภาพใบหน้าของผู้ชายที่เธอเคยเทิดทูนและมอบให้ทั้งชีวิต…

HỒI 1 – PHẦN 1 กลิ่นเค็มของไอทะเลพัดผ่านเข้ามาในห้องนอนแคบๆ ที่มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ ของพ่อ ฉันนั่งมองแผ่นหลังที่ผอมโซของท่าน พลางกำเงินในมือที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่ร้อยบาทไว้แน่น มันเป็นความจริงที่แสนเจ็บปวด เมื่อความรักเพียงอย่างเดียวไม่สามารถต่อลมหายใจให้ใครได้ เงินต่างหากคือคำตอบ ในหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ แห่งนี้ ชีวิตของพวกเราดูเหมือนจะถูกกำหนดไว้ให้จมลงไปพร้อมกับคลื่นลมในทุกๆ วัน พ่อของฉันป่วยหนัก หมอบอกว่าต้องผ่าตัดโดยด่วน แต่เงินที่ต้องใช้มันสูงเกินกว่าที่คนหาเช้ากินค่ำอย่างฉันจะจินตนาการได้…

คุณยังจำสัมผัสของแสงแดดยามเช้าที่ส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ในบ้านหลังนั้นได้ไหมคะ มันเป็นแสงที่ดูอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความหวัง จนฉันเผลอคิดไปว่าชีวิตของฉันต่อจากนี้จะสว่างไสวเหมือนแสงแดดนั้นตลอดไป ฉันชื่อนาราค่ะ ผู้หญิงที่เคยเชื่อว่าความรักคือทุกสิ่งทุกอย่าง และผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหน้าฉันในวันนั้นคือโลกทั้งใบของฉัน กวิน เขานั่งลงข้างๆ ฉัน มือหนาของเขาลูบไล้ที่หน้าท้องที่เริ่มนูนออกมาของฉันอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขานุ่มนวลจนฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก เขาเงยหน้าขึ้นสบตาฉัน ดวงตาคู่นั้นที่ฉันเคยคิดว่าเต็มไปด้วยความรัก เขากระซิบข้างหูฉันด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ปลอบประโลมใจว่า นาราครับ เพื่อลูกของเรา เพื่ออนาคตของเรา เราไปเริ่มต้นใหม่ที่ญี่ปุ่นกันนะ ที่นั่นมีอากาศบริสุทธิ์ มีฟาร์มเงียบๆ…

เสียงฝนตกกระทบหลังคารถดังสนั่น มันเป็นเสียงที่ฉันเกลียดที่สุดในตอนนี้ ลมพายุพัดแรงจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า แต่ปกรณ์ยังคงเหยียบคันเร่งต่อไป เขามองแต่นาฬิกาข้อมือราคาแพง สลับกับหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบอยู่ตลอดเวลา สำหรับเขา เวลาคือเงินทอง และการเจรจาธุรกิจในคืนนี้สำคัญกว่าชีวิตของเมียที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ฉันนั่งกุมท้องที่นูนเด่นออกมาด้วยความกังวล ลูกในท้องดิ้นประท้วงเหมือนจะรับรู้ถึงความตึงเครียดในอากาศ ฉันพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ความเจ็บปวดแปลบ ๆ เริ่มแล่นริ้วขึ้นมาที่ท้องน้อยเป็นระยะ แตี่ปกรณ์ไม่แม้แต่จะหันมามอง เขาเอาแต่พูดเรื่องตัวเลขและการควบรวมกิจการที่กำลังจะเกิดขึ้น ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงเครื่องประดับชิ้นหนึ่งในชีวิตที่สมบูรณ์แบบของเขา…

เสียงเครื่องยนต์รถเมล์สายเก่าดับลงทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด ผมก้าวเท้าลงบนพื้นดินสีแดงขุ่นของหมู่บ้าน “บ้านป่าเสือ” กลิ่นแรกที่ปะทะจมูกไม่ใช่กลิ่นดินหรือกลิ่นหญ้า แต่มันคือกลิ่นสาบของไม้ผุและความชื้นแฉะที่อบอวลอยู่ในอากาศ คล้ายกับกลิ่นของซากสัตว์ที่ตายทับถมกันมานานนับปี รอบกายผมมีแต่ต้นไม้สูงใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านออกมาเหมือนมือของยักษ์ที่กำลังตะโบมเข้าหาหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ หมู่บ้านนี้ดูเหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอก บ้านแต่ละหลังสร้างจากไม้เก่าดำครึ้ม ประตูหน้าต่างปิดสนิทราวกับจงใจซ่อนเร้นบางอย่างจากสายตาของคนแปลกหน้า ผมมาที่นี่เพื่อตามหาน้องชาย… กานต์… เขาหายตัวไปหลังจากส่งข้อความสุดท้ายมาบอกว่า เขาเจอความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในวัดป่าท้ายหมู่บ้าน ผมเริ่มเดินไปตามถนนดินลูกรัง เสียงรองเท้ากระทบพื้นดินดังสะท้อนก้องไปมาจนผมเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ ราวกับว่าป่ารอบข้างกำลังเงี่ยหูฟังทุกฝีเท้าของผม ผมเห็นชาวบ้านคนหนึ่งนั่งอยู่บนแคร่ไม้หน้าบ้าน เขาเป็นชายแก่ที่มีดวงตาขุ่นมัว…