Blogs

Hồi 1 – Phần 1 กลิ่นหอมของดอกลิลลี่สีขาวมักจะทำให้ฉันนึกถึงวันแรกที่เราพบกันเสมอ ในตอนนั้นฉันเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่งที่ทำงานอยู่ในร้านดอกไม้เล็กๆ ที่ตั้งอยู่ตรงหัวมุมถนน ชีวิตของฉันเรียบง่ายและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของธรรมชาติ ฉันจำได้ดีว่าบ่ายวันนั้นแดดไม่แรงนัก ลมพัดเย็นสบาย และกริชเดินเข้ามาในร้านด้วยรอยยิ้มที่สว่างไสวมากกว่าแสงอาทิตย์เสียอีก เขาดูสง่างามในชุดสูทสีสุภาพ ท่าทางที่ดูประหม่าเล็กน้อยตอนที่เขาขอให้ฉันช่วยจัดช่อดอกไม้ให้แม่ของเขา ทำให้ฉันรู้สึกเอ็นดูเขาอย่างบอกไม่ถูก ใครจะไปคิดว่าความบังเอิญในวันนั้นจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่เปลี่ยนชีวิตฉันไปตลอดกาล กริชเป็นผู้ชายที่อบอุ่น เขาไม่ได้เข้ามาในฐานะลูกชายของมหาเศรษฐีผู้ร่ำรวย แต่เขาเข้ามาในฐานะผู้ชายธรรมดาที่ใส่ใจในทุกรายละเอียดของฉัน เขาจำได้ว่าฉันชอบกินไอศกรีมรสวานิลลา…

Hồi 1 – Phần 1 เสียงเครื่องเตือนจังหวะหัวใจในห้องคลอดดังระรัวพอๆ กับความเจ็บปวดที่บีบคั้นร่างกายของฉันจนแทบจะทนไม่ไหว เหงื่อเม็ดโตไหลซึมตามไรผม ฉันพยายามรวบรวมลมหายใจสุดท้ายเพื่อนำพาชีวิตน้อยๆ ออกมาดูโลก แต่สิ่งที่ฉันได้รับกลับไม่ใช่สัมผัสที่อบอุ่นจากชายผู้เป็นสามี ท่ามกลางกลิ่นยาฆ่าเชื้อและแสงไฟนีออนที่สว่างจ้าจนแสบตา ภวัตยืนอยู่ตรงนั้นที่ปลายเตียง ใบหน้าของเขาเรียบเฉยและเย็นชาราวกับรูปสลักหิน เขาไม่ได้มองมาที่ฉันด้วยความสงสาร หรือแม้แต่จะใส่ใจเสียงร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดของฉันเลยแม้แต่นิดเดียว ในมือของเขามีซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูหนักอึ้งกว่าน้ำหนักของเด็กที่กำลังจะเกิดมาเสียอีก “เซ็นซะ นารา” เสียงของเขาแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความรังเกียจ…

เสียงคลื่นกระทบฝั่งในวันนั้นฟังดูเหมือนเพลงกล่อมเด็กที่แสนอ่อนโยน ฉันยังจำกลิ่นจางๆ ของน้ำเกลือที่ลอยมาตามลมปะทะใบหน้าได้ดี แสงแดดสีส้มยามเย็นฉาบไปทั่วผืนทรายจนดูเหมือนทองคำเหลวที่กำลังจะเลือนหายไปในเส้นขอบฟ้า ฉันนั่งอยู่ตรงนั้น มือของฉันวางอยู่ในอุ้งมือของภาคิน มันอบอุ่น อุ่นจนฉันเชื่อสนิทใจว่านี่คือที่ที่ปลอดภัยที่สุดในโลก ภาคินมองไปที่ทะเล สายตาของเขาดูว่างเปล่าและลึกล้ำเกินกว่าที่ฉันจะอ่านออกในตอนนั้น เขาเงียบไปนานจนความเงียบเริ่มทำหน้าที่เป็นกำแพงบางๆ ที่กั้นระหว่างเรา ก่อนที่เขาจะหันมาสบตาฉัน ดวงตาคู่นั้นที่ฉันเคยเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่เสมอ วันนี้กลับดูหมองหม่นอย่างประหลาด เขาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย เขาบอกว่าเขารักฉัน แต่เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหลงทาง เขาบอกว่าภาระหน้าที่และอนาคตที่กำลังบีบคั้นทำให้เขาไม่สามารถเป็นผู้ชายที่ดีพอสำหรับฉันในตอนนี้ได้ “นารา…

บทที่ 1 – ส่วนที่ 1: รอยร้าวในค่ำคืนที่สายฝนโปรยปราย เสียงฝนตกกระทบหลังคาดังสนั่นหวั่นไหวราวกับท้องฟ้ากำลังร่ำไห้ไปพร้อมกับหัวใจของฉัน ฉันยืนอยู่ในห้องครัวเล็กๆ กลิ่นหอมของซุปไก่ที่เคี่ยวจนได้ที่อบอวลไปทั่วห้อง แต่มันกลับไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย มือของฉันลูบไล้ไปที่หน้าท้องที่นูนเด่นออกมาอย่างแผ่วเบา ลูกรัก… วันนี้แม่เตรียมอาหารโปรดของพ่อเขาไว้เยอะเลยนะ เราจะฉลองครบรอบการแต่งงานกัน ถึงแม้ว่าช่วงหลังมานี้ พ่อของลูกจะดูห่างเหินไปบ้าง แต่มันก็คงเป็นเพราะเขาเหนื่อยกับงานใช่ไหม ฉันพยายามปลอบใจตัวเองด้วยคำถามเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในขณะที่มองดูนาฬิกาที่เข็มยาวค่อยๆ เคลื่อนผ่านตัวเลขไปอย่างช้าๆ…

บทที่ 1: จุดเริ่มต้นและความพังทลาย – ตอนที่ 1: สวรรค์ลวงตา เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องโถงจัดเลี้ยงสุดหรูของโรงแรมระดับห้าดาว แสงไฟสปอร์ตไลท์นับสิบดวงพุ่งตรงไปที่ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูททัดเทียมสั่งตัดเนี๊ยบกริบที่ยืนอยู่บนเวที กวินยืนอยู่ตรงนั้นด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ในมือของเขาถือถ้วยรางวัลสถาปนิกดาวรุ่งแห่งปี มันคือภาพลักษณ์ของความสำเร็จที่สมบูรณ์แบบ ชายหนุ่มผู้มีความสามารถและอนาคตไกลที่ใคร ๆ ต่างก็พากันอิจฉา แต่ในมุมมืดที่ห่างไกลจากแสงไฟส่องถึง นารา ยืนอยู่ตรงนั้น เธอยืนปะปนอยู่กับกลุ่มพนักงานเสิร์ฟและแขกเหรื่อที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไร ดวงตาของเธอรื้นไปด้วยน้ำตาแห่งความภาคภูมิใจ…

ฉันขยับฝีแปรงลงบนผืนผ้าใบอย่างแผ่วเบา เสียงซัดของพู่กันกับเนื้อผ้าหยาบๆ ดังคลอไปกับเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ ที่เปิดทิ้งไว้ในห้องสตูดิโอส่วนตัว แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านม่านสีขาวบางๆ เข้ามาตกกระทบลงบนใบหน้าของชายหนุ่มในภาพวาด เขาคือ กร ผู้ชายที่ทำให้ฉันเชื่อว่าโลกทั้งใบนี้สร้างมาเพื่อเราสองคนเพียงอย่างเดียว กลิ่นสีน้ำมันจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟวานิลลาที่เขาชอบซื้อมาฝากยังคงอบอวลอยู่ในอากาศรอบตัวฉัน ราวกับว่าเขาไม่ได้ไปไหนไกล ราวกับว่าอ้อมกอดของเขายังคงซ้อนทับอยู่ข้างหลังฉันเสมอ ฉันชื่อพิม เป็นจิตรกรและนักออกแบบอิสระ ชีวิตของฉันตลอดสามปีที่ผ่านมาวนเวียนอยู่กับการสร้างสรรค์งานศิลปะและการรอคอยชายคนนี้ กรเป็นนักธุรกิจที่ดูเหมือนจะมีภาระหน้าที่มากมาย แต่เขาก็ไม่เคยละเลยที่จะทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันคือ “คนพิเศษ” เขาบอกฉันเสมอว่าฉันคือแรงบันดาลใจเพียงหนึ่งเดียว…

คืนนั้นฝนตกหนักที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา เสียงเม็ดฝนกระทบกระจกหน้าต่างห้องคอนโดหรูใจกลางเมืองดังรัวราวกับจังหวะกลองที่บ้าคลั่ง ฉันนั่งอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งลูบท้องที่กลมโตและแข็งตึง อีกเพียงสองสัปดาห์เท่านั้น สองสัปดาห์ที่ลูกน้อยในครรภ์จะออกมาลืมตาดูโลก ฉันพยายามหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อลดอาการเจ็บหน่วงที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน แต่ความเจ็บปวดในร่างกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความเย็นชาที่แผ่ซ่านออกมาจากผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า กฤษณ์กำลังจัดกระเป๋าเดินทาง ใบหน้าของเขาเรียบเฉยเหมือนคนแปลกหน้า แสงไฟนีออนในห้องสะท้อนให้เห็นแววตาที่ว่างเปล่าของเขา เขาวางเสื้อเชิ้ตที่รีดอย่างดีลงในกระเป๋าอย่างประณีต ราวกับว่าเขากำลังเตรียมตัวไปพักร้อนมากกว่าที่จะเดินออกจากชีวิตของเมียที่กำลังจะคลอดลูก ฉันมองดูการกระทำเหล่านั้นด้วยความรู้สึกชาไปทั้งตัว คำพูดที่เขาเพิ่งพ่นออกมายังคงก้องอยู่ในหู เขาบอกว่าเขาต้องการระยะห่าง เขาบอกว่าความสัมพันธ์ของเรามันมาถึงทางตัน และเขาต้องการพื้นที่เพื่อทบทวนตัวเอง…

ตอนที่ 1: แสงสว่างที่ลวงตา เสียงแก้วแชมเปญกระทบกันเบาๆ ท่ามกลางเสียงดนตรีแจ๊สที่คลอเคล้าอยู่บนดาดฟ้าหรูใจกลางกรุงเทพฯ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายในอากาศผสมกับกลิ่นอายของความสำเร็จที่หอมหวานจนน่าเวียนหัว นารา ยืนอยู่ตรงมุมมืดของระเบียง สวมชุดกระโปรงเรียบๆ ที่ดูหม่นหมองเมื่อเทียบกับชุดแบรนด์เนมระยิบระยับของคนรอบข้าง เธอเฝ้ามอง กวิน ชายหนุ่มที่เธอรักสุดหัวใจ กำลังยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟสปอตไลท์ เขาดูสง่างามในชุดสูทตัดเย็บประณีต ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในขณะที่กำลังรับคำชมจากเหล่านักลงทุนและกลุ่มเพื่อนสนิทที่เรียกตัวเองว่า อีลีท นาราจำได้ดีว่าตัวเลขทุกตัวบนหน้าจอพรีเซนเทชั่นที่กวินใช้ดึงดูดเงินล้านในคืนนี้มาจากฝีมือการวิเคราะห์ของเธอที่นั่งอดตาหลับขับตานอนมาตลอดสามสัปดาห์ แต่ในขณะนี้ เธอเป็นเพียงคนนอกที่ไม่มีใครมองเห็น…

Gemini đã nói ฉันจำได้ดีว่าวันนั้นฝนตกหนักราวกับฟ้าจะถล่มลงมา ลมพัดแรงจนร่มคันเล็กในมือของฉันแทบจะทานไม่ไหว เสื้อผ้าของฉันเปียกโชกจนแนบไปกับผิวหนัง ความเย็นเยียบแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูก แต่ในอ้อมแขนของฉันกลับประคองช่อดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ไว้อย่างสุดชีวิต เพราะนั่นคือรายได้ทั้งหมดที่ฉันจะได้รับในวันนั้น ดอกไม้ราคาแพงพวกนี้ห้ามเปียกน้ำฝนแม้แต่หยดเดียว ห้ามเหี่ยวเฉา และต้องส่งให้ถึงมือลูกค้าในงานเลี้ยงสโมสรสุดหรูนั่นให้ตรงเวลา ฉันก้าวขาที่สั่นเทาเข้าไปในโถงโรงแรมหรู แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลทำให้ฉันแสบตา ผู้คนในชุดราตรีหรูหราหัวเราะต่อกระซิกกันอย่างมีความสุข กลิ่นน้ำหอมราคาแพงอบอวลไปทั่วงาน ตัดกับกลิ่นสาบฝนและเหงื่อที่ติดตัวฉันมาอย่างสิ้นเชิง ฉันพยายามเดินให้เงียบที่สุด พยายามทำตัวให้เล็กลง เพื่อไม่ให้ความสกปรกของฉันไปแปดเปื้อนความสมบูรณ์แบบของพวกเขา…

แสงไฟสปอร์ตไลท์บนเวทีนั้นช่างสว่างไสวเหลือเกิน มันสว่างเสียจนฉันมองไม่เห็นใบหน้าของผู้ชายที่ฉันรักที่สุดบนนั้น ได้ยินเพียงเสียงกรี๊ดที่ดังกึกก้องของแฟนคลับนับพันคน เสียงประกาศชัยชนะ และเพลงประจำรายการที่ดังกระหึ่มไปทั่วฮอลล์ กวินกำลังยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดสูทสีขาวที่ฉันเป็นคนรีดให้เขาด้วยตัวเองเมื่อเช้า เขากำลังยิ้ม ยิ้มแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นรอยยิ้มของคนที่ได้ครอบครองโลกทั้งใบไว้ในมือ ในขณะที่โลกของเขากำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ โลกของฉันกลับหดแคบลงจนเหลือเพียงห้องน้ำแคบๆ หลังเวทีที่เต็มไปด้วยกลิ่นสเปรย์ฉีดผมและควันบุหรี่ มือของฉันสั่นเทาขณะที่ก้มลงมองวัตถุชิ้นเล็กๆ ในมือ ขีดสีแดงสองขีดนั้นชัดเจนเสียจนใจของฉันแทบจะหยุดเต้น “ลูก…” ฉันกระซิบคำนี้ออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบาที่สุดในชีวิต ความรู้สึกมันตีรวนกันไปหมด ทั้งความดีใจที่ครั้งหนึ่งเราเคยสัญญากันไว้ว่าอยากมีครอบครัวที่อบอุ่น…