Blogs

Thanh Toán Hồn Ma: Cái Giá Của Vàng Bị Yểm ประตูเหล็กเก่าบานใหญ่นั้นดูเหมือนฟันที่หักผุของชายชราคนหนึ่ง ปรักกาญจน์ยืนอยู่หน้าธนาคารร้างกลางเยาวราช กลิ่นอับชื้นจากฝนที่ตกหนักเมื่อคืนยังคงอบอวลไปทั่วถนน สายฝนเม็ดเล็กเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง แสงไฟนีออนสีเหลืองสลัวจากร้านค้าข้างเคียงสาดกระทบพื้นคอนกรีตที่เปียกปอน ทำให้บรรยากาศยิ่งดูหม่นมัว เขาคือผู้ชำนาญการด้านการประเมินทรัพย์สิน เขาได้รับมอบหมายให้มาปิดบัญชีทรัพย์สินสุดท้ายของธนาคารแห่งนี้ ธนาคารที่ปิดตายไปกว่าสามสิบปีแล้ว ปรักกาญจน์ต้องการเงิน…

นายหน้าเลี้ยงผี: เสียงข่วนจากห้องว่าง ผมนั่งอยู่ตรงมุมโต๊ะทำงานที่ทุกคนต่างมองข้าม แสงไฟนีออนเย็นเฉียบสาดลงบนเอกสารสัญญาที่ว่างเปล่าราวกับเยาะเย้ยความพยายามตลอดสี่เดือนของผม กลิ่นกาแฟราคาถูกและเหงื่อของความตึงเครียดอบอวลอยู่ในบรรยากาศของสำนักงานอสังหาริมทรัพย์ระดับพรีเมียมแห่งนี้ ผมชื่อประกิจ อายุสามสิบสองปี และความฝันเดียวของผมคือการหลุดพ้นจากชีวิตที่ต้องนับเงินทุกบาททุกสตางค์ การขายอสังหาฯ ไม่ใช่แค่งาน แต่มันคือทางออกเดียวที่ผมมองเห็น ผมอยากให้ชีวิตคู่ของผมกับมิ้นท์มันมั่นคงกว่านี้ มิ้นท์เป็นลูกสาวเจ้าของโครงการเล็กๆ เธอใจดี เธอเชื่อในตัวผม แต่ความรักอย่างเดียวมันกินไม่ได้ ท่ามกลางตึกระฟ้าของกรุงเทพฯ ความรักที่ไม่มีเงินมันก็แค่เรื่องตลกที่ไม่มีใครอยากฟัง “ประกิจ ขายได้กี่ห้องแล้ววันนี้”…

ชั้น 18: คุกที่ใช้ ‘เลี้ยง’ อสูร ฝนตกหนักในกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน เสียงเม็ดฝนกระทบกระจกหน้าต่างห้องเล็ก ๆ ของนรินทร์ดังเป็นจังหวะเหมือนเสียงกลอง นรินทร์นั่งอยู่บนโซฟาเก่า ๆ แสงไฟนีออนในห้องกะพริบถี่ ๆ เขาจุดบุหรี่มวนที่สี่ในชั่วโมงนั้น นิ้วของเขาสั่นเทาด้วยความกลัวและความสิ้นหวัง นรินทร์อายุสามสิบห้าปี เป็นนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ที่ครั้งหนึ่งเคยมีความฝันใหญ่โต แต่ตอนนี้เหลือเพียงหนี้สินล้นพ้นตัว ลูกค้าคนสำคัญที่สุดของเขาเพิ่งยกเลิกสัญญาเมื่อเช้านี้…