“GIỌT MÁU BỊ ĐÁNH TRÁO” (หยดเลือดที่ถูกสลับ)
เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องเหนือโรงพยาบาลเอกชนหรูหราในค่ำคืนที่พายุหมุนวนอยู่เหนือเมืองหลวง กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่เย็นชืดคละคลุ้งอยู่ในโถงทางเดินที่เงียบสงัด รินนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ร่างกายของเธออ่อนแรงจากการบีบคั้นของการคลอดลูกที่ยาวนานหลายชั่วโมง เหงื่อเม็ดเป้งยังเกาะอยู่ตามไรผม และลมหายใจยังคงหอบถี่ด้วยความเหนื่อยล้า แต่ในหัวใจของเธอกลับพองโตด้วยความหวัง เมื่อไม่กี่นาทีก่อน เธอได้ยินเสียงร้องไห้จ้าของทารกน้อย เสียงนั้นเหมือนทำนองเพลงที่ไพเราะที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินมาในชีวิต พยาบาลนำร่างเล็กๆ ที่ถูกห่อด้วยผ้าอ้อมสีขาวมาวางไว้ในอ้อมแขนของเธเพียงเสี้ยววินาที รินสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากผิวหนังที่นุ่มนิ่ม เธอยังไม่ทันได้เห็นหน้าลูกชัดๆ ด้วยซ้ำ ความมืดมิดก็เข้าจู่โจมดวงตาของเธอ ร่างกายที่บอบช้ำสั่งให้เธอหลับลึกไปด้วยความเพลียศานต์ รินตื่นขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางความเงียบที่ผิดปกติ ไม่มีเสียงทารกร้อง ไม่มีเสียงพยาบาลเดินตรวจ…