Year: 2026

HỒI 1 – PHẦN 1 กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลลอยแตะจมูกจนฉันรู้สึกคลื่นไส้ ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาในความมืดที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากหน้าทางเดินลอดผ่านช่องประตูเข้ามา ร่างกายของฉันหนักอึ้งเหมือนถูกหินทับ ความเจ็บปวดจากการผ่าคลอดแล่นพล่านไปทั่วท้องทุกครั้งที่ฉันพยายามจะขยับตัว หรือแม้แต่ตอนที่พยายามจะหายใจเข้าลึกๆ ฉันหันมองไปข้างกาย เตียงเด็กเล็กๆ ว่างเปล่า ลูกของฉันไม่อยู่ตรงนั้น หัวใจของฉันกระตุกวูบด้วยความกังวล แต่ความเหนื่อยล้าเกินขีดจำกัดทำให้ฉันทำได้เพียงนอนนิ่งๆ น้ำตาอุ่นๆ ไหลซึมลงที่ขมับ ฉันจำได้ว่าก่อนที่สติจะดับวูบไปในห้องผ่าตัด…

เสียงฟ้าร้องคำรามอยู่ไกล ๆ ราวกับเป็นลางบอกเหตุบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นในคฤหาสน์ตระกูลศรีวิชัย คฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา ความโอ่อ่าของมันประดับประดาด้วยเครื่องทองและของสะสมโบราณที่ประเมินค่าไม่ได้ แต่สำหรับนรินทร์ ผู้เป็นสะใภ้เพียงคนเดียวของบ้านหลังนี้ ความหรูหราเหล่านั้นกลับรู้สึกเหมือนกรงขังที่เย็นเยียบและไร้อากาศหายใจ เธอเดินประคองครรภ์แก่ใกล้คลอดผ่านโถงทางเดินยาว ผนังทั้งสองข้างแขวนภาพวาดบรรพบุรุษของตระกูลศรีวิชัย ดวงตาในภาพเหล่านั้นดูเหมือนจะจ้องมองมาที่เธอด้วยความเหยียดหยามเสมอ ราวกับจะเตือนว่าเธอเป็นเพียงคนนอกที่ไม่มีวันคู่ควรกับนามสกุลนี้ นรินทร์หยุดยืนอยู่หน้าห้องรับแขกใหญ่ เสียงพูดคุยข้างในเงียบลงทันทีที่เธอเดินเข้าไป กลิ่นกำยานจาง ๆ ลอยอบอวลอยู่ข้างใน ที่กลางห้องนั่งอยู่คือคุณหญิงมาลี ประมุขหญิงของตระกูลที่ยังคงความสง่างามและน่าเกรงขามแม้ในวัยล่วงเลยหกสิบปี ข้างกายของเธอคือ…

HỒI 1 – PHẦN 1 ท้องฟ้าเหนือคฤหาสน์ศิริชัยในเย็นวันนี้ดูหม่นหมองกว่าปกติ เมฆสีเทาทะมึนเคลื่อนตัวเข้าปกคลุม ราวกับเป็นลางบอกเหตุบางอย่าง ลลิน ยืนมองแจกันดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์บนโต๊ะอาหารยาวเหยียด มือเรียวบางของเธอสั่นเทาน้อย ๆ ขณะจัดแต่งก้านดอกไม้ให้เข้าที่ ที่นี่คืออาณาจักรของความร่ำรวย เป็นโลกที่ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ และเธอก็เป็นเพียงมดตัวเล็ก ๆ ที่มีหน้าที่ทำให้ความสมบูรณ์แบบนั้นดำเนินต่อไป ลลินทำงานที่นี่มาสามปีแล้ว ในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวของคุณหญิงพิม…

เสียงฝนตกหนักข้างนอกหน้าต่างโรงพยาบาลดังแทรกเข้ามาในห้องพักฟื้นที่เงียบสงัด ฉันนอนอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกชาไปทั้งตัว ไม่ใช่เพียงเพราะฤทธิ์ยาชาที่ยังหลงเหลืออยู่จากการผ่าคลอด แต่เป็นเพราะความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดเก้าเดือนในบ้านหลังนั้น บ้านที่ฉันเคยหวังว่าจะเรียกว่าครอบครัวได้อย่างเต็มปาก ฉันก้มลงมองห่อผ้าสีชมพูในอ้อมแขน ลูกสาวตัวน้อยของฉัน ผิวของเธอยังแดงระเรื่อ ดวงตาคู่นั้นยังปิดสนิท แต่ปากเล็ก ๆ นั่นขยับเหมือนกำลังฝันหวาน ฉันใช้นิ้วมือที่สั่นเทาลูบแก้มใสของเธอเบา ๆ น้ำตาแห่งความตื้นตันไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว “แม่จะปกป้องหนูเองนะ มะลิ…” ฉันกระซิบเสียงแผ่ว พยายามลืมความเจ็บปวดจากบาดแผลที่หน้าท้อง ทันใดนั้น…

เสียงฟ้าร้องคำรามดังก้องไปทั่วท้องฟ้าที่มืดมิด สายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ราวกับว่าสรวงสวรรค์กำลังร่ำไห้ให้กับโชคชะตาของผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ในห้องเช่าแคบๆ ใต้หลังคาสังกะสีที่รั่วซึม นลินนอนบิดกายด้วยความเจ็บปวดอยู่บนฟูกเก่าๆ ที่ส่งกลิ่นอับชื้น เหงื่อกาฬไหลโซมใบหน้าที่ซีดเผือด มือทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนแน่นจนปลายนิ้วขาวซีด ทุกครั้งที่ความเจ็บปวดแล่นพล่านเข้ามา เธอต้องกัดริมฝีปากตัวเองไว้เพื่อไม่ให้เสียงกรีดร้องลอดออกไปรบกวนห้องข้างๆ ในห้องไม่มีใครเลย มีเพียงความเงียบเหงาและความมืดที่มีแสงสว่างรำไรจากจอโทรทัศน์เก่าๆ ที่ตั้งอยู่มุมห้อง ภาพบนจอนั้นช่างขัดแย้งกับความเป็นจริงที่เธอเผชิญอยู่เหลือเกิน มันคือภาพบรรยากาศงานแต่งงานที่หรูหราที่สุดแห่งปี ดอกไม้สดสีขาวนับหมื่นดอกประดับประดาไปทั่วห้องจัดเลี้ยงในโรงแรมระดับห้าดาว ชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวสะอาดตาดูหล่อเหลาราวกับเจ้าชาย เขากำลังยืนกุมมือผู้หญิงอีกคนในชุดเจ้าสาวลูกไม้ราคาแพง…