“Đứa Trẻ Của Kẻ Phản Bội” (ลูกของคนทรยศ).
แสงไฟในงานเลี้ยงเต้นระบำไปตามจังหวะเพลงคลาสสิกที่แผ่วเบา กลิ่นดอกลิลลี่สีขาวอบอวลไปทั่วห้องโถงหรูหรา ฉันยืนอยู่ข้างนรินทร์ มือของเขาโอบเอวฉันไว้แน่น เป็นสัมผัสที่ดูเหมือนจะปกป้องแต่กลับแฝงไปด้วยแรงบีบที่มั่นคง นรินทร์ในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงดูสง่างามสมกับตำแหน่งนักการเมืองดาวรุ่งที่ทุกคนต่างชื่นชม รอยยิ้มของเขาดูจริงใจเสียจนฉันเองก็เคยเชื่อว่ามันคือความจริงทั้งหมด “ยินดีด้วยนะนรินทร์ คุณคือความหวังใหม่ของพวกเรา” เสียงของแขกผู้มีเกียรติคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับการชนแก้วไวน์ที่ส่งเสียงใสสะท้อนไปมา นรินทร์พยักหน้าอย่างนอบน้อม เขาก้มลงมากระซิบที่ข้างหูฉันว่า “ทั้งหมดนี้เพื่อคุณและลูกของเราในอนาคตนะศิริพร” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของฉันพองโต ฉันเป็นนักข่าวสืบสวนที่มองโลกตามความเป็นจริงมาตลอด แต่เมื่อเป็นเรื่องของเขา ฉันกลับเลือกที่จะหลับตาข้างหนึ่งเสมอ เราแต่งงานกันมาห้าปี นรินทร์คือผู้ชายที่แสนดี…