Year: 2026

กดติดตามก่อนเลย เร็วๆ! ไม่งั้นดูจบแล้วจะเสียดายว่า “เอ๊ะ ทำไมเพิ่งเจอช่องนี้! เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ติ๊ด… ติ๊ด… ติ๊ด… แต่มันกลับไม่ช่วยให้ฉันรู้สึกมั่นใจขึ้นเลยสักนิด ในห้องคลอดหมายเลข 7 แห่งนี้ อากาศเย็นจัดจนฉันรู้สึกเหมือนกระดูกกำลังจะกลายเป็นน้ำแข็ง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่รุนแรงเตะจมูกผสมปนเปกับกลิ่นคาวเลือดที่ฉันเริ่มได้กลิ่นจากตัวเอง ฉันนอนอยู่บนเตียงผ่าตัด ร่างกายท่อนล่างไร้ความรู้สึกจากการฉีดยาบล็อกหลัง แต่หัวใจของฉันกลับเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก ความเจ็บปวดจากการบีบตัวของมดลูกที่กินเวลานานหลายชั่วโมงก่อนหน้านี้ยังคงหลงเหลือเป็นร่องรอยแห่งความล้าล้าในจิตใจ ฉันพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ…

ก่อนจะเริ่มเรื่องดราม่าสุดมัน อย่าลืมกดติดตามช่องเราก่อนนะครับ/นะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวความลับหลุดแล้วจะหาว่าไม่เตือน! เสียงฝนตกกระทบหน้าต่างห้องพิจารณาคดีในวันนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของฉันเสมอมา… ฉันชื่อ ชลลดา ย้อนกลับไปเมื่อสิบห้าปีก่อน ฉันเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่ไม่มีอะไรเลย นอกจากความรักที่ใสซื่อและความหวังที่พังทลาย ฉันยังจำสัมผัสสุดท้ายของลูกน้อยในอ้อมแขนได้ กลิ่นแป้งเด็กจางๆ และเสียงร้องไห้ที่ขาดห่วงไปตอนที่พยาบาลมาพรากเขาไปจากฉัน ตามคำสั่งของ “ศาล” ที่ตัดสินว่าฉันไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเป็นแม่ ในตอนนั้น ฉันมองเห็นเงาร่างของวรกิจ ผู้ชายที่ฉันเคยรักสุดหัวใจ เขายืนอยู่ข้างหลังแม่ของเขา…

ก่อนจะเริ่มเรื่องดราม่าสุดมัน อย่าลืมกดติดตามช่องเราก่อนนะครับ/นะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวความลับหลุดแล้วจะหาว่าไม่เตือน! เสียงฝีเท้าแผ่วเบาของดวงใจย่ำลงบนพื้นไม้ขัดมันจนเงาวับของคฤหาสน์ตระกูลสิริมงคลมาตั้งแต่ายังไม่ทันสว่าง แสงแดดยามเช้ายังไม่กล้าตัดผ่านความเงียบงันของโถงทางเดินกว้างขวางที่มีเพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่เธอเพิ่งนำมาวางไว้ในแจกันดวงใจในวัยเพียงยี่สิบปีเศษก้มหน้าก้มตาทำงานตามหน้าที่อย่างซื่อสัตย์สำหรับเธอแล้วคฤหาสน์หลังนี้เปรียบเสมือนจักรวาลที่แบ่งแยกผู้คนออกเป็นสองโลกอย่างชัดเจนโลกของผู้ที่อยู่บนจุดสูงสุดที่รายล้อมด้วยความหรูหราและโลกของผู้ที่หลบซ่อนอยู่ในเงามืดคอยปัดกวาดเช็ดถูหยาดเหงื่อและร่องรอยความสกปรกเพื่อให้คนบนยอดพีระมิดได้เชิดหน้าชูตาอย่างสง่างามมือคู่เล็กที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักมาตั้งแต่วัยเยาว์กำลังจัดวางผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดตาไว้ที่หน้าห้องของพงศกรลูกชายคนเดียวของเจ้าของบ้านความเงียบสงบในยามเช้าเช่นนี้มักจะเป็นช่วงเวลาที่ดวงใจได้รู้สึกถึงตัวตนของตัวเองมากที่สุดก่อนที่ความวุ่นวายและเสียงสั่งการของแม่บ้านใหญ่จะเริ่มต้นขึ้น พงศกรเป็นชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมเขามีรอยยิ้มที่อบอุ่นและสายตาที่ดูเหมือนจะมองเห็นผู้คนมากกว่าแค่ฐานะทางสังคมในสายตาของสาวใช้ทุกคนพงศกรเปรียบเสมือนเทพบุตรที่เอื้อมไม่ถึงแต่สำหรับดวงใจเขากลับมีตัวตนที่สัมผัสได้มากกว่านั้นมันเริ่มต้นจากความบังเอิญในห้องสมุดเมื่อหลายเดือนก่อนเมื่อดวงใจเข้าไปทำความสะอาดแล้วพบว่าพงศกรกำลังหลับฟุบอยู่บนโต๊ะทำงานที่มีกองหนังสือวางระเนระนาดเธอไม่ได้เพียงแค่ปัดฝุ่นแต่เธอกลับเผลอยืนมองใบหน้าที่ดูอ่อนล้าของเขาด้วยความรู้สึกเห็นใจและเมื่อเขาลืมตาขึ้นมาสบตากับเธอในตอนนั้นแทนที่เขาจะดุที่เธอเข้ามารบกวนเขากลับส่งยิ้มอ่อนโยนและขอบคุณที่เธอช่วยจัดระเบียบหนังสือให้ความอ่อนโยนเพียงเล็กน้อยนั้นคือจุดเริ่มต้นของสายสัมพันธ์ที่ต้องหลบซ่อนอยู่ในมุมมืดของบ้านที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์แห่งนี้ ความรักที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นท่ามกลางความแตกต่างของชนชั้นเป็นเหมือนเปลวไฟเล็กๆที่สั่นไหวท่ามกลางสายลมแรงพงศกรมักจะแอบหาโอกาสพูดคุยกับดวงใจในยามที่คนอื่นหลับใหลเขามักจะนำหนังสือเล่มเล็กๆ มาฝากเธอหรือแอบเอาขนมหวานจากต่างประเทศมาวางไว้ในที่ที่เธอคนเดียวจะหาเจอคำพูดหวานหูที่พงศกรพร่ำบอกดวงใจภายใต้แสงจันทร์ริมสระว่ายน้ำทำให้เด็กสาวที่ไม่มีอะไรเลยอย่างเธอเผลอวาดฝันถึงโลกที่พวกเขาสามารถเดินจูงมือกันได้อย่างเปิดเผยแต่ในโลกความเป็นจริงดวงใจรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้คุณหญิงอรแม่ของพงศกรเป็นกำแพงสูงชันที่ไม่มีทางก้าวข้ามได้คุณหญิงมองเห็นคนรับใช้เป็นเพียงเครื่องจักรที่ทำงานได้เท่านั้นไม่มีชีวิตไม่มีจิตใจและไม่มีสิทธิ์ที่จะฝันสูง ดวงใจพยายามดึงตัวเองกลับมาสู่โลกความจริงเสมอแต่หัวใจมักจะทรยศคำสั่งของสมองเธอเริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างภายในร่างกายอาการคลื่นไส้ในตอนเช้าที่เธอพยายามซ่อนไว้ด้วยการเข้าห้องน้ำก่อนใครเพื่อนความอ่อนเพลียที่รุมเร้าจนเกือบจะหน้ามืดกลางโถงบ้านบ่อยครั้งในวันที่อากาศร้อนจัดดวงใจพยายามหลอกตัวเองว่าเป็นเพียงเพราะงานหนักแต่ความจริงที่แฝงอยู่ในสายเลือดเริ่มส่งเสียงดังขึ้นเรื่อยๆจนเธอไม่สามารถเพิกเฉยได้อีกต่อไปในคืนหนึ่งที่ฝนตกหนักดวงใจยืนอยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่ในสวนรอคอยให้พงศกรออกมาพบตามนัดเธอกุมหน้าท้องของตัวเองไว้แน่นความลับที่กำลังเติบโตอยู่ข้างในเปรียบเสมือนระเบิดเวลาที่หากเปิดเผยออกมาชีวิตของเธอในบ้านหลังนี้จะไม่มีวันเหมือนเดิม เมื่อพงศกรเดินมาถึงเขาเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวของดวงใจจึงรีบดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนความอบอุ่นจากร่างกายของเขาเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ดวงใจรู้สึกปลอดภัยในบ้านที่เหน็บหนาวแห่งนี้ดวงใจเงยหน้ามองชายที่เธอรักด้วยหยาดน้ำตาที่คลอเบ้าเธอกระซิบด้วยเสียงสั่นเครือว่าเธอกำลังจะมีลูกให้เขาพงศกรนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งหัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความดีใจและความหวาดกลัวเขากอดเธอแน่นขึ้นและสัญญาว่าจะรับผิดชอบจะปกป้องเธอและลูกไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามคำสัญญานั้นเปรียบเสมือนน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจของดวงใจแต่ในขณะเดียวกันเธอก็เห็นเงาของความกังวลที่พาดผ่านดวงตาของเขา ความรักที่ยิ่งใหญ่กลับมาพร้อมกับภาระที่หนักอึ้งพงศกรเป็นคนนิสัยอ่อนโยนจนเกือบจะกลายเป็นความอ่อนแอเขารักดวงใจจริงแต่มือของเขาก็ถูกล่ามไว้ด้วยพันธนาการแห่งบุญคุณและความคาดหวังของตระกูลดวงใจเฝ้ามองพงศกรที่พยายามหาจังหวะจะเข้าไปคุยกับคุณหญิงอรแต่ทุกครั้งที่เขาเห็นสายตาที่เฉียบคมและดุดันของมารดาท่าทีของเขาก็จะเปลี่ยนเป็นนอบน้อมและหวาดหวั่นเสมอในขณะที่ท้องของดวงใจเริ่มขยายใหญ่ขึ้นทุกวันความลับที่เธอกลบฝังไว้ก็เริ่มจะปิดไม่อยู่สายตาของเหล่าคนรับใช้ด้วยกันเริ่มมองเธอด้วยความสงสัยเสียงซุบซิบนินทาดังแว่วมาตามทางเดินดวงใจต้องใช้ผ้าพันหน้าท้องไว้ให้แน่นที่สุดเพื่อตบตาผู้คนเธอยอมรับความเจ็บปวดทางกายเพื่อรักษาความหวังเพียงริบหรี่ว่าจะได้อยู่กับชายที่เธอรักต่อไป คุณหญิงอรไม่ใช่คนโง่เธอสังเกตเห็นความผิดปกติของลูกชายที่มักจะหาเรื่องแวะเวียนไปแถวเรือนคนรับใช้บ่อยครั้งและอาการซึมเศร้าของพงศกรที่มักจะเหม่อลอยสายตาของคุณหญิงเริ่มจับจ้องไปที่ดวงใจเด็กสาวที่ดูเจียมเนื้อเจียมตัวแต่กลับมีแรงดึงดูดบางอย่างที่คุณหญิงสัมผัสได้ความเงียบสงบก่อนพายุจะพัดถล่มเริ่มปกคลุมไปทั่วคฤหาสน์สิริมงคลดวงใจรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีทุกครั้งที่สบตากับคุณหญิงเธอมักจะเห็นประกายตาที่อำมหิตแฝงอยู่ในรอยยิ้มที่เย็นชาดวงใจเริ่มเข้าใจแล้วว่าโลกของคนรวยไม่ได้สร้างมาเพื่อโอบอุ้มคนจนแต่มันสร้างมาเพื่อกำจัดสิ่งแปลกปลอมที่อาจจะทำให้ความสง่างามของตระกูลต้องมัวหมอง ในเช้าวันที่เมฆฝนตั้งเค้าดำทะมึนดวงใจกำลังทำหน้าที่เช็ดฝุ่นในห้องรับแขกใหญ่คุณหญิงอรเดินเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าที่มั่นคงเสียงส้นเข็มกระทบพื้นไม้ดังเป็นจังหวะที่น่าสะพรึงกลัวคุณหญิงเดินตรงไปที่ตู้โชว์เครื่องประดับโบราณก่อนจะแสร้งทำเป็นร้องตกใจว่าสร้อยเพชรน้ำงามมรดกตกทอดของตระกูลได้หายไปดวงใจยืนนิ่งอึ้งมือที่ถือผ้าเช็ดฝุ่นสั่นเทาเธอไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหนแต่คนรับใช้คนอื่นๆ ถูกสั่งให้เข้ามาค้นตัวเธอทันทีและในพริบตาเดียวที่ความโกลาหลเกิดขึ้นมือดีของคนสนิทคุณหญิงอรก็ได้ “ค้นพบ” สร้อยเพชรเส้นนั้นอยู่ในกระเป๋าเสื้อกันเปื้อนของดวงใจ เสียงกรีดร้องขอความยุติธรรมของดวงใจถูกกลบหายไปด้วยคำด่าทอที่รุนแรงของคุณหญิงอรดวงใจถูกตราหน้าว่าเป็นหัวขโมยเนรคุณที่ลอบกัดเจ้าของบ้านที่เมตตาให้ที่พักพิงในนาทีนั้นพงศกรวิ่งเข้ามาในห้องเขามองเห็นดวงใจที่ถูกกดให้นั่งลงกับพื้นสะอื้นไห้จนตัวโยนเขามองสร้อยเพชรในมือแม่และมองใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของดวงใจพงศกรพยายามจะอ้าปากค้านเขาพยายามจะบอกว่ามันเป็นการเข้าใจผิดแต่เมื่อคุณหญิงอรจ้องหน้าเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและคำขู่ที่ไม่มีเสียงแต่ชัดเจนว่า “ถ้าแกช่วยมัน…

เดี๋ยวก่อนนน! ถ้ายังไม่กดติดตาม ห้ามเริ่มดูนะ เดี๋ยวพล็อตพีคแล้วคุณจะติดงอมแงม! กลิ่นของโรงพยาบาลดิเอ็กเซลเลนซ์มักจะต่างจากโรงพยาบาลทั่วไปเสมอ มันไม่ใช่กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ฉุนกะทัดรัดจนแสบจมูก แต่มันคือกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้สดที่ผลัดเปลี่ยนทุกเช้า ผสมกับกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงที่อบอวลอยู่ในอากาศที่เย็นฉ่ำ ศศิมายืนอยู่ตรงหน้ากระจกบานใหญ่ในห้องพักรับรองส่วนตัวของนายแพทย์ชยุต เธอจัดปกเสื้อสีขาวสะอาดตาของตัวเองพลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับเสียงกลองที่ตีรัวอยู่ในอก วันนี้คือวันที่เธอตัดสินใจจะบอกความลับสำคัญที่สุดในชีวิตให้กับชายที่เธอรักที่สุดได้รับรู้ ชยุตไม่ใช่แค่หมอศัลยกรรมฝีมือดีที่ใครๆ ก็ยกย่อง แต่เขาคือทายาทเพียงคนเดียวของอาณาจักรการแพทย์ที่มั่งคั่งที่สุดแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ส่วนเธอ เป็นเพียงผู้ช่วยวิจัยตัวเล็กๆ ที่เข้ามาทำงานในโครงการพิเศษของเขา ความรักของเราเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางกองเอกสารและแสงไฟในห้องแล็บ…

กดติดตามก่อนเลย เร็วๆ! ไม่งั้นดูจบแล้วจะเสียดายว่า “เอ๊ะ ทำไมเพิ่งเจอช่องนี้!” เสียงฝนตกหนักกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ในย่านชานเมืองกรุงเทพฯ ดังสนั่นจนเกือบจะกลบเสียงเคาะแป้นพิมพ์ที่ดังรัวเป็นจังหวะ ภายในห้องเช่าขนาดเล็กที่มีเพียงโต๊ะไม้ตัวยาวและจอคอมพิวเตอร์สามจอสว่างจ้า กัญญานั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวโปรด ดวงตาของเธอสะท้อนแสงสีฟ้าจากรหัสคอมพิวเตอร์นับพันบรรทัดที่ไหลผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว ผมของเธอยุ่งเหยิงและถูกมัดไว้ลวกๆ ด้วยยางรัดผมเส้นเล็ก แผ่นหลังของเธอเปียกชื้นด้วยเหงื่อแม้ว่าพัดลมเก่าๆ จะพยายามหมุนสู้ความร้อนของเครื่องเซิร์ฟเวอร์ที่วางอยู่มุมห้องก็ตาม ภูริชนั่งอยู่ข้างๆ เธอ มือของเขาประสานกันไว้ที่ท้ายทอย จ้องมองไปที่หน้าจอเดียวกันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง เขาเป็นชายหนุ่มที่มีใบหน้าคมคาย…

ก่อนจะเริ่มเรื่องดราม่าสุดมัน อย่าลืมกดติดตามช่องเราก่อนนะครับ/นะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวความลับหลุดแล้วจะหาว่าไม่เตือน! แสงไฟสปอตไลต์สาดส่องลงมากลางเวทีจนพร่ามัว เสียงปรบมือดังกึกก้องยาวนานกว่านาทีจนดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด อริสรายืนอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางช่อดอกไม้ราคาแพงและสายตาชื่นชมจากกล้องนับสิบตัวที่กำลังไลฟ์สดไปทั่วประเทศ เธอกระชับมือที่กุมอยู่กับเนท ชายหนุ่มผู้เป็นทั้งคนรักและพาร์ทเนอร์ที่โด่งดังที่สุดในโลกโซเชียล รอยยิ้มของเขาช่างสมบูรณ์แบบ ฟันขาวสะอาดที่เรียงตัวสวยส่องประกายรับกับแสงไฟ เขาคือเจ้าชายแห่งวงการคอนเทนต์ครีเอเตอร์ และเธอคือเจ้าหญิงที่อยู่เคียงข้างเขาเสมอมา ในวินาทีนั้นโลกทั้งใบดูเหมือนจะเป็นของพวกเขา ความสำเร็จที่พวกเขาสร้างร่วมกันมาตลอดสามปีพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด ยอดผู้ติดตามสิบล้านคนไม่ใช่เพียงตัวเลข แต่มันคืออำนาจที่ทำให้พวกเขากลายเป็นพระเจ้าในโลกดิจิทัล อริสราพยายามกลั้นน้ำตาแห่งความตื้นตันใจเอาไว้ ลึกๆ ในใจเธอมีความลับอย่างหนึ่งที่สั่นสะพานยิ่งกว่ารางวัลใดๆ…

ก่อนจะเริ่มเรื่องดราม่าสุดมัน อย่าลืมกดติดตามช่องเราก่อนนะครับ/นะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวความลับหลุดแล้วจะหาว่าไม่เตือน! เสียงน้ำกระทบขอบสระดังสม่ำเสมอเป็นจังหวะที่พัชรีคุ้นเคยมาทั้งชีวิต กลิ่นคลอรีนจาง ๆ ที่อบอวลอยู่ในอากาศไม่ใช่กลิ่นที่น่ารำคาญสำหรับเธอ แต่มันคือกลิ่นของความฝัน คือกลิ่นของชัยชนะ และคือกลิ่นของชีวิตที่เธอกำลังดำเนินอยู่ ในวัยสิบเก้าปี พัชรีไม่ใช่แค่เด็กสาวธรรมดา เธอคือความหวังของชาติ คือเงือกสาวดาวรุ่งที่สื่อทุกสำนักต่างจับตามอง ทุกครั้งที่เธอพุ่งตัวลงสู่ผืนน้ำสีฟ้าคราม โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวและความเงียบสงัดใต้ผิวน้ำที่เป็นเพื่อนแท้ของเธอ พัชรีว่ายน้ำมาตั้งแต่จำความได้ พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตในอุบัติเหตุทางน้ำตั้งแต่เธอยังเล็ก ความย้อนแย้งนี้ทำให้เธอกลายเป็นเด็กที่ผูกพันกับน้ำอย่างประหลาด…

ก่อนจะเริ่มเรื่องดราม่าสุดมัน อย่าลืมกดติดตามช่องเราก่อนนะครับ/นะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวความลับหลุดแล้วจะหาว่าไม่เตือน! บทนำของเรื่องราวเริ่มต้นขึ้นในเช้าวันที่แสงแดดส่องสว่างเหนือยอดโดมของมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศ ที่แห่งนี้คือพื้นที่ของความฝันและความภาคภูมิใจ แต่สำหรับ นำทิพย์ หรือ ทิพย์ มันคือสนามรบที่เธอต้องใช้สติปัญญาและความพยายามทั้งหมดที่มีเพื่อแลกกับที่ยืน ทิพย์ไม่ได้เกิดมาพร้อมช้อนเงินช้อนทองเหมือนคนอื่นในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้ เธอเป็นเพียงลูกสาวของครูประชาบาลในต่างจังหวัดที่จากไปทิ้งไว้เพียงความทรงจำและอุดมการณ์อันแรงกล้าเกี่ยวกับความสำคัญของการเรียนรู้ ทิพย์ก้าวเดินไปตามทางเดินหินอ่อนด้วยความมั่นใจในความรู้ที่เธอมีในหัวสมอง ชุดนักศึกษาที่ผ่านการซักจนสีเริ่มซีดลงเล็กน้อยไม่ได้ทำให้ความสง่างามของเธอลดน้อยลงเลย สายตาของเธอจดจ้องไปยังอาคารหอประชุมใหญ่ที่วันนี้จะมีการประกาศผลรางวัลนักศึกษายอดเยี่ยมประจำปี ซึ่งแน่นอนว่าชื่อของเธอมักจะถูกจัดให้อยู่ในอันดับต้นๆ เสมอ ในมุมหนึ่งของสวนหย่อมที่เงียบสงบ ธนิน ชายหนุ่มผู้มีบุคลิกโดดเด่นและเป็นที่จับตามองของคนทั้งมหาวิทยาลัย…

ก่อนจะเริ่มเรื่องดราม่าสุดมัน อย่าลืมกดติดตามช่องเราก่อนนะครับ/นะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวความลับหลุดแล้วจะหาว่าไม่เตือน! แสงไฟสีส้มสลัวในห้องทำงานสุดหรูบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ ดูเหมือนจะพยายามขจัดความหนาวเย็นจากเครื่องปรับอากาศ แต่มันไม่เป็นผลเลย สำหรับฉัน ‘ลลิน’ ห้องนี้เหมือนช่องแช่แข็งที่บรรจุความหวังและศักดิ์ศรีของฉันเอาไว้จนแข็งตัว ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง ตรงข้ามกับผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นปีศาจในคราบนักธุรกิจ ‘กฤตดนัย’ เขากำลังพลิกดูเอกสารประวัติของฉันด้วยท่าทางเรียบเฉย ราวกับกำลังเลือกซื้อสินค้าชิ้นหนึ่งในห้างสรรพสินค้า เขาวางกระดาษลง แล้วเงยหน้าขึ้นมองฉัน ดวงตาคู่นั้นคมกริบและว่างเปล่า มันไม่มีร่องรอยของความเป็นมนุษย์ มีเพียงความคำนวณที่วุ่นวายอยู่ข้างใน เขาบอกฉันว่าเขาต้องการ…

ก่อนจะเริ่มเรื่องดราม่าสุดมัน อย่าลืมกดติดตามช่องเราก่อนนะครับ/นะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวความลับหลุดแล้วจะหาว่าไม่เตือน! แสงไฟสปอตไลท์สีม่วงและน้ำเงินสาดส่องไปทั่วเวทีขนาดใหญ่ เสียงบีทหนัก ๆ ของดนตรีอีดีเอ็มกระแทกเข้าที่หน้าอกของทุกคนที่อยู่ในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร กวิน หรือที่แฟนคลับรู้จักกันในนาม ดีเจวิน กำลังยืนอยู่บนจุดสูงสุดของชีวิต เขาคือเทพเจ้าของค่ำคืนนี้ มือของเขาสไลด์แผงมิกเซอร์อย่างคล่องแคล่ว ท่าทางที่ดูมั่นใจและรอยยิ้มที่โปรยเสน่ห์ทำให้สาว ๆ ในฮอลล์ต่างกรีดร้องจนสุดเสียง ทุกคนมองเห็นแต่ความเจิดจ้าของเขา แต่ไม่มีใครมองเห็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ยืนอยู่ตรงมุมมืดหลังเวที…