Đứa Trẻ Và Cuộc Chơi Quyền Lực – เงาลวงเหลี่ยมอำนาจ
เสียงเม็ดฝนกระทบกระจกหน้าต่างดังเปาะแปะแว่วมาจากที่ไกลๆ กรุงเทพมหานครในคืนนี้ดูหม่นหมองและวุ่นวายเหมือนเมื่อสิบปีก่อนไม่มีผิด พิมรดายืนนิ่งอยู่หน้ากระจกใสบานใหญ่บนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางเมือง แสงไฟจากท้องถนนเบื้องล่างระยิบระยับเหมือนเพชรที่ถูกโปรยทิ้งไว้บนพื้นดินที่สกปรก เธอกำลังจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเอง ผู้หญิงในชุดสูทสีดำคัตติ้งเนี้ยบที่ดูสง่าและเยือกเย็นจนน่ากลัว ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้มซื่อๆ และหยาดน้ำตาในวันวาน ถูกแทนที่ด้วยแววตาที่เรียบเฉยเหมือนผิวน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็ง มือเรียวยาวของเธอขยับไปสัมผัสที่หน้าท้องเบาๆ แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน แต่ความรู้สึกสั่นสะท้านในคืนนั้นยังคงฝังรากลึกอยู่ในกระดูก คืนที่ฝนตกหนักเหมือนฟ้าจะถล่มลงมา คืนที่เธอก้มลงเก็บเศษธนบัตรที่ถูกขว้างใส่หน้าด้วยมือที่สั่นเทา เสียงของนางดารินยังคงก้องอยู่ในหู มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความรังเกียจเหยียดหยาม บอกว่าเธอเป็นเพียงกาฝากที่หวังจะชูคอในฝูงหงส์ พิมรดายังจำสัมผัสของน้ำฝนที่เย็นเฉียบผสมกับหยดน้ำตาที่ร้อนผ่าวได้ดี เธอถูกขับออกจากคฤหาสน์หรูเหมือนสุนัขข้างถนนตัวหนึ่ง เพียงเพราะเธอตั้งท้องกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตระกูลที่มั่งคั่งที่สุดในประเทศ…